กระสุนนัดแรก

เสียงกระจกหน้าต่างบานใหญ่ด้านทิศตะวันตกแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับเสียงแหวกอากาศของโลหะมรณะที่พุ่งแหวกความเงียบสงบในห้องทำงานส่วนตัวของคฤหาสน์หรู เพล้ง! เศษแก้วคมกริบโปรยปรายราวกับหิมะสีใส ลัลดาหวีดร้องออกมาด้วยความตกใจจนสุดเสียง ร่างบางสะท้านเฮือกเมื่อเสี้ยววินาทีมรณะผ่านใบหูไปปักฝังอยู่บนชั้นหนังสือไม้มะฮอกกานีด้านหลัง ยังไม่ทันที่สติอันกระเจิดกระเจิงจะกลับเข้าร่าง มือหนาและหนักหน่วงราวกับคีมเหล็กก็พุ่งเข้าคว้าเอวบางของเธอไว้ด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ แรงเหวี่ยงอันทรงพลังกระชากเธอล้มลงไปนอนราบกับพื้นพรมหนานุ่มโดยมีร่างหนาของคณินทาบทับลงมาปกป้องไว้ทั้งตัว "เฮีย..." ลัลดาครางชื่อเขาออกมาด้วยความตื่นตระหนก ลมหายใจติดขัด หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบจะกระกระเด็นออกมานอกอก กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของเขาโชยเข้าจมูกท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดถึงขีดสุด "เงียบ!" คณินคำรามเสียงต่ำในลำคอ ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าคมคายบึ้งตึงไร้ความปราณี ร่างกายกำยำของเขาแผ่ซ่านไอสังหารที่น่าสะพรึงกลัวออกมาจนคนถูกกอดรู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงไขสันหลัง ปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนเก็บเสียงดังสนั่นติดต่อกันอีกสามนัด กระสุนเจาะทะลุกรอบหน้าต่างเข้ามาฝังตามผนังห้องอย่างไร้ทิศทาง สถานการณ์ภายนอกคฤหาสน์กำลังลุกเป็นไฟ หน่วยรักษาความปลอดภัยส่วนตัวของคณินกำลังปะทะกับมือสังหารที่เล็ดลอดเข้ามาทางประตูลับด้านหลังตามที่สายข่าวรายงานไว้ไม่มีผิดเพี้ยน คณินไม่สนใจเสียงกระสุนที่ยังคงดังระรัว เขาก้มลงมองหญิงสาวใต้ร่างด้วยสายตาดุดันที่แฝงไปด้วยความห่วงใยอันบิดเบี้ยว มือข้างหนึ่งของเขาตรึงข้อมือเรียวของเธอไว้แน่นแนบพื้น ส่วนมืออีกข้างควักปืนพกสีดำสนิทออกจากแจ็คเก็ตสูทอย่างคล่องแคล่วว่องไว "ถ้าไม่อยากตายคาอกฉัน ก็หุบปากแล้วหมอบลงต่ำๆซะ ดา!" เขาตวาดเสียงกร้าวใส่หน้าเธอ ดวงตาคู่คมจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่ไหวระริกด้วยความหวาดกลัวของหญิงสาว ลัลดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แม้ร่างกายจะสั่นเทาด้วยความกลัวตาย แต่ศักดิ์ศรีและความพยศที่อยู่ในสายเลือดก็ทำให้เธอไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ก่อนจะสวนกลับด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าแต่เด็ดเดี่ยว "ปล่อย... ฉันเอาตัวรอดเองได้ ไม่จำเป็นต้องมาปกป้องฉัน!" "อวดดี!" คณินแค่น "คิดว่าตัวเองเก่งมาจากไหน ห้ะ? ถ้าฉันไม่เอาตัวบังกระสุนเมื่อกี้ป่านนี้เธอคงกลายเป็นศพไปแล้ว!" เขาไม่รอให้เธอได้เถียงกลับริมฝีปากร้อนผ่าวก็โน้มลงมาประกบปิดเรียวปากอิ่มที่กำลังขยับเถียงทันที เป็นการจูบที่ไม่ได้มีความอ่อนหวานหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงรสชาติฝาดเฝื่อนของเลือดและความดิบเถื่อนที่ต้องการแสดงความเป็นเจ้าของท่ามกลางห้วงความเป็นความตาย ลัลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แรงปะทะจากริมฝีปากของเขาบดขยี้ลงมาอย่างไร้ความปราณี ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือหนาที่เคยตรึงข้อมือเธอเปลี่ยนมาบีบคางสลวยให้เผยอรับสัมผัสอันเร่าร้อนที่แฝงไว้ด้วยความโกรธเกรี้ยวและตัณหาที่ปะทุขึ้นในยามคับขัน ความหวานปนความเจ็บแปลบทำให้สมองของหญิงสาวพร่ามول ร่างกายที่เคยต่อต้านกลับอ่อนยวบยาบลงอย่างน่าสมเพช ความเร่าร้อนจากสัมผัสของเขาละลายกำแพงความเย่อหยิ่งของเธอจนหมดสิ้น ในวินาทีที่ความตายเฉียดฉาย ร่างกายของทั้งคู่กลับโหยหากันและกันอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม คณินผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้หญิงสาวหอบหายใจโกยกอบโกยอากาศเข้าปอดอย่างน่าเวทนา หยาดน้ำใสคลอหน่วยที่หางตาของลัลดา เธอมองหน้าชายหนุ่มผู้กุมชะตาชีวิตและหัวใจของเธอไว้ในกำมือด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยาย "จำไว้... ดา" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหีบปากของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้มแดงก่ำ "เธอเป็นของฉัน... ต่อให้พวกมันร้อยคนหรือพันคน ก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องแม้แต่ปลายเล็บของเธอ!" ยังไม่ทันที่ลัลดาจะได้ตอบสนองต่อคำประกาศกร้าว ประตูห้องทำงานไม้สักทองก็ถูกถีบกระเด็นหลุดจากวงกบด้วยแรงมหาศาล! ฝุ่นควันและกลิ่นดินปืนตลบอบอวล คณินผลักลัลดาให้กลิ้งไปหลบหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่อย่างรวดเร็ว พร้อมกับที่เขาพลิกตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปลายกระบอกปืนในมือหันตรงไปยังร่างสูงใหญ่ของชายแปลกหน้าที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นยะเยือกบนใบหน้า "สวัสดีตอนดึกครับ... เฮียคณิน ไม่นึกเลยว่าหมาป่าเจ้าถิ่นอย่างคุณ จะมีมุมสุนัขหวงก้างน่ารักๆ แบบนี้ด้วย" เสียงทุ้มต่ำกังวานเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน พร้อมกับที่แสงไฟจากเงาด้านหลังสาดส่องให้เห็นใบหน้าของผู้มาเยือนอย่างชัดเจน... และมันทำให้คณินต้องหรี่ตาลงอย่างอันตราย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันมืดมนและเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ