บาดแผลแห่งความห่วงใย

กลิ่นอายคาวเลือดจาง ๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงในห้องทำงานกว้างขวาง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก คณินนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาคมคายบึ้งตึง ดวงตาสสีเข้มดุจปีศาจกวาดมองแผลฉีกขาดบริเวณหัวไหล่และต้นแขนของตนเองด้วยความไม่แยแส แม้รอยกระสุนถากและแผลจากการต่อสู้กับลูกน้องของภาคินจะสร้างความเจ็บปวด แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความกรุ่นโกรธที่ยังคงพลุ่งพล่านอยู่ในอก ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา ลัลดาก้าวเข้ามาพร้อมกับกล่องปฐมพยาบาลในมือ ร่างบางในชุดเดรสยาวสีเข้มสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพของคนตรงหน้า เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาถูกย้อมไปด้วยคราบเลือดเข้ม ดวงตาคู่สวยไหวระริกด้วยความรู้สึกที่เจ้าตัวพยายามปกปิด แต่มันกลับซ่อนไม่มิดจากสายตาคมกริบของมาเฟียหนุ่ม "ยืนบื้ออยู่ทำไม เข้ามาสิ หรืออยากให้ฉันต้องเดินไปลากเธอมา" น้ำเสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวอย่างเอาแต่ใจ ดิบเถื่อนตามนิสัยเดิม แต่ในความดุดันนั้นกลับแฝงประกายบางอย่างที่มองเธอไม่วางตา ลัลดากัดริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ เดินเข้าไปใกล้ด้วยฝีปากที่หนักอึ้ง เธอวางกล่องปฐมพยาบาลลงบนโต๊ะกระจกตัวเตี้ย ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าเขา มือเรียวบางสั่นเทาระnยเมื่อต้องยื่นไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของคณินออก เพื่อเผยให้เห็นแผลฉฉานที่น่ากลัว "มือสั่นใหญ่เลยนะ ลัลดา..." คณินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำ ชิดใบหูของเธอจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อ "กลัวฉันตาย... หรือว่ากลัวว่าจะไม่มีใครกักขังเธอไว้อีก" "ดาไม่ได้กลัวค่ะ..." เสียงหวานตอบกลับอย่างพยายามควบคุมความสั่นเครือ แต่มือที่ถือสำลีชุบแผลกลับสั่นระริกจนเห็นได้ชัด "ดาแค่วอนขอให้เฮียอยู่นิ่ง ๆ อย่าพูดมากได้ไหมคะ แผลมันฉีกกว้างกว่าเดิมแล้ว" คณินหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำก้องกังวานในความเงียบ เขาไม่ยอมทำตามที่เธอบอก กลับคว้าข้อมือเล็กของเธอเอาไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่เด็ดขาดและทรงอำนาจจนเธอขยับไปไหนไม่ได้ ดวงตาสีเข้มจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววห่วงใยอย่างไม่ปิดบัง "เป็นห่วงฉันเหรอ หืม..." นิ้วแกร่งเกลี่ยไล้ข้างแก้มเนียนนุ่มอย่างถือวิสาสะ สัมผัสหยาบกร้านแต่ร้อนรุ่มทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัว "ปากแข็งบอกว่าเกลียดฉัน แต่แววตาเธอมันฟ้องทุกอย่าง ลัลดา... เธอซ่อนความรู้สึกไม่เก่งเอาเสียเลย" "เฮียคณิน... เจ็บนะคะ ปล่อยมือก่อนเลาดาจะทำแผลให้" เธอพยายามเบือนหน้าหนีสัมผัสวาบหวามที่แผดเผาสติสัมปชัญญะของเธอให้กระเจิง แต่คณินกลับยิ่งได้ใจ มืออีกข้างรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้ามาแนบชิด จนร่างบางเซถลาเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดแกร่งที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายอันตราย "ปล่อยให้แผลมันกัดกินฉันไปเถอะ ถ้ามันทำให้ฉันได้เห็นสายตาแบบนี้จากเธอ" เสียงกระซิบพร่าเลื่อนต่ำลงมาคลอเคลียอยู่แถวซอกคอหอมกรุ่น คณินกดจูบหนักหน่วงลงบนผิวเนื้อเนียนนุ่มอย่างไร้ความปราณี ความห่วงใยที่เธอพยายามแสดงออกกลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่ปลุกเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนในตัวเขาให้ลุกโชน ลัลดาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ความรู้สึกขัดแย้งตีรวนอยู่ในอก ทั้งโกรธความเอาแต่ใจของเขา ทั้งหวาดกลัวต่อความป่าเถื่อน และที่สำคัญที่สุด... เธอกลัวหัวทรยศของตัวเองที่กำลังพ่ายแพ้ให้กับสัมผัสและกลิ่นกายของเขาอย่างหมดท่า "เฮีย... อย่าค่ะ แผลยังไม่ได้ทำเลยนะคะ" เธอพยายามดันอกแกร่งเอาไว้ แต่แรงของเธอนั้นน้อยนิดเหลือเกินเมื่อเทียบกับมาเฟียหนุ่มที่กำลังหิวกระหาย "ช่างหัวแผลบ้าบอพวกนั้นสิ!" คณินคำรามต่ำในลำคอ ก่อนจะรวบตัวเธอลุกขึ้นยืนแล้วพลิกกายดันร่างบางให้แนบชิดติดกับผนังห้องเย็นเฉียบ ความสูงและร่างกายที่กำยำบดบังเธอไว้จนมิด มือใหญ่ล็อกข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ดวงตาดุจเหยี่ยวของเขาจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างท้าทาย คณินไม่รอช้า ก้มลงประทับริมฝีปากบดขยี้ลงมาอย่างดุดัน เร่าร้อน และไร้ความปราณี รสจูบที่ทั้งเอาแต่ใจและเรียกร้องทำให้ลัลดาแทบละลายคาอ้อมแขน สมองขาวโพลน ร่างกายร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา ความโกรธเกรี้ยวและความห่วงใยหลอมรวมกันกลายเป็นแรงดึงดูดอันตรายที่เธอไม่มีวันต้านทาน ริมฝีปากหยักลึกผละออกเพียงเล็กน้อยเพื่อให้เธอได้สูดอากาศ ทว่าหน้าผากยังคงชิดติดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินรดกันและกัน แววตาของคณินพินิจพิจารณาหญิงสาวตรงหน้าด้วยความหลงใหลระคนกระหาย "จำไว้ ลัลดา..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปากเธออย่างดุดัน ทรงพลัง และเด็ดขาด "ต่อให้ฉันบาดเจ็บปางตายแค่ไหน คนที่จะฆ่าฉันได้... ก็มีแค่เธอคนเดียวเท่านั้น" ยังไม่ทันที่ลัลดาจะได้เอื้อนเอยคำใดโต้แย้ง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นรัวเร็วและหนักหน่วงขัดจังหวะความเป็นส่วนตัว ตามมาด้วยเสียงร้อนรนของลูกน้องคนสนิทที่ตะโกนทะลุกระจกเข้ามา "เฮียครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ภาคินส่งคนบุกเข้ามาล้อมคฤหาสน์ฝั่งตะวันตก ตอนนี้พวกมันกำลังพังประตูเข้ามาแล้วครับ!" ดวงตาของคณินวาวโรจน์ขึ้นด้วยประกายเพลิงแห่งความเหี้ยมเกโหดทันที รอยยิ้มเยียบเย็นผุดขึ้นที่มุมปาก ขณะที่ลัลดาหน้าถอดสีด้วยความตกใจกับชื่อของศัตรูตัวฉกาจที่ปรากฏขึ้นในยามวิกาลนี้ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันมืดมนและเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ