คำสารภาพกลายๆ

กลิ่นอายของบุหรี่ราคาแพงคละคลุ้งปะปนไปกับกลิ่นกายอุ่นร้อนของผู้ชายที่เปรียบเสมือนกรงขังไร้ผนัง คณินไม่ได้ขยับตัวไปไหน เขาเพียงแต่ยืนค้ำร่างของลัลดาไว้ชิดกับบานกระจกใสบานใหญ่ที่มองออกไปเห็นความมืดมิดของสวนด้านล่าง ความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวหลังนี้ไม่ได้ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับอัดแน่นไปด้วยแรงดันอากาศที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ "คิดจะไปไหน ลัลดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบเรื่อย แต่กลับทรงพลังและกดดันเสียจนหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ นิ้วเรียวหนาของมาเฟียหนุ่มไล้ไปตามกรอบหน้าของเธออย่างถือสิทธิ์ ปลายนิ้วหยาบกร้านจากการผ่านการจับอาวุธและอำนาจมาโชคโชน ลากผ่านพวงแก้มเนียนนุ่มที่ตอนนี้ร้อนผ่าวด้วยความโกรธปนหวาดหวั่น ลัลดาเบือนหน้าหนีสัมผัสจาบจ้วงนั้นเล็กน้อย เธอเชิดคางขึ้น พยายามซ่อนความสั่นไหวในดวงตาคู่สวยเอาไว้ภายใต้เกราะกำบังแห่งศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด "ฉันจะไปไหน มันก็เรื่องของฉันค่ะ เฮียไม่มีสิทธิ์มา..." "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?" คณินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและอันตราย ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างกกหูของเธอ "จำไม่ได้หรือไงว่าเธอเอาอะไรมาแลกไว้บ้าง หนี้ก้อนโตที่พี่ชายเธอสร้างเอาไว้... มีแค่ตัวเธอเท่านั้นที่ใช้มันหมด และจำใส่สมองเอาไว้ให้ดี ว่าต่อให้เธอพยายามหนีไปสุดขอบโลก ฉันก็จะลากตัวเธอกลับมาขยี้ให้จมคาอกอยู่ดี" คำพูดดิบเถื่อนและเอาแต่ใจนั้นทำให้ลัลดาเลือดขึ้นหน้า เธอเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบที่เต็มไปด้วยไฟปรารถนาและแรงครอบครองอย่างไม่เกรงกลัว "เฮียมันก็แค่คนเห็นแก่ตัว! คิดว่าใช้เงินซื้อทุกอย่างได้ แล้วก็ใช้กำลังกักขังฉันไว้เป็นทาสทางอารมณ์!" คณินไม่โกรธเลยสักนิดกับคำด่าทอเหล่านั้น รอยยิ้มมุมปากของเขากลับยิ่งทำให้เธอนึกหวั่นไหว มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วแล้วรั้งเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกของเธอแนบชิดกับแผงอกแกร่ง แรงปะทะนั้นทำให้ลมหายใจของลัลดาสะดุดกึก ร่างกายของเธอทรยศสมองอีกครั้งเมื่อมันจำสัมผัสเร่าร้อนและกลิ่นกายคุ้นเคยนี้ได้อย่างแม่นยำ "ใช่... ฉันมันเห็นแก่ตัว" คณินก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นแหบพร่าและจริงจังจนน่ากลัว "และเพราะฉันเห็นแก่ตัวนี่แหละ... ฉันถึงทนไม่ได้ถ้าจะต้องตื่นมาแล้วไม่เจอเธออยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ ทนไม่ได้ถ้าใครหน้าไหนมันจะกล้าแตะต้องเรือนร่างที่ควรจะเป็นของฉันคนเดียว" ลัลดาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก คำสารภาพกลายๆ ที่เต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและตัณหาหาใช่คำหวานซึ้ง แต่มันคือโซ่ตรวนที่รัดรึงเธอไว้แน่นหนายิ่งกว่าเดิม ดวงตาคมกริบที่จ้องมองมาสะท้อนภาพเงาของเธอที่ไร้ซึ่งทางหนีทีไล่ "เฮียหมายความว่า..." "หมายความตามที่พูดนั่นแหละ ลัลดา" ไม่รอให้เธอได้ทันตั้งตัว คณินก็ประกบจูบลงมาอย่างไร้ความปราณี ริมฝีปากหนาบดขยี้กลีบปากอิ่มด้วยความโหยหาและเร่าร้อน รสจูบที่ทั้งดุดันและเอาแต่ใจทำให้ลัลดาแทบละลายคาอ้อมแขน สมองที่เคยประมวลผลคำปฏิเสธหยุดชะงักลงในพริบตา ความวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลังเมื่อมือหนาสอดเข้าไปใต้ร่มผ้า ลูบไล้ผิวเนียนนุ่มด้วยความเร่าร้อนที่สั่งสมมานาน สัมผัสของเขาเปลี่ยนจากความดุดันเป็นความลึกซึ้งที่ดึงสติเธอให้หลุดลอย ลัลดาพยายามทุบไหล่หนาเพื่อประท้วง แต่เรี่ยวแรงทั้งหมดกลับมลายหายไปเมื่อเรียวลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ร่างบางอ่อนระทวยแนบ ราบไปกับแผงอกแกร่ง ยอมจำนนต่อสัมผัสอันดิบเถื่อนที่แฝงไว้ด้วยความรักลึกซึ้งอย่างไม่รู้ตัว เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัว คณินผริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่กับพวงแก้มแดงก่ำ ลมหายใจร้อนผ่ารดรินลาดไหล่เปลือยเปล่าที่หลุดรอนจากการยื้อยุด "อย่าคิดหนีไปไหนอีก..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นอีกครั้งชิดใบหู พร้อมกับข้อมือเล็กที่ถูกตรึงไว้กับกระจกด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างมั่น ในวินาทีที่ลัลดากำลังจะหลอมละลายไปกับสัมผัสและคำประกาศิตอันเย้ายวนนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของบอดี้าร์ดคนสนิทก็ดังขึ้นกะทันหันที่หน้าประตูห้องทำงาน พร้อมกับเสียงเคาะรัวเร็วที่ทำลายบรรยากาศทั้งหมดลง "เฮียครับ! มีเรื่องด่วน... ทางฝั่งของภาคินเคลื่อนไหวแล้วครับ มันกำลังส่งคนบุกเข้ามาที่เขตอาณาของเรา!" ดวงตาคมกริบของคณินวาบแสงขึ้นด้วยความเหี้ยมเกรียมในทันที ความเร่าร้อนเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาและดุดันราวกับซาตานที่พร้อมจะปลิดชีพใครก็ตามที่บังaอาจมาล้ำเส้น เขาปล่อยมือจากลัลดาช้าๆ แต่สายตายังคงจ้องมองเธอไม่วางตา ราวกับจะย้ำเตือนว่าเรื่องของเรายังไม่จบแค่นี้ "ล็อคห้องนี้ไว้ ห้ามให้เธอออกไปไหนเด็ดขาดจนกว่าฉันจะกลับมา" คณินสั่งการเสียงเฉียบขาดกับลูกน้อง ก่อนจะหันกลับมามองหญิงสาวที่ยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อม "อยู่รอรับโทษของเธอต่อ... ลัลดา" ปัง! ประตูปิดลงพร้อมกับร่างสูงที่หายลับไปในความมืดของทางเดิน ทิ้งให้ลัลดายืนเคว้งอยู่กลางห้องท่ามกลางกลิ่นอายของเขาที่ยังคงอบอวล หัวใจของเธอกำลังสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อศัตรูภายนอก แต่เป็นเพราะสายตาและคำพูดของคณินเมื่อครู่... มันกำลังดึงเธอให้ดำดิ่งลงไปในหลุมพรางที่เขาขุดไว้ และเธอก็รู้ตัวดีว่าไม่มีทางปีนขึ้นมาได้อีกแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ที่นี้นะคะ