ค่ำคืนแห่งการครอบครอง

ความเงียบงันภายในห้องนอนกว้างขวางของคฤหาสน์ตระกูลคณินถูกฉีกกระชากด้วยเสียงลมหายใจที่กระชั้นถี่ และแรงปะทะทางอารมณ์ที่คุกรุ่นราวกับลาวาใต้พื้นพิภพ “มองอะไรนักหนਾ ดา… กลัวว่าฉันจะกินเธอเข้าไปทั้งตัวหรือไง” เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่ากระซิบชิดริมใบหู พร้อมกับวงแขนแข็งแกร่งดั่งปลอกเหล็กที่รวบเอวคอดกิ่วเข้าประชิดแผ่นอกกว้างอย่างไร้ช่องว่าง ร่างสูงใหญ่ของคณินทาบทับลงมาจนลัลดาแทบไม่เหลือพื้นที่หายใจ แววตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นดุดันและร้อนแรงราวกับสัตว์ป่าที่จ้องตะครุบเหยื่อ แต่ในขณะเดียวกันก็เจือประกายความโหยหาที่ยากจะปฏิเสธ หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น พยายามเชิดหน้าขึ้นเพื่อรักษาศักดิ์ศรีเฮือกสุดท้าย แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวระคนหวาดหวั่นจนแทบกระเด็นออกมานอกอก มือบางพยายามยันแผ่นอกแกร่งเอาไว้ แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะต้านทานมหาอำนาจดิบเถื่อนของผู้ชายคนนี้ได้ “ปล่อยนะคะเฮียคณิน… ดาไม่ใช่ตุ๊กตาของเล่นที่จะมานึกอยากทำอะไรก็ได้นะ” ลัลดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความดื้อรั้นที่มักจะทำให้เขาคลั่งได้เสมอ “ของเล่นงั้นเหรอ?” คณินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะต่ำทุ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและเสน่หาอันตราย นิ้วแกร่งเกลี่ยไล้กรอบหน้าเนียนนุ่มอย่างจงใจ ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมาสัมผัสริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากัน “ถ้าเธอเป็นของเล่น… ก็คงเป็นของเล่นชิ้นเดียวในโลกที่ฉันยอมตายคาอก ยอมแม้กระทั่งทำลายทุกอย่างรอบตัวเพื่อไม่ให้ใครหน้าไหนกล้าแตะต้องเธออีก” สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วนั้นสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ลัลดาสั่นสะท้าน เธอเกลียดความอ่อนแอของตัวเองที่มักจะพ่ายแพ้ให้กับสัมผัสและแววตาคู่นี้ทุกครั้ง ร่างกายของเธอยอมจำนนต่อเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รู้ตัวอีกที เธอก็ติดกับดักเสน่หาที่เขาถักทอขึ้นด้วยความดิบเถื่อนและเร่าร้อนเสียแล้ว “คนเผด็จการ…” เธอพึมพำเสียงสั่น เมื่อริมฝีปากหยักลึกโน้มลงมาประทับจูบหนักหน่วงที่ซอกคอขาวผ่องอย่างไร้ความปราณี สัมผัสที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงอุณหภูมิความร้อนขึ้นเรื่อยๆ ริมฝีปากหนาขบเม้มและดูดซึมผิวเนื้ออ่อนนุ่มจนเกิดรอยกุหลาบสีจาง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เปลือยเปล่า ทำให้ขนลุกชันไปทั่วร่าง กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นอายความอันตรายรอบตัวคณิน ทำให้ลัลดารู้สึกราวกับกำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง “ใช่… ฉันมันเผด็จการ และเธอก็เป็นเชลยของฉันคนเดียวเท่านั้น ลัลดา” คณินประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าด้วยแรงปรารถนา มือหนาเกี่ยวรั้งชุดนอนเนื้อบางเบาให้ร่วงหล่นลงจากหัวไหล่ เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สะท้อนกับแสงไฟสลัวในห้อง ความอดทนทั้งหมดที่เขาสสะสมมานานนับเดือนพังทลายลงในพริบตา เมื่อสัญชาตญาณดิบเถื่อนเข้าครอบงำ ริมฝีปากร้อนผ่าวประทับจูบซับความหวานล้ำจากเรียวปากอิ่มที่เผยอครางประท้วง จูบที่เริ่มต้นด้วยความเร่าร้อนดุดันค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและเว้าวอน ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ลัลดาครางแผ่วในลำคอ แขนเรียวตวัดโอบรอบลำคอแกร่งโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วจิกเกร็งลงบนลาดไหล่หนาเพื่อระบายความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วทุกอณูผิว ความรัก ความโกรธแค้น ความอึดอัด และความปรารถนาอันรุนแรง หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันในค่ำคืนนี้ ไม่มีช่องว่างระหว่างกันอีกต่อไป มีเพียงเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ร่างบางถูกกดราบลงกับฟูกนุ่มหนาโดยมีร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาดั่งเงาทมิฬที่แสนอบอุ่น คณินก้มลงมอบสัมผัสอันลึกซึ้งทั่วเรือนร่างระหง ทุกๆ สัมผัสจากมือหยาบกร้านสร้างความปั่นป่วนจนลัลดาแทบคลั่ง ร่างกายของเธอโค้งรับสัมผัสอันเร่าร้อนนั้นด้วยความยินยอมพร้อมใจอย่างแท้จริง ความเจ็บปวดในอดีตถูกลบเลือนด้วยไฟสวาทที่เขาโหมกระหน่ำใส่ หัวใจสองดวงเต้นกระหน่ำแข่งกันท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยรสรักอันดิบเถื่อนและลึกซึ้ง “เฮีย… อื้อ…” เสียงหวานครางเรียกชื่อเขาอย่างเว้าวอน เมื่อแรงปรารถนาพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด คณินดึงเธอดำดิ่งสู่ห้วงเวลาแห่งความสุขสมที่ยาวนานและรุนแรงราวกับพายุหมุน ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความโหยหาและการครอบครองที่ไม่มีวันสิ้นสุด จนกระทั่งลมหายใจของทั้งคู่ประสานเป็นเสียงเดียวกันในความมืดมิด เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่ ภายในห้องที่ยังคงอบอุ่นด้วยไอร้อนจากบทเพลงรัก ลัลดานอนซบอยู่บนลาดกว้างเปลือยเปล่าของชายหนุ่ม นิ้วเรียวของคณินไล้เส้นผมสลวยของเธอเล่นอย่างอ่อนโยน ความดุดันเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความทะนุถนอมอย่างหาได้ยากยิ่ง “ทีนี้… ยังกล้าดื้อกับฉันอีกไหม หื้ม?” เสียงทุ้มกระซิบถามพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก ลัลดาค้อนขวับ ปัดมือเขาออกเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ “คนฉวยโอกาส…” คณินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะพลิกตัวกักขังเธอไว้อีกครั้งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและอำนาจเบ็ดเสร็จ “ต่อให้เธอจะพยศแค่ไหน สุดท้ายเธอก็หนีฉันไม่พ้นหรอก ดา” ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบและไร้มารยาท ทำลายบรรยากาศแสนหวานในห้องนอนหรูหราลงในพริบตา คณินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ใบหน้าคมคายฉายแววดุดันขึ้นมาทันทีเมื่อถูกขัดจังหวะ “เฮียครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!” เสียงลูกน้องคนสนิทดังลอดเข้ามาจากด้านนอก น้ำเสียงร้อนรนจนผิดปกติ “สายรายงานมาว่า… ภาคินบุกเข้ามาถึงห้องโถงชั้นล่างแล้วครับ มันพาคนมาพร้อมอาวุธ และบอกว่า… วันนี้จะต้องพาตัวคุณลัลดากลับไปให้ได้ครับ!” ดวงตาคมกริบของคณินวาวโรจน์ขึ้นด้วยโทสะ ลัลดาสะดุ้งสุดตัว ความหวาดหวั่นแล่นริ้วขึ้นมาเกาะกุมหัวใจอีกครั้งเมื่อได้ยินชื่อของชายผู้เป็นศัตรูตัวฉกาจ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ที่นี้นะคะ