ภาพลวงตา

กลิ่นไอน้ำอุ่นๆ จากห้องอาบน้ำยังคงอบอวลปะปนไปกับกลิ่นหอมเฉพาะตัวของบุรุษเพศ คณินก้าวออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเดียวที่พันรอบกายแกร่ง หยดน้ำเกาะพราวตามไรผมและลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เรียงตัวสวยงามราวมัดสลักจากหินอ่อน ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกวาดมองไปทั่วห้องนอนกว้างในคฤหาสน์หรู ก่อนจะสะดุดเข้ากับกระดาษแผ่นบางที่ร่วงหล่นอยู่บนพรมเปอร์เซียเนื้อหนาข้างโต๊ะทำงานของเขา ลัลดายังคงนอนหลับพริ้มอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ร่างกายเปลือยเปล่าที่เพิ่งผ่านพ้นบทรักอันดุเดือดและเร่าร้อนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงทิ้งร่องรอยสีแดงกุหลาบไว้ตามลาดไหล่และต้นคอระหง ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของเธอแสดงถึงความเหนื่อยอ่อนจากสัมผัสอันดิบเถื่อนที่เขาเป็นผู้มอบให้อย่างเอาแต่ใจ นิ้วแกร่งก้มลงหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอ่าน ดวงตาคมเข้มหรี่ลงเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมนที่น่ากลัว... มันคือสำเนาเอกสารกรรมสิทธิ์ที่ดินผืนใหญ่ริมอ่าว ซึ่งเป็นมรดกชิ้นสุดท้ายของตระกูลลัลดา และลายเซ็นกำกับมุมล่างขวานั้นระบุชัดเจนว่าเป็นชื่อของ ‘ภาคิน’ ศัตรูคู่อาฆาตที่พยายามจะเหยียบย่ำเขาให้จมดิน พร้อมกันนั้น... โน้ตข้อความลายมือหวัดๆ ที่เขียนด้วยหมึกสีดำสนิทก็ปรากฏเด่นชัด *“ขอบใจที่ส่งเครื่องมือชิ้นนี้มาให้ถึงมือ... หมากตานี้ เธอก็แค่เหยื่อล่อตัวหนึ่งที่คณินเลี้ยงไว้รอวันเชือด”* หัวใจของคณินกระตุกวูบ ความรู้สึกเยียบเย็นแล่นพล่านไปตามสันหลัง ไม่ใช่เพราะกลัวแผนชั่วของภาคิน แต่เป็นเพราะความคิดที่ว่า... ลัลดาอาจจะเป็นสายลับที่ถูกส่งมาเพื่อตลบหลังเขาตั้งแต่ต้น “ตื่นขึ้นมาดูผลงานของตัวเองหน่อยไหม ลัลดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำตึงเครียดจนน่ากลัวเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในห้อง หญิงสาวสะดุ้งตื่นจากห้วงนิทรา ดวงตากลมโตกระพริบถี่เพื่อปรับรับแสงไฟสลัว เธอขยับกายลุกขึ้นโดยมีผ้าห่มคลุมร่างไว้ แววตาสับสนระคนตื่นตระหนกเมื่อเห็นสีหน้าของชายหนุ่มในยามนี้ มันไร้ซึ่งความอ่อนโยนใดๆ มีเพียงความดุดันและคุกคามราวกับเสือร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ “เฮียคณิน... มีอะไรคะ ทำไมทำหน้าแบบนั้น” เสียงหวานเอ่ยถามอย่างไม่ประสีประสากับสิ่งที่เกิดขึ้น คณินไม่ตอบ คำตอบของเขาคือการก้าวเข้าไปประชิดเตียงด้วยความเร็วสูง มือหนากระชากต้นแขนเรียวของเธอให้ลุกขึ้นมาเผชิญหน้าแรงๆ จนลัลดาอุทานด้วยความเจ็บปวด เอกสารแผ่นนั้นถูกปาลงตรงหน้าเธออย่างไม่ใยดี “นี่มันอะไร!” เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของมาเฟียหนุ่มดังขึ้นสะท้อนก้องห้อง “เธอแอบติดต่อกับภาคินตั้งแต่เมื่อไหร่ หึ... ที่ยอมให้ฉันกอด ยอมให้ฉันครอบครองทุกค่ำคืน ที่แท้ก็เพื่อจะเอาข้อมูลพวกนี้ไปให้มันสินะ!” “มะ... ไม่จริงนะคะ!” ลัลดาหน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจกับข้อกล่าวหา เธอมองเอกสารบนเตียงสลับกับใบหน้าคมคายที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว “ด้าไม่รู้เรื่องนี้เลยนะคะเฮีย ด้าไม่เคยติดต่อกับคุณภาคิน!” “โกหก!” คณินบีบ คางกรามมนแน่นขึ้นด้วยแรงอารมณ์ ความหึงหวงและความแค้นผสมปนเปกันจนขาดสติ “หลักฐานคาตาแบบนี้ ยังกล้าปฏิเสธอีกเหรอ ลัลดา! เธอคิดว่าฉันโง่มากใช่ไหมที่หลงใหลเรือนร่างสำส่อนของเธอ จนมองไม่เห็นว่าเธอมันก็แค่สายลับชั้นต่ำที่ถูกส่งมาลอบกัดฉัน!” ถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามกรีดแทงลึกลงไปในหัวใจของหญิงสาว ศักดิ์ศรีที่เธอพยายามรักษาไว้ถูกเหยียบย่ำลงจนไม่เหลือชิ้นดี น้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อล้นคลอหน่วยเบ้าก่อนจะไหลรินลงมาอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ “ถ้าเฮียคิดว่าด้าเป็นผู้หญิงแบบนั้น... ถ้าเฮียไม่เคยเชื่อใจด้าเลยสักครั้ง...” ลัลดาเค้นเสียงสั่นเครือ แววตาที่เคยยอมจำนนกลับแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวและตัดพ้อ “แล้วเฮียมาทำดีกับด้าทำไม มาสัมผัสด้า มาบอกว่ารักด้าทำไมคะ! หรือทั้งหมดมันก็แค่เกมแก้แค้นทุเรศๆ ของเฮียเหมือนกัน!” เพี๊ยะ! เสียงฝ่ามือหนาฟาดลงบนแก้มเนียนนุ่มจนหน้าหัน แรงปะทะทำให้รสชาติคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงปากของหญิงสาว คณินชะงักมือตัวเองทันทีเมื่อเห็นรอยแดงเด่นชัดบนใบหน้าหวาน ดวงตาคู่คมไหววูบไปชั่วขณะด้วยความรู้สึกผิดที่แล่นริ้วขึ้นมา แต่ทิฐิและเพลิงโทสะก็เข้าครอบงำอย่างรวดเร็ว “อย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉัน!” คณินคำรามลั่น ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “ในเมื่อเธอมันตลบแตแลงนัก ฉันก็จะแสดงให้ดูว่า... คนทรยศอย่างเธอสมควรได้รับบทลงโทษแบบไหน!” ร่างสูงพุ่งเข้าตะครุบกอดรัดร่างบางที่พยายามดิ้นหนี ลัลดาร,ทั้งผลักทั้งทุบตีด้วยความโกรธและเสียใจ แต่แรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงของมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลได้ คณินตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะใช้มืออีกข้างฉีกกระชากผ้าห่มที่ห่อ หุ้มร่างบางออกจนเผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าที่สั่นเทิ้ม “ปล่อยนะ! คนใจร้าย! ปล่อยด้า!” เสียงกรีดร้องของลัลดาขาดห้วงเมื่อริมฝีปากร้อนจัดประกบจูบลงมาปิดกั้นเสียงสะอื้นอย่างไร้ความปราณี มันไม่ใช่จูบแห่งความเสน่หาหรือความโหยหาเช่นทุกค่ำคืนที่ผ่านมา แต่มันคือจูบแห่งการลงทัณฑ์ ดิบเถื่อน รุนแรง และเต็มไปด้วยรสชาติของเลือดและน้ำตา คณินบดขยี้เรียวปากอิ่มจนบวมเจ่อ ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานอย่างเอาแต่ใจ ราวกับต้องการลบเลือนความหวาดกลัวและภาพของชายอื่นออกจากความทรงจำของเธอให้หมดสิ้น ลัลดาสสะอื้นฮักอยู่ในลำคอ ร่างกายที่เคยตอบสนองเขาอย่างเร่าร้อนบัดนี้กลับแข็งทื่อ น้ำตาสายเลือดไหลรินผ่านหางตาลงสู่หมอนนุ่ม ความเจ็บปวดทางร่างกายยังเทียบไม่ได้กับความร้าวรานในจิตใจที่ถูกเขาตราหน้าว่าเป็น ‘เครื่องมือ’ และ ‘คนทรยศ’ แต่กระนั้น... ท่ามกลางความดุดันและแรงอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ คณินกลับรู้สึกได้ถึงความว่างเปล่าที่กัดกินขั้วหัวใจ ลมหายใจที่หอบกระชั้นชิดแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวของทั้งสองฝ่าย ความเร่าร้อนบนเตียงกว้างดำเนินไปท่ามกลางคราบน้ำตาและแรงปะทะทางอารมณ์ที่ตึงเครียดถึงขีดสุด ไม่มีคำว่ายอมจำนน มีแต่การทำลายล้างซึ่งกันและกันผ่านสัมผัสอันวาบหวามแต่ไร้ซึ่งความอ่อนโยน เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่พายุอารมณ์โหมกระหน่ำจนร่างทั้งสองต่างหอบเหนื่อยร่วงโรย คณินทาบทับร่างแกร่งลงบนกายบางที่นอนนิ่งสนิทอย่างไร้ชีวิตชีวา เขาซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นที่บัดนี้เต็มไปด้วยรอยช้ำจากฝีมือของตนเอง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อที่สั่นเทา ทว่า... ก่อนที่ความเงียบงันจะเข้าปกคลุม เสียงฝีเท้าฝีหนาและเสียงเคาะประตูดังสนั่นจากด้านนอกก็ทำลายบรรยากาศลง พร้อมกับเสียงลูกน้องคนสนิทที่ตะโกนเข้ามาด้วยความตระหนก “นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! โกดังสินค้าล็อตใหญ่ที่ท่าเรือถูกลอบวางเพลิง... และ... และในที่เกิดเหตุพบตราสัญลักษณ์ของนายภาคิน พร้อมกับจดหมายท้าทายถึงคุณลัลดาครับ!” คณินชะงักกึก ดวงตาคมกริบเบิกWIDEขึ้นเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมระดับสูงสุด เขาก้มลงมองหญิงสาวในอ้อมอกที่นอนลืมตาโพลงด้วยความตกใจไม่แพ้กัน ร่างบางสั่นสะท้านยิ่งกว่าเดิมเมื่อตระหนักได้ว่า... เกมนี้มันลึกซึ้งและอันตรายเกินกว่าที่เธอหรือเขาจะคาดคิดเสียแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ที่นี้นะคะ