ความเจ็บปวดซ้ำรอย

กลิ่นอายของบุหรี่คิวบาชั้นดีลอยวนอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่มืดสลัว แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความเย็นชา คณินนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม นัยน์ตาดุดันคู่นั้นจ้องมองภาพถ่ายในซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกตรงหน้า ภาพที่สั่นคลอนความเชื่อใจทั้งหมดที่เขามีต่อผู้หญิงคนเดียวในหัวใจ ประตูกระจกบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกเบาๆ พร้อมกับร่างระหงของลัลดาที่ก้าวเข้ามาด้วยความเหนื่อยอ่อน ดวงตาคู่สวยฉายแววระแวดระวังอย่างปิดไม่มิด เมื่อสัมผัสได้ถึงบรรยากาศอันหนักอึ้งที่กดทับลงมาจนแทบหายใจไม่ออก "ไปไหนมา?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทว่าเยือกเย็นเสียจนคนฟังรู้สึกหนสันหลังวาบ ลัลดาสะดุ้งเล็กน้อย เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ "ดาก็แค่... ออกไปธุระข้างนอกมาค่ะ เฮียมีอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมถึงทำหน้าแบบนั้น" "ธุระ?" คณินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น ชายหนุ่มหยิบซองเอกสารขึ้นมาแล้วโยนมันลงบนโต๊ะตรงหน้าอย่างแรง จนเอกสารข้างในกระจัดกระจายออกมาเผยให้เห็นภาพถ่ายหลายใบ "ธุระของเธอมันจำเป็นต้องไปพบกับไอ้ภาคินลับๆ ในโรงแรมม่านรูดนอกเมืองด้วยงั้นเหรอ ลัลดา!" หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ เลือดในกายเย็นเฉียบลงในพริบตา เมื่อก้มลงมองภาพถ่ายเหล่านั้น—ภาพที่เธอถูกภาคินดึงตัวไว้ในมุมอับ ภาพที่เธอกำลังพยายามสะบัดออกแต่มุมกล้องกลับทำให้ดูเหมือนพวกเขากำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอย่างแนบชิด "มันไม่จริงนะคะ!" ลัลดารีบปฏิเสธเสียงสั่น หยาดน้ำตาคลอหน่วยด้วยความตกใจและคับแค้น "ดาถูกมันดักพบ ดาไม่ได้นัดมัน ดาไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นเลยนะคะเฮีย!" "โกหก!" คณินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำพุ่งเข้าประชิดตัวเธอด้วยความเร็วราวดั่งเสือร้ายที่ตะครุบเหยื่อ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กบอบบางทั้งสองข้างแล้วบีบแน่นด้วยแรงมหาศาลจนกระดูกแทบแหลก "ฉันให้ทุกอย่างกับเธอ ให้เกียรติ ให้ความไว้วางใจที่ฉันไม่เคยให้ใครหน้าไหนมาก่อน แต่สิ่งที่เธอตอบแทนฉันคือการไปนอนอ้าขาให้มันเนี่ยนะ!" "เพี๊ยะ!" ฝ่ามือเรียวบางฟาดลงบนใบหน้าคมสันอย่างลืมตัว แรงปะทะทำให้ใบหน้าของมาเฟียหนุ่มหันไปตามแรงเหวี่ยง ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที ลัลดาหอบหายใจสะท้าน ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธและเสียใจที่ถูกปรักปรำด้วยถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามเช่นนั้น คณินค่อยๆ หันกลับมา ช้าๆ นัยน์ตาดุดันสีนิลคู่นั้นเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะที่ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม เขาไม่โกรธที่เธอตบ แต่เขาโกรธที่เธอกล้าปฏิเสธความจริงทนโท่ตรงหน้า "ดี... กล้าตบฉันเหรอ ลัลดา" เสียงกระซิบลอดไรฟันด้วยความเหี้ยมเกรียม ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าโถมเข้าใส่จนร่างบางเซถลาไปกระแทกกับผนังห้องอย่างแรง ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินรุนแรงระคนกลิ่นอายอันตราย "ปล่อยนะ! เฮียไม่มีสิทธิ์มาทำกับดาแบบนี้ถ้าไม่ฟังกันก่อน!" เธอพยายามขัดขืนสุดกำลัง มือทั้งสองข้างทุบตีลงบนแผงอกกว้าง แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของซาตานร้ายที่กำลังคลุ้มคลั่งได้ "สิทธิ์เหรอ? ฉันเป็นผัวเธอ และเธอก็เป็นของผู้ชายคนนี้คนเดียว จำไว้!" คณินไม่เปิดโอกาสให้เธอได้แก้ตัวอีกต่อไป ริมฝีปากหนาบดขยี้ลงมาด้วยความโกรธเกรี้ยวและดิบเถื่อน ไร้ซึ่งความอ่อนโยนใดๆ มีเพียงแต่รสชาติคาวเลือดจางๆ และความเร่าร้อนที่แผดเผาทุกสติสัมปชัญญะ ลัลดาพยายามเบือนหน้าหนีแต่ถูกมือใหญ่วัดล็อกคอเอาไว้บังคับให้รับรสจูบอันป่าเถื่อนนี้อย่างจำยอม ความช้ำใจผสมปนเปไปกับสัมผัสวาบหวามที่เริ่มปลุกเร้าร่างกายให้ตอบสนองอย่างน่าสมเพช เสื้อผ้าเนื้อดีถูกกระชากด้วยความรุนแรงจนขาดวิ่น เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่ตอนนี้ขึ้นรอยแดงเป็นปืดยามถูกฝ่ามือหยาบกร้านลูบไล้เคล้นคลึงอย่างเอาแต่ใจ คณินซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างรอยรักสีเข้มด้วยความโกรธแค้นที่อัดแน่นอยู่ในอก ความหึงหวงและทรยศผสมปนเปจนกลายเป็นเพลิงปรารถนาอันเร่าร้อนที่พร้อมจะแผดเผาให้มอดไหม้ไปพร้อมกัน "เฮีย... ฮึก... เจ็บ..." ลัลดาส่งเสียงสะื้นครางออกมาทั้งน้ำตา เมื่อสัมผัสอันรุนแรงและลึกซึ้งแทรกซึễmเข้ามาในห้วงอารมณ์ ร่างกายของเธอยังคงพ่ายแพ้ต่อสัมผัสของเขาอย่างน่ารังเกียจ แม้หัวใจจะแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ จากความไม่ไว้วางใจที่เขามอบให้ คณินก้มลงมองใบหน้างดงามที่เปื้อนคราบน้ำตา แววตาของเขามีทั้งความปรารถนาอันบ้าคลั่งและความเจ็บปวดที่ถูกทรยศหักหลัง สะโพสอบอุ่นขยับเข้าหาอย่างหนักหน่วงและรวดเร็ว สอดประสานจังหวะแห่งไฟแค้นที่ไม่มีวันดับมอด ท่ามกลางเสียงหอบหายใจระทึกที่ดังสะท้อนไปทั่วห้องมืดมิด ค่ำคืนนี้... ความเชื่อใจที่เคยสร้างมาอย่างยากลำบาก ได้พังทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี ภายใต้พันธนาการแห่งตัณหาที่รarัณตรึงพวกเขาทั้งคู่ไว้ในนรกโลกันตร์ ทว่า ในวินาทีที่ร่างกายกำลังโรมรันถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วและดังสนั่นขึ้นจากด้านนอก ตามด้วยเสียงตะโกนกระหึ่มของลูกน้องคนสนิทที่พังประตูเข้ามาพร้อมข่าวร้าย "เฮียครับ! แย่แล้วครับ... ภาพที่ส่งมาเมื่อกี้... เป็นฝีมือคนใกล้ตัวที่แอบสลับชิปกล้องวงจรปิดในคลังสินค้า ไม่ใช่คุณลัลดาครับ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมอินไปกับความเจ็บปวดครั้งนี้นะคะ