ตัดสินใจครั้งใหญ่

กลิ่นอายคาวเลือดและคราบน้ำกามยังคงอบอวลคละคลุ้งอยู่ในความมืดมิดของห้องนอนกว้าง เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดเพิ่งจะสงบลงได้ไม่นานนัก ทว่าความตึงเครียดกลับพุ่งทะยานจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อความจริงอันน่าสะพรึงกลัวถูกกระชากออกมากลางอากาศ ดวงตากลมโตของลัลดาสั่นระริก หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรุนแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ขณะที่สมองกำลังประมวลผลข่าวร้ายจากลูกน้องคนสนิทของเขาที่เพิ่งพังประตูเข้ามา ไม่ใช่เธอ... คนที่สลับชิปกล้องวงจรปิดในคลังสินค้าไม่ใช่เธอ! นั่นหมายความว่า ความบริสุทธิ์ของเธอได้รับการพิสูจน์แล้ว แต่มันก็หมายความว่า... บ่วงพันธนาการที่คณินใช้ตรึงร่างเธอไว้ด้วยข้อหา "คนทรยศ" นั้นหมดความชอบธรรมไปโดยปริยายเช่นกัน คณินชะงักค้าง ร่างหนากำยำที่เพิ่งผละออกจากเรือนร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ แววตาดุร้ายดั่งพญาอินทรีย์ที่กระหายเลือดวาวโรจน์ขึ้นทันที เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกจนแทบจะแช่แข็งทุกสิ่งในห้องให้กลายเป็นจุล "แก... ว่ายังไงนะ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาทีละคำ ราวกับเสียงคำรามจากขุมนรก "ภาพจากเซิร์ฟเวอร์สำรองส่งตรงมาถึงมือผมเมื่อครู่นี้เองครับเฮีย คนที่สลับชิปคือไอ้ชาติ... ลูกน้องมือขวาของภาคิน มันแฝงตัวเข้าไปตอนที่เรากำลังวุ่นวายเรื่องการขนส่งล็อตใหญ่ครับ คุณลัลดา... เธอโดนใส่ร้าย!" ลูกน้องคนสนิทก้มหน้าคุดคู้ รายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเทา ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพล ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ เป็นความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงกรีดร้องใดๆ ลัลดารemจิกเล็บลงบนฝ่ามือจนเนื้อแทบปริ ความรู้สึกโล่งอกวาบผ่านเข้ามาในใจเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความระทึกขวัญระลอกใหม่ เมื่อเธอหันไปสบเข้ากับดวงตาคมกริบของคณินที่กำลังจ้องมองมาที่เธอ... สายตาคู่นั้นไม่ได้มีความรู้สึกผิดแผיเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความดุดัน ความกระหาย และอำนาจมืดที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล "ออกไป!" คณินคำรามลั่น ไล่ลูกน้องคนสนิทออกไปอย่างไร้ความปราณี ประตูห้องนอนปิดสนิทลงอีกครั้ง ทิ้งให้ความเงียบและแรงกดดันมหาศาลโอบล้อมคนทั้งคู่ไว้ ลัลดารีบคว้าผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมกายที่เต็มไปด้วยรอยรักสีแดงฉานจากบทเพลงตัณหาที่เขาเพิ่งบรรเลงใส่เธออย่างเอาเป็นเอาตายเมื่อครู่ หัวใจดวงน้อยเต้นรัวเร็วดั่งกลองเพลิง คณินก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ ย่างก้าวของเขาหนักแน่นและทรงพลังราวกับมัจจุราชกำลังคืบคลานเข้าใกล้เหยื่อ ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงบนเตียงนอนนุ่มจนที่นอนยุบฮวบ มือหนาเอื้อมออกไปกระชากผ้าห่มออกจากกายเธออย่างไร้ความปราณี เผยให้เห็นเรือนร่างเย้ายวนที่สั่นเทาด้วยความหวาดกลัวแต่ก็เปี่ยมไปด้วยศักดิ์ศรี "ปล่อยฉันนะ..." ลัลดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามผลักแผงอกกว้างออกไปสุดแรง "นายได้ยินแล้วนี่! ฉันไม่ได้ทำ ฉันไม่ใช่คนทรยศนาย! ทีนี้... ปล่อยฉันไปได้หรือยัง?" คณินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข มีแต่ความเยือกเย็นและดุดัน เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบชิดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวมารดรดแก้มเนียน กลิ่นกายบุรุษเพศผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ แผ่ซ่านความกดดันจนเธียรแทบหายใจไม่ออก "ปล่อยงั้นเหรอ?" คณินทวนคำ น้ำเสียงแหบพร่าแต่น่ากลัว "เธอคิดว่าความบริสุทธิ์จอมปลอมนั่น จะทำให้ฉันปล่อยเหยื่ออย่างเธอหลุดมือไปได้ง่ายๆ งั้นเหรอ ลัลดา" "นายไม่มีสิทธิ์กักขังฉันไว้ที่นี่อีกแล้ว! ในเมื่อฉันไม่ได้ทำผิด!" เธอกล้าสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นจะเอ่อคลอหน่วย "นายมันก็แค่คนเผด็จการ เอาแต่ใจ และใช้กำลังรังแกผู้หญิงไม่มีทางสู้!" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิง โทสะในแววตาดาร์กของคณินพุ่งทะยานถึงขีดสุด มือหนาคว้าหมับเข้าที่คางเรียวแล้วบีบแน่นด้วยแรงมหาศาลจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด "ปากดีนักนะ... กล้าดียังไงมาต่อรองกับฉัน!" คณินคำรามลั่น ก่อนจะบดริมฝีปากลงมาอย่างไร้ความปราณี จูบที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ความต้องการ และการลงทัณฑ์ ลัลดาพยายามเบือนหน้าหนีและทุบตีอกกว้างเพื่อประท้วง แต่เรียวแรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวกายของเขาเลยแม้แต่น้อย รสจูบดิบเถื่อนและเร่าร้อนดึงสติเธอให้หลุดลอย ร่างกายที่ต่อต้านเริ่มอ่อนระทวยลงทีละน้อย ความรู้สึกคุ้นเคยกับสัมผัสอันทรงพลังของเขาเริ่มกัดกินหัวใจที่ตั้งกำแพงไว้สูงลิ่ว ความพ่ายแพ้ต่อร่างกายตัวเองทำให้ลัลดาน้ำตาไหลพรูออกมาด้วยความเจ็บใจ แต่ทว่า... ในวินาทีที่ความเร่าร้อนกำลังจะกลืนกินทั้งคู่ให้จมดิ่งลงสู่ห้วงเสน่หาอีกครั้ง ลัลดากลับรวบรวมสติเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่ เธอรู้ดีว่านี่คือ "โอกาสเดียว" และ "ครั้งเดียว" ในชีวิต หากเธอยังปล่อยให้ตัวเองพ่ายแพ้ให้กับสัมผัสของเขา เธอจะต้องติดอยู่ในกรงขังแห่งนี้ไปตลอดกาล ในขณะที่ริมฝีปากหนากำลังซุกไซร้ซอกคอขาวผ่องอย่างมัวเมา ลัลดาแกล้งทำเป็นอ่อนระทวย ยอมจำนนและแอ่นกายเข้าหาเพื่อหลอกล่อให้ความระแวดระวังของเขาคลายลง มือเรียวเล็กที่เคยทุบตีค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปโอบรอบลำคอหนา ทำทีเป็นคลอเคลียอย่างยอมจำนน คณินคำรามในลำคอด้วยความพึงพอใจ คิดว่าลูกแมวพยศตัวนี้ยอมจำนนต่ออำนาจของเขาแล้ว ร่างกายของเขาผ่อนคลายลงเล็กน้อยและโถมน้ำหนักเข้าหาเธออย่างได้ใจ และนั่นคือจังหวะที่ลัลดารอคอย! หญิงสาวใช้แรงทั้งหมดที่มี กระแทกเข่าเข้าใส่จุดสำคัญของชายหนุ่มอย่างเต็มแรง พร้อมกับสะบัดตัวหลุดจากพันธนาการแล้วพุ่งตัวลงจากเตียงด้วยความเร็วแสง! "โอ๊ย!" คณินครางฮือด้วยความจุก ร่างหนากระตุกเกร็งและทรุดฮวบลงข้างเตียง ใบหน้าคมคายบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดคาดไม่ถึง ดวงตาดาร์กวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวขั้นสุดที่ถูกเหยื่อสาวตลบหลังเข้าอย่างจัง ลัลดายืนหอบหายใจโยนตัวสั่นเทาอยู่ปลายเตียง ร่างกายเปลือยเปล่าไม่ได้ทำให้เธอกลัวอีกต่อไปเมื่อเทียบกับอิสรภาพที่อยู่ตรงหน้า เธอกวาดสายตาคว้าเสื้อคลุมผ้าไหมที่พาดอยู่บนโซฟามาสวมใส่อย่างลวกๆ แล้ววิ่งพุ่งตรงไปยังประตูห้องนอนทันที เสียงฝีเท้าหนักหน่วงกำลังวิ่งใกล้เข้ามาจากด้านนอก พร้อมกับเสียงทุบประตูห้องโครมใหญ่ราวกับมีใครบางคนกำลังพังมันเข้ามาจากด้านล่าง และก่อนที่ลัลดาจะเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตู ลูกบิดนั้นก็ถูกกระชากเปิดผางออกอย่างแรงจากฝั่งตรงข้าม เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น... "คิดจะหนีไปไหนเหรอ... คนสวย" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยเอ่ยทักขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งตรงมาถึงดวงตา ทำเอาลัลดาต้องผงถอยหลังด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ! __________________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งแรงใจมาให้อย่างท่วมท้นนะคะ