แผนการหลบหนี

“คิดจะหนีไปไหนเหรอ... คนสวย” เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยเอ่ยทักขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งตรงมาถึงดวงตา ทำเอาลัลดาต้องผงถอยหลังด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ! ความหน็บหนาวของสายฝนที่สาดซัดกระหน่ำอยู่ภายนอกคฤหาสน์หรูหลังใหญ่ ยิ่งขับเน้นให้บรรยากาศภายในห้องโถงมืดทึบนี้อึดอัดจนแทบแหลกสลาย ลัลดากำกระเป๋าเป้ใบเล็กในมือแน่นจนข้อพับนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความหวาดหวั่นระคนตกใจ เมื่อร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มของคณินก้าวออกมาจากเงานั้น ร่างกายของเขาสูงสง่าและเต็มไปด้วยพลังคุกคามที่แผ่ซ่านออกมารอบตัวจนเธอแทบหายใจไม่ออก “เฮีย...” เสียงของเธอสั่นพร่า หลุดลอดริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น คณินไม่เพียงแต่จับไต๋เธอได้ แต่เขายังยืนดักรอเธออยู่ตรงจุดที่ต้องผ่านไปยังประตูหนีไฟเสมือนว่าเขานั่งมองดูแผนการอันโง่เง่าของเธอจากมุมมืดมานานแล้ว รอยยิ้มบนมุมปากของมาเฟียหนุ่มไม่ได้บ่งบอกถึงความขบขันแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังสนุกสนานกับการเห็นเหยื่อดิ้นรนในกรงขังที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นเอง ก้าวเท้าอันเชื่องช้าแต่ทรงพลังของเขาเคลื่อนเข้ามาใกล้ทีละนิด ทุกจังหวะที่รองเท้าหนังราคาแพงกระทบพื้นหินอ่อน ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่วันสิ้นโลกของเธอ ลัลดากัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ เธอถอยหลังกรูจนแผ่นหลังบอบบางชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ ปิดตายทางหนทีไล่จนมุม “เก่งนี่... กล้าขโมยคีย์การ์ดนิรภัยของฉัน แถมยังคำนวณเวลาเปลี่ยนเวรยามได้เป๊ะเสียด้วย” คณินหยุดยืนค้ำHร่าอยู่ตรงหน้าเธอ มือหนายกขึ้นปัดปอยผมที่เปียกชื้นเพราะเหงื่อและละอองฝนออกจากแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ สัมผัสหยาบกร้านแต่คุ้นเคยนั้นทำให้ผิวเนื้อของลัลดาร้อนผ่าวขึ้นมาทันที “แต่เธอลืมไปอย่างหนึ่งนะลดาร์... ว่าที่นี่คือกรงของฉัน ต่อให้เธอมีปีก เธอก็ไม่มีวันบินพ้นเงื้อมมือฉันไปได้หรอก” “ปล่อยดาเถอะค่ะ... เฮียก็รู้ว่าเราไม่ได้รักกัน ดาเป็นแค่เชลยที่เฮียซื้อมาขังไว้ทำไมต้องทรมานกันแบบนี้ด้วย” ลัลดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แม้ร่างกายจะสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว แต่แววตาของเธอกลับฉายแววดื้อรั้นและเต็มไปด้วยศักดิ์ศรีที่ไม่เคยยอมจำนนต่อความโหดร้ายของเขา คำว่า ‘ไม่ได้รักกัน’ ทำเอาดวงตาคมกริบของคณินวับโรจน์ขึ้นมาทันที ราวกับมีเปลวไฟสีดำมืดลุกโชนอยู่ในนั้น มือหนาที่เคยลูบไล้แก้มเปลี่ยนเป็นบีบเข้าที่คางอิ่มของเธอแน่น บังคับให้เธอแหงนเงยขึ้นรับแรงอารมณ์ที่กำลังพวยพุ่งขึ้นในอกของเขา “ใครบอกว่าฉันซื้อเธอมาขังไว้เฉยๆ หึ?” เสียงกระซิบต่ำพร่าดังอยู่ชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ปะทะเข้ากับผิวหน้าจนลัลดารู้สึกวูบวาบ “ฉันไม่ได้อยากได้เชลย... แต่ฉันอยากได้ ‘เมีย’ ที่อยู่บนเตียงแล้วครางเรียกชื่อฉันด้วยความเร่าร้อนต่างหากล่ะ ลัลดา!” “คนบ้า! คนป่าเถื่อน!” เธอตวาดเสียงสั่น พยายามเบือนหน้าหนีสัมผัสที่จาบจ้วง แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดของหญิงสาวจะสู้เรี่ยวแรงมหาศาลของมาเฟียหนุ่มได้ คณินไม่รอช้า เขาคว้าข้อมือเล็กทั้งสองข้างรวบไว้ด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะใช้แขนอีกข้างช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกในท่าเจ้าสาว ลัลดาหวีดร้องด้วยความตกใจ มือข้างที่ว่างทุบตีลงบนอกแกร่งของเขาไม่ยั้ง “ปล่อยนะ! ปล่อยดาสิวะ! เฮียจะพาไปไหน!” “ไปรับโทษทัณฑ์ของคนคิดหนีไง... คนสวย” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นแต่แฝงไว้ด้วยไฟราคะที่ถูกจุดขึ้นจนยากจะดับลง คณินก้าวยาวๆ พาเธอบุกฝ่าความมืดขึ้นไปยังชั้นบนของคฤหาสน์ มุ่งตรงไปยังห้องนอนส่วนตัวของเขาเอง แรงพายุภายนอกโหมกระหน่ำซัดสาดสายฝนเข้ากับกระจกบานใหญ่เกิดเสียงดังสนั่น ราวกับจะร่วมมือกับมาเฟียหนุ่มในการกักขังวิญญาณดวงนี้ไว้ในอาณัติของเขาชั่วนิรันดร์ ปัง! ประตูห้องถูกผลักปิดลงอย่างแรงด้วยเท้าของเขา ก่อนที่ร่างของลัลดาจะถูกเหวี่ยงลงบนเตียงนอนนุ่มขนาดใหญ่คิงไซส์ แรงกระแทกทำให้เธอล้มกลิ้งไปตามฟูกหนา เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว คณินก็ตามทาบทับลงมาทันที น้ำหนักตัวที่หนักอึ้งและแผงอกกว้างที่บดAับลงมาทำให้เธอกลายเป็นนักโทษที่ไร้ทางสู้โดยสมบูรณ์ “แคก... เฮีย ปล่อยนะ!” ลัลดาพยายามดิ้นรนสุดชีวิต ขาเรียวพยายามถีบไล่แต่ถูกท่อนขาแข็งแกร่งของเขาทาบทับล็อกไว้หมดทางหนี “ดื้อนักนะ... ต้องลงโทษให้เข็ดหลาบเสียให้เข็ด” คณินคำรามในลำคอ ดวงตาคมเข้มดุจนักล่าจ้องมองเรือนร่างอรชรที่ตอนนี้เสื้อผ้าเปียกชื้นแนบลู่ไปกับสัดส่วนโค้งเว้า เผยให้เห็นผิวเนียนนุ่มและสัดส่วนเย้ายวนที่ทำเอาสติของมาเฟียหนุ่มขาดผึ่ง มือใหญ่กระชากเสื้อเชิ้ตของเธออย่างไร้ความปราณี เสียงผ้าฉีกขาดดังขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามก้องของฟ้าผ่าภายนอก ลัลดากรีดร้องด้วยความตกใจ น้ำตาใสไหลรินอาบแก้มด้วยความคับแค้นใจ เธอยกมือขึ้นทุบอกเขาแต่คณินกลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะตรึงไว้กับฟูกด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างลูบไล้ไปตามเรียวขาเนียนและสะโพกอิ่มอย่างจาบจ้วง “ฮือ... เฮียใจร้าย... ทำไมต้องทำกับดาแบบนี้” เสียงสะอื้นไห้หลุดลอดออกมาพร้อมกับความรู้สึกพ่ายแพ้ที่เริ่มกัดกินหัวใจ ร่างกายที่เคยต่อต้านเริ่มสั่นระริกด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่สัมผัสอันร้อนรุ่มของเขากำลังปลุกปั่น คณินชะงักไปชั่วขณะเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นของเธอ ดวงตาคมดุจเหยี่ยวอ่อนลงชั่วเสี้ยววินาที แต่ความต้องการที่ถูกปลุกเร้าจนถึงขีดสุดกลับกลบเกลื่อนความลังเลนั้นจนหมดสิ้น เข้มงวด ดิบเถื่อน และเอาแต่ใจ—นั่นคือตัวตนของเขา และในเมื่อเธอเลือกที่จะเดินออกจากกรงนี้ เขาก็จะใช้ร่างกายของเธอนี่แหละ เป็นโซ่ตรวนล่ามเธอไว้ตราบจนนิรันดร์ “เพราะเธอเป็นของฉัน... ลัลดา” เขาก้มลงกระซิบชิดใบหูที่แดงก่ำ น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ระอุอยู่ภายใน “จำใส่ใจไว้... ต่อให้เธอพยายามหนีอีกสักกี่ครั้ง จุดจบของเธอก็คือการนอนอยู่ใต้ร่างของฉันแบบนี้ทุกครั้งไป!” ริมฝีปากร้อนผ่าวประทับจูบลงมาอย่างดุดันและเร่าร้อน ปิดกั้นเสียงสะอื้นและคำตัดพ้อทั้งหมดของเธอไว้ใต้ร่มเงาแห่งสัมผัสอันวาบหวาม รสจูบที่ทั้งเอาแต่ใจและเรียกร้องทำเอาลัลดารู้สึกพร่าเลือน ลมหายใจของเธอขาดห้วง สมองขาวโพลนไปหมด แรงต่อต้านที่เคยมีค่อยๆ มลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาอย่างเอาแต่ใจ ตักตวงความหวานล้ำจากโพรงปากอุ่นจนเธอแทบละลายคาอก สัมผัสที่ลูบไล้ไปตามเรือนร่างเปลือยเปล่าทำให้ความรู้สึกตึงเครียดแปรเปลี่ยนเป็นความซ่านสยิวที่ยากจะปฏิเสธ มือหนาปลดเปลื้องอาภรณ์ของตนเองออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะทาบทับร่างกายกำยำเข้ากับเรือนร่างนุ่มนิ่มของเธออย่างไร้ช่องว่าง เสียงหอบหายใจดังประสานไปกับเสียงสายฝนที่กระหน่ำซัดสาดข้างนอก คณินครอบครองเธอด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อนและลึกซึ้ง ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยเพลิงสวาทที่แผดเผาทั้งตัวเธอและเขาให้หลอมละลายเป็นเนื้อเดียวกัน ลัลดาแอ่นกายรับสัมผัสอันเร่าร้อนนั้นด้วยความจำนน ร่างกายและหัวใจของเธอกรีดร้องบอกตัวเองซ้ำๆ ว่าควรเกลียดเขา แต่สัมผัสอันทรงพลังและวาบหวามนี้กลับทำให้เธอพ่ายแพ้ให้แก่เขาอย่างราบคาบ... ครั้งแล้วครั้งเล่า เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ ท่ามกลางความเงียบงันของห้องนอนที่เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบเหนื่อย คณินนอนตะแคงโอบกอดร่างเปลือยเปล่าที่หลับใหลไปทั้งน้ำตาไว้ในอ้อมอกแกร่ง มือหนาลูบเส้นผมสลวยที่เปียกชื้นของเธออย่างเบามือ แววตาคมกริบมองทอดออกไปนอกหน้าต่างด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย แต่แล้ว... ในความเงียบงันของค่ำคืนที่พายุยังคงโหมกระหน่ำ เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดแว่วดังขึ้นจากชั้นล่างของคฤหาสน์—ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของบอดี้การ์ด และไม่ใช่เสียงของคนในบ้าน! คณินหรี่ตาลงอย่างอันตรายเมื่อได้ยินเสียงกริ่งสัญญาณเตือนภัยลับดังขึ้นเบาๆ ที่หน้าจอแท็บเล็ตข้างหัวเตียง *มีคนบุกรุกเข้ามาในเขตหวงห้าม... และมันกำลังมุ่งตรงมาที่ห้องนี้!* ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและอินไปกับเรื่องราวของเฮียคณินและลัลดานะคะ