ความคลั่งของซาตาน

กลิ่นคาวสนิมเหล็กเจือจางในอากาศ... แต่สิ่งที่ชัดเจนยิ่งกว่าคือความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวที่ปกคลุมไปทั่วห้องนอนชุดใหญ่ในปีกตะวันตกของคฤหาสน์ ประตูไม้สักบานหนาถูกถีบกระเด็นด้วยแรงมหาศาล เศษไม้แตกกระจายระפוคพื้นพรมราคาแพง คณินก้าวเข้ามาในห้องด้วยลมหายใจหอบกระชั้น ร่างสูงใหญ่สั่นสะท้อนด้วยโทสะที่พุ่งพล่านจนถึงขีดสุด ดวงตาคมกริบสีดำสนิทแดงก่ำราวกับซาตานที่เพิ่งหลุดออกมาจากขุมนรก เมื่อนัยน์ตาดุดันกวาดมองไปรอบห้อง และพบเพียงความว่างเปล่า—กรงทองที่เขาเคยขังนกน้อยเอาไว้บัดนี้ไร้เงาเจ้าของ เตียงนอนยับยู่ยี่ ผ้าปูที่นอนยังคงหลงเหลืออุ่นไอของเรือนร่างนุ่มนวล แต่... *เธอหายไปแล้ว* "โธ่เว้ย!" คำรามต่ำลอดไรฟันด้วยความคลั่งแค้น กำปั้นหนาทุบลงบนผนังห้องจนปูนแตกร้าว เลือดสีแดงสดซึมออกมาจากข้อต่อแต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดและบ้าคลั่งที่สุมอยู่ในอก *ลัลดา... เธอคิดจะหนีฉันไปงั้นเหรอ? กล้าดียังไง!* ภาพความทรงจำเมื่อครู่ย้อนกลับมาในหัวราวกับไฟเผา เขารับรู้ถึงความผิดปกติบางอย่างในเขตหวงห้าม มีคนกล้าอาจหาญบุกรุกเข้ามาถึงถิ่นของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลอย่างเขา และเป้าหมายของมันก็ชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไร—มันต้องการชิงตัว 'ของเล่น' ชิ้นโปรดที่เขาหวงแหนยิ่งกว่าชีวิตออกไปจากอาณาจักรของเขา คณินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีแต่ความเย็นเยียบและอำมหิตจนน่ากลัว เขากระชากปืนพกสีดำสนิทออกจากเอว "คิดว่าพาตัวเธอไปได้ แล้วฉันจะปล่อยพวกแกไปอย่างนั้นเหรอ... ฝันไปเถอะ" ในขณะเดียวกัน ที่ห้องรับรองลับชั้นใต้ดินของคฤหาสน์ ความกดดันไม่ได้น้อยไปกว่ากันเลย ลัลดากำลังยืนตัวสั่นด้วยความตกใจ หญิงสาวอยู่ในชุดนอนผ้าไหมเนื้อบางเบา เท้าเปลוניยเหยียบอยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เมื่อเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวออกมาจากความมืด "ภาคิน..." ลัลดาครางชื่อนั้นออกมาด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น ชายหนุ่มผู้มีรอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้า—คู่แข่งทางธุรกิจและศัตรูตัวฉกาจของคณิน—ก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละก้าว นัยน์ตาสีอ่อนคู่นั้นพิจารณาร่างระหงของเธอด้วยความพึงพอใจราวกับนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม "ไม่เจอตัวกันนานเลยนะ ลัลดา... ดูท่าทางเธอจะอยู่สุขสบายดีนี่ ถึงได้ผิวพรรณเปล่งปลั่งขนาดนี้ภายใต้เงื้อมมือของไพรีอย่างคณิน" เสียงทุ้มต่ำเอื้อiนเอ่ยอย่างเย้ยหยัน "คุณเข้ามาที่นี่ได้ยังไง? ออกไปนะ!" ลัลดาถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ เธอเชิดหน้าขึ้นพยายามรักษาศักดิ์ศรีและความเย่อหยิ่งเอาไว้ แม้ว่าเรียวขาจะแทบพยุงร่างไว้ไม่ไหวอยู่แล้ว "ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น กับคณินหรือกับคุณ ฉันก็ไม่ไปทั้งคู่!" ภาคินหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นบนมุมปาก "ปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะ... แต่เสียใจด้วยที่คราวนี้เธอไม่มีสิทธิเลือก ลัลดา เธอก็รู้ว่าคณินมันเหี้ยมเกรียมแค่ไหน การที่เธออยู่กับมัน เธอก็เป็นได้แค่ทาสบนเตียงที่รอวันถูกมันทำลายจนแหลکสลาย แต่ถ้าเธอมากับฉัน... ฉันจะให้เกียรติเธอในฐานะผู้หญิงคนสำคัญ" "ผู้หญิงสำคัญ? หึ..." ลัลดาแค่นAยิ้มหยันทั้งที่น้ำตาคลอเบ้า "คุณก็แค่อยากใช้ฉันเป็นเครื่องมือเพื่อทำลายเขาต่างหาก อย่ามาทำเป็นพูดจาตลบตะแลงเลย!" "ฉลาดนี่..." ภาคินสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน มือหนาเอื้อมไปบีบคางอิ่มของเธอไว้แน่น บังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตา บังคับให้รับรู้ถึงอำนาจและการคุกคาม "แต่ความฉลาดของเธอมันไม่ได้ช่วยอะไรหรอก ในเมื่อคณินมันรักเธอนัก... ฉันก็แค่อยากจะลองลิ้มรสชาติของ 'ของรักของหวง' มันดูสักครั้ง ว่าจะหวานสักแค่ไหนกันเชียว!" "ปล่อยนะ! อย่ามาแตะต้องฉัน!" ลัลดาหวีดร้องสุดเสียง พร้อมกับใช้มือทุบตีอกแกร่งของอีกฝ่ายเพื่อขัดขืน แต่มันกลับไร้ผล ภาคินหัวเราะชอบใจในความพยายามดิ้นรนของเธอ เขาก้มหน้าลงซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างถือวิสาสะ *เพียะ!* ฝ่ามือเรียวฟาดลงบนใบหน้าคมคายอย่างเต็มแรงจนหน้าหัน แรงปะทะนั้นทำให้ภาคินชะงัก ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว "นังตัวดี!" ภาคินตวาดลั่น เงื้อมือขึ้นหมายจะตบสั่งสอนให้หลาบจำ แต่ทว่า... ก่อนที่ฝ่ามือหนาจะได้สัมผัสผิวเนียนนุ่ม ประตูห้องรับรองลับก็ถูกพังกระเด็นเข้ามาด้วยแรงระเบิด เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว เศษฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ร่างสูงตระหง่านของคณินปรากฏขึ้นท่ามกลางกลุ่มควัน ดวงตาดั่งซาตานคู่นั้นมองภาพตรงหน้า—ภาพที่ภาคินกำลังแตะต้องผู้หญิงของเขา—ความโกรธเกรี้ยวระดับมหันตภัยแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันตาเห็น "มึง... กล้าดีมากนะที่แตะต้องของๆ กู" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นเต็มไปด้วยจิตสังหารอันรุนแรง ภาคินปล่อยมือจากลัลดาทันที หันมาเผชิญหน้ากับมาเฟียหนุ่มด้วยรอยยิ้มเยาะ "ของของมึงงั้นเหรอคณิน? แต่ดูเหมือนว่าน้องดาเขาจะไม่ได้เต็มใจอยู่กับมึงสักเท่าไหร่หรอกนะ..." คณินไม่รอให้มันพูดจบ ร่างหนาพุ่งเข้าประชิดตัวภาคินด้วยความเร็วราวกับเสือชีตาห์ หมัดหนักๆ ซัดเข้าที่ใบหน้าของศัตรูเต็มแรงจนเลือดกบปาก การต่อสู้ด้วยมือเปล่าที่ดุเดือดและป่าเถื่อนเริ่มต้นขึ้นทันที ท่ามกลางเสียงหอบหายใจและเสียงเนื้อกระทบกันอย่างรุนแรง ลัลดายืนพิงผนัง มองภาพความรุนแรงตรงหน้าด้วยความหวาดผวา หัวใจเต้นระทึกจนแทบหยุดหายใจ เธอกลัว... แต่ในขณะเดียวกัน สายตาที่คณินเหลือบกลับมามองเธอมันเต็มไปด้วยความเร่าร้อน ดิบเถื่อน และความหมายลึกซึ้งที่บอกชัดเจนว่า... *หลังจากจัดการไอ้สารเลวเสร็จ เธอนั่นแหละที่จะต้องชดใช้ความผิดฐานบังอาจหนีเขาไป!* ร่างของภาคินล้มลงไปกองกับพื้นในสภาพสะินสะท้าน คณินเหยียบเท้าลงบนอกของมัน ก้มตัวลงต่ำ แววตาดุดันจ้องมองเหยื่อด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น พลางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกสองเม็ดอย่างใจเย็น ก่อนจะหันขวับมามองลัลดาที่ยืนตัวสั่นอยู่มุมห้อง "ส่วนเธอกลับไปรอฉันที่ห้อง... และเตรียมตัวรับบทลงโทษให้ดี ลัลดา" เสียงคำรามแหบพร่าสั่งการเฉียบขาด ก่อนที่เขาจะหันไปกระชากคอเสื้อภาคินขึ้นมา "ส่วนมึง... เตรียมตัวไปลงนรกได้เลย!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความคลั่งรักและบ้าคลั่งของเฮียคณินไปด้วยกันนะคะ ❤️