พลิกแผ่นดินตามหา

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและควันบุหรี่จางๆ ลอยอวลอยู่ในห้องทำงานกว้างขวางที่บด1บังแสงสว่างจากภายนอกจนมืดมิด เสียงคำรามต่ำในลำคอของคณินดังขึ้นราวกับพญาเสือร้ายที่กรงขังกำลังจะพังทลายลง เศษซากแก้วไวน์แตกกระจายอยู่แทบเท้าของภาคิน ร่างของคู่ปรับทางธุรกิจทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น พนักเก้าอี้หนังราคาแพงบุบสลายจากการกระแทกอย่างรุนแรง ดวงตาคมกริบดุจมีดโกนของมาเฟียหนุ่มทรงอิทธิพลฉายแววอำมหิตจนแทบหยดเป็นเลือด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ ยามที่เขากัดกรามแน่นจนได้ยินเสียงกรอด "มึงกล้าดียังไง... เอาตัวเธอไปจากกรงของกู, ภาคิน!" เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องพร้อมกับเท้าหนาที่กระทืบลงบนหลังมือของอีกฝ่ายอย่างไม่ไศลปราณี ภาคินส่งเสียงร้องครางด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าอาบไปด้วยคราบเหงื่อและเลือดจากการสั่งสอนชุดใหญ่ที่เพิ่งได้รับ แต่มุมปากกลับยังคงยิ้มเยาะอย่างท้าทาย "หึ... ของเล่นมีค่าขนาดนั้น ใครบ้างไม่อยากครอบครอง, คณิน แกคิดว่าขังเธอไว้ในคฤหาสน์หลังนี้แล้วเธอจะเป็นของแกคนเดียวไปตลอดกาลอย่างนั้นเหรอ? ตื่นได้แล้ว... ลัลดาเขาเบื่อความดิบเถื่อนของแกเต็มทน!" *เพี๊ยะ!* คณินไม่รอช้าที่จะซัดหมัดหนักหน่วงเข้าที่ใบหน้าของภาคินอีกครั้งจนเลือดกลบปาก "ปากดีนักนะ! แต่อีกไม่กี่นาทีข้างหน้า มึงจะได้รู้ว่านรกที่แท้จริงมันเป็นยังไง... ลูกน้องกู!" เขาตวาดเรียกบอดี้การ์ดมือขวาที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านนอกทันที "ลากคอมันไปขังไว้ที่ห้องใต้ดิน ห้ามให้มันตายจนกว่ากูจะสั่ง!" ร่างของภาคินถูกลากออกไปอย่างไร้ความปราณี ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัดและบรรยากาศอันร้อนระอุที่แผดเผาไปทั่วทุกตารางนิ้ว คณินหอบหายใจหนักหน่วง ดวงตาสสีนิลวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ เขาใช้มือปาดคราบเหงื่อบนหน้าผาก ลมหายใจเข้าออกกระชั้นชิดด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งทะยานจนถึงขีดสุด *ลัลดา... เธอคิดจะหนีฉันไปจริงๆสินะ* ความคิดนั้นทำให้หัวใจของมาเฟียหนุ่มกระตุกวาบ ความกลัวที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความดิบเถื่อนระเบิดออกมาเป็นคำสั่งเฉียบขาด เขายกโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดสายตรงหาผู้บัญชาการหน่วยข่าวกรองและเครือข่ายมาเฟียทั้งหมดใต้สังกัด "ระดมคนทั้งหมดพลิกแผ่นดินหาตัวลัลดา! ปิดทุกสนามบิน ทุกท่าเรือ ทุกเส้นทางคมนาคมทั้งในและนอกประเทศ ใครที่มันกล้าให้ที่พักพิงหรือช่วยหลบซ่อนเธอ... จัดการฆ่าทิ้งให้หมด!" คำสั่งเด็ดขาดดังสนั่นราวกับประกาศิตแห่งความตาย เครือข่ายอิทธิพลมืดทั่วทั้งประเทศถูกขับเคลื่อนทันที รถยนต์สีดำนับร้อยคันเคลื่อนพลออกจากคฤหาสน์หรูพุ่งทะยานออกสู่ท้องถนนยามค่ำคืนราวกับฝูงมัจจุราชที่ออกล่าเหยื่อ คณินไม่สนว่าแผ่นดินนี้จะสะเทือนแค่ไหน เขาไม่สนว่าใครจะต้องพินาศ ขอเพียงแค่ได้ตัวผู้หญิงคนนั้นกลับมาอยู่ใต้ร่างของเขาอีกครั้ง... เธอกล้าลองดีกับพญายมอย่างเขาเอง ก็ต้องเตรียมรับบทลงโทษที่สาสมที่สุด! ตัดภาพมายังหญิงสาวที่กำลังนั่งตัวสั่นเทาอยู่ภายในห้องพักราคาถูกริมชานเมือง ลัลดากอดเข่าแน่น ใบหน้าหวานซีดเผือดหยาดน้ำตาคลอเบ้า มือเรียวบางกำโทรศัพท์มือถือในมือแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน ภาพข่าวทางโทรทัศน์รายงานความเคลื่อนไหวของกลุ่มอิทธิพลมืดที่กำลังปิดล้อมเมืองเพื่อตามหาบุคคลปริศนา หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวขั้นสุด เธอรู้ดีว่าไม่มีทางหนีพ้นเงื้อมมือของคณินไปได้ตลอดกาล รัศมีอำนาจของเขาแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วทุกหนแห่ง ราวกับว่าทั่วทั้งผืนแผ่นดินนี้ไม่มีมุมไหนปลอดภัยสำหรับเธออีกแล้ว "คุณคณิน..." เสียงพึมพำเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากสั่นระริก ความรู้สึกผิด ความกลัว และความโหยหาตีรวนกันอยู่ในอก แม้เธอจะพยายามหนีเพื่อรักษาศักดิ์ศรีอันน้อยนิดของตัวเอง แต่ลึกๆ แล้ว เธอกลับรู้ดีกว่าใคร... ว่าร่างกายและจิตวิญญาณของเธอได้พ่ายแพ้ให้กับสัมผัสอันดิบเถื่อนและเร่าร้อนของเขาไปนานแล้ว เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องพัก ลัลดาสะดุ้งเฮือก หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ลมหายใจติดขัดจนแทบสำفسเมื่อเงาร่างสูงใหญ่ทอดทาบผ่านกระจกหน้าต่างบานเกล็ด เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง... ช้าๆ แต่หนักแน่นราวกับค้อนทั่งที่ตอกย้ำความพินาศ ก่อนที่ประตูห้องจะถูกพังกระเด็นเข้ามาด้วยแรงถีบอันทรงพลัง ร่างสูงตระหง่านในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามาในห้องด้วยก้าวเดินที่เยือกเย็นและน่าสะพรึงกลัว ดวงตาสีคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองหาเป้าหมาย ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่ร่างบางซึ่งหดตัวอยู่มุมห้อง คณินแย้มยิ้มเหี้ยมเกรียม รอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของลัลดาเย็นเฉียบ เขาเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว... ช้าๆ ทว่ากดดันจนเธอแทบหายใจไม่ออก ก่อนจะโน้มตัวลงใช้มือหนากระชากข้อศอกของเธอให้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วดันร่างบางจนแผ่นหลังแนบติดกับผนังห้องเย็นเฉียบ "คิดจะหนีไปให้พ้นจากอกฉัน... มันง่ายเกินไปหน่อยไหม, ลัลดา?" เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูร้อนผ่าวลมหายใจร้อนรดต้นคอระหง พร้อมกับมือใหญ่อีกข้างที่เลื่อนขึ้นมาบีบเค้นคางสวยให้เงยขึ้นรับสบตากับเขา แววตาดุดันและเต็มไปด้วยความกระหายใคร่ครอบครองคู่นั้นจ้องมองเธอราวกับจะกลืนกินทั้งตัว "คุณ... ปล่อยฉันนะ..." เธอกล่าวเสียงสั่นเครือ พยายามเบือนหน้าหนีแต่ถูกล็อกไว้แน่น คณินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและอารมณ์ดิบเถื่อนที่พุ่งพล่านจนถึงขีดสุด เขาโน้มใบหน้าลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างไร้ความปราณี ริมฝีปากร้อนจัดขบเม้มผิวเนื้อเนียนนุ่มจนเกิดรอยกุหลาบสีแดงเข้มเพื่อตีตราจอง ลัลดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ขาสั่นพับจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น แต่ฝ่ามือแกร่งกลับรวบเอวบางไว้แน่นแนบชิดติดกับแผงอกกำยำของเขา "กลับห้องของเรา... แล้วเตรียมตัวรับบทลงโทษบนเตียงที่เธอไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต, คนสวย" จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าและเสียงปืนกลดังสนั่นขึ้นจากบริเวณทางเดินด้านนอกห้องพัก พร้อมกับเสียงตะโกนของบอดี้การ์ดที่พังประตูเข้ามา "เฮียครับ! ลูกน้องของภาคินที่เหลือรวมตัวกันล้อมตึกนี้ไว้แล้ว... พวกมันพกอาวุธหนักมาด้วย!" คณินชะงักฝ่ามือที่กำลังลูบไล้เรียวขาเนียน ดวงตาดุดันตวัดกลับไปมองที่ประตูก่อนจะแค่น ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะคะ