ตกอยู่ในมือศัตรู

เสียงคำรามต่ำในลำคอของคณินดังขึ้นราวกับเสือร้ายที่ถูกล่อลวงให้ออกมาจากถ้ำ ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วแข็งกร้านจะลากผ่านจุดอ่อนไหวบนเรียวขาเนียนของลัลดาตามความตั้งใจ ประตูห้องรับรองแขกวีไอพีในคลับใต้ดินกลับถูกกระแทกเปิดผางด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับเงาร่างของชายฉกรรจ์นับสิบชีวิตที่กรูเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ ดวงตาดุดันของมาเฟียหนุ่มตวัดกลับไปมองที่ประตูทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างหนาจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขีดสุดเมื่อพบว่าความเป็นส่วนตัวของเขาถูกรบกวน และคนที่ยืนอยู่ใจกลางกลุ่มชายชุดดำเหล่านั้นไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือภาคิน ศัตรูคู่อาฆาตที่เขาเพิ่งเหยียบย่ำธุรกิจใต้ดินไปเมื่อสัปดาห์ก่อน "เสียมารยาทจริงนะภาคิน แกคิดว่ารังของฉันเป็นสวนหลังบ้านของแกหรือไง ถึงกล้าพังประตูเข้ามาแบบนี้" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น แต่น่ากลัวเสียยิ่งกว่าเสียงคำรามของมัจจุราช คณินค่อยๆ ดึงตัวลัลดาให้ลุกขึ้นมาอยู่ด้านหลังแผงอกกว้างของตนเองโดยสัญชาตญาณ แม้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหญิงสาวจะเต็มไปด้วยแรงแค้นและพันธนาการ แต่นี่คืออาณาจักรของเขา และไม่มีหมาตัวไหนมีสิทธิ์แตะต้องของๆ เขาเด็ดขาด "หึ... เฮียคณินผู้ยิ่งใหญ่ 2019 คงคิดไม่ถึงสินะครับว่าผมจะกล้าบุกมาถึงถิ่น" ภาคินแย้มยิ้มเยาะ มือหนายกปืนพกกระบอกงามขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ สายตากวาดมองสำรวจบรรยากาศในห้องก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางของลัลดาที่ตัวสั่นเทาอยู่ด้านหลังพระเอก "แต่ดูเหมือนว่าเฮียจะสมาธิสั้นไปหน่อยนะ มัวแต่หลงใหลได้ปลื้มกับของเล่นชิ้นใหม่ จนลืมระวังหลัง" ลัลดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว เธอมองแผ่นหลังกว้างของคณินที่ยืนบังเธอไว้อย่างมิดชิด ความรู้สึกอุ่นวาบแปลกประหลาดแล่นริ้วขึ้นมาในอก ทั้งที่ผู้ชายคนนี้คือคนที่กักขังเธอไว้ในกรงทองและทรมานเธอด้วยไฟพิศวาส แต่ในวินาทีที่ความเป็นความตายอยู่ตรงหน้า เขากลับเลือกที่จะปกป้องเธอไว้ก่อน "แกต้องการอะไร พูดมาตรงๆ อย่ามาลีลา" คณินแค่นเสียงลอดไรฟัน มือข้างหนึ่งเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กของลัลดาไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก บ่งบอกว่าเขาไม่มีวันปล่อยให้เธอหลุดมือไปเด็ดขาด "ถ้าแค้นเรื่องหุ้นส่วนคาสิโน แกก็มาเคลียร์กับฉันตัวต่อตัว อย่าเอาคนนอกมาเกี่ยวข้อง" "คนนอกเหรอครับ?" ภาคินหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความเจ้าเล่ห์ "คุณลัลดาคนนี้เนี่ยนะคนนอก? เธอก็คือหมากตัวสำคัญที่ทำให้เฮียคณินคนเก่งเสียศูนย์ไม่ใช่หรือไงครับ... และผมก็ไม่ได้อยากมาเคลียร์เรื่องธุรกิจหรอกนะวันนี้ สิ่งที่ผมต้องการ... คือเอาของที่เฮียแย่งไปจากผมคืนมา รวมถึงผู้หญิงคนนี้ด้วย!" สิ้นคำพูดของภาคิน ลูกน้องชุดดำนับสิบก็ยกอาวุธขึ้นเล็งตรงมาที่คณินทันที บรรยากาศในห้องตึงเครียดถึงขีดสุด แรงกดดันมหาศาลแผ่กระจายจนแทบหายใจไม่ออก คณินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาสนเท่ห์และดุดันจ้องมองหน้าศัตรูตัวฉกาจด้วยความชิงชัง เขาสามารถจัดการกับพวกมันทั้งหมดได้ในเวลาไม่กี่นาทีหากมาตัวเปล่า แต่ปัญหาคือ... ในห้องนี้มีลัลดาอยู่ด้วย และเขาไม่อ้าปากเดิมพันความปลอดภัยของเธอเด็ดขาด "อย่าขยับ" คณินกระซิบสั่งเสียงต่ำชิดริมหูของหญิงสาว ขณะที่มืออีกข้างเอื้อมไปหยิบอาวุธประจำกายที่ซ่อนไว้ด้านหลังอย่างรวดเร็วราวกับปาฏิหาริย์ "เฮีย... ดา กลัว..." ลัลดาครางแผ่ว น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื่นตระหนก มือเล็กกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นจนยับยู่ยี่ ความหวาดกลัวทำให้เธอตระหนักได้ทันทีว่า ภายใต้ความดิบเถื่อนและเอาแต่ใจของคณิน เขากลับเป็นเกราะป้องกันเดียวที่เธอมีในเวลานี้ "หุบปากแล้วอยู่เฉยๆ ดา!" คณินตวาดลั่นแต่แฝงไว้ด้วยความร้อนรนที่ไม่เคยแสดงให้ใครเห็น ก่อนจะตวัดสายตากลับไปเผชิญหน้ากับภาคิน "แกคิดว่าพาคนมาแค่นี้จะล้มฉันได้งั้นเหรอ ภาคิน? ฝันไปเถอะ!" "ผมไม่ได้จะล้มเฮียในคืนนี้หفريหรอกครับ... ผมแค่จะมา 'ยืมตัว' คุณลัลดาไปดูแลแทนเฮียสักพักก็เท่านั้นเอง" ภาคินยิ้มเหี้ยม พยักเพยิดให้ลูกน้องสองคนเดินแยกวงล้อมเข้ามาประชิด "ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ได้ทั้งตัวผู้หญิง และได้เห็นเฮียคณินหมาป่าไร้พ่ายต้องคุกเข่าอ้อนวอนผม... คิดดูแล้วมันก็น่าสนุกดีนะว่าไหมครับ?" "มึงกล้าเหรอไอ้สารเลว!" คณินคำรามลั่น ขยับตัวเตรียมพุ่งเข้าใส่ แต่จังหวะนั้นเอง ปลายกระบอกปืนนับสิบกระบอกก็เคลื่อนมาจ่อตรงหน้า ทำให้นายใหญ่แห่งคฤหาสน์หรูต้องชะงักฝ่าเท้าลงอย่างจำใจ กล้ามเนื้อทุกมัดบนตัวเกร็งเครียดด้วยความโกรธที่สุมอกจนแทบระเบิด "วางอาวุธซะเฮีย... ไม่งั้นกระสุนพวกนี้คงฝังร่างอันบอบบางของคุณลัลดาจนพรุนแน่ๆ หญิงสาวสวยระดับนี้ ตายไปคงน่าเสียดายแย่ จริงไหมครับคนสวย?" ภาคินส่งสายตาแทะเล็มมายังลัลดา ทำให้คณินยิ่งทวีความเดือดดาลจนดวงตาแดงก่ำ "อย่าแตะต้องเธอ!" คณินคำรามลั่นห้อง พร้อมกับตัดสินใจทิ้งอาวุธในมือลงกับพื้นเสียงดังสนั่น เพื่อแลกกับความปลอดภัยของหญิงสาวด้านหลัง แม้ศักดิ์ศรีของมาเฟียจะไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่วินาทีนี้... หัวใจด้านชาของเขากลับยอมจำนนต่อความปลอดภัยของเชลยสาวคนนี้อย่างไม่น่าเชื่อ ลัลดาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เธอมองแผ่นหลังหนาที่ยอมสละความหยิ่งทะนงทั้งหมดเพื่อเธอ น้ำตาหยดใสไหลร่วงลงมาอาบแก้ม ความรู้สึกพ่ายแพ้ต่อสัมผัสและหัวใจของเขาตีรวนขึ้นมาจนจุกแน่นไปหมด "ฉลาดนี่ครับเฮีย..." ภาคินยิ้มเยาะอย่างได้ใจ ก่อนจะส่งสัญญาณให้ลูกน้องพุ่งเข้าชาร์จตัวลัลดาอย่างรวดเร็วก่อนที่คณินจะทันตั้งตัว "อ๊าย! ปล่อยนะ!" ลัลดากรيدร้องลั่นเมื่อมือหยาบกระด้างของลูกน้องภาคินกระชากแขนเธอ1ข้างแล้วดึงกระชากออกห่างจากอ้อมกอดของคณิน "ดา!" คณินพุ่งตัวจะเข้าไปช่วย แต่กลับถูกลูกน้องอีกสี่คนรุมล็อกตัวไว้แน่น แรงปะทะอันดุดันทำให้ทั้งสองฝ่ายยื้อยุดกันอย่างดุเดือด ลัลดาดิ้นรนสุดชีวิต สายตาคู่งามมองตรงมาที่คณินด้วยความหวatกลัวและเวทนา "ปล่อยเธอโว้ย! ถ้ามึงแตะต้องเธอแม้แต่ปลายนิ้วเดียว กูจะควักหัวใจมึงออกมาให้หมาแดก!" เสียงคำรามดิบเถื่อนดังลั่นไปทั่วห้อง แววตาของมาเฟียหนุ่มแดงก่ำเต็มไปด้วยจิตสังหารขั้นสุดยอด ภาคินเดินเข้าไปใกล้ลัลดาที่กำลังสะบักสะบอมจากการถูกฉุดกระชาก เขายื่นมือไปบีบคางฉ่ำน้ำตาของเธอขึ้นมามองด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะหันไปยิ้มเยาะใส่คณินที่ถูกล็อกตัวไว้อย่างแน่นหนา "ขอบคุณสำหรับของขวัญชิ้นนี้นะครับเฮีย... ไว้ผม 'เล่นสนุก' กับเธอจนพอใจแล้ว จะส่งคืนมาให้สภาพศพก็แล้วกันนะ!" ภาคินหัวเราะลั่นอย่างสะใจ ดวงตาดุดันของคณินวาวโรจน์ขึ้นด้วยความคลุ้มคลั่ง เขากวาดสายตามองลัลดาที่กำลังถูกลากตัวออกไปที่ประตู ก่อนที่ริมฝีปากหนจะขยับกระซิบคำสั่งสุดท้ายที่ทรงพลังและเหี้ยมเกรียมที่สุดออกมา ท่ามกลางความตึงเครียดที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย "จำไว้... ลัลดา... มองหน้าฉัน!" คณินเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความดุดันที่แฝงไปด้วยแรงปรารถนาอันบ้าคลั่ง "ต่อให้แกหนีไปสุดขอบโลก หรือต่อให้มันพาแกไปซ่อนไว้ที่ไหน... จำสัญญาระหว่างเราไว้ให้ดี ว่าตัวและหัวใจของแก... เป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น!" รี้ดเดอร์คะ... เตรียมใจรับมือกับความเดือดดาลของเฮียคณินในตอนหน้าให้ดีนะคะ เพราะไฟนรกกำลังจะแผดเผาให้ทุกอย่างมอดไหม้!