แผนลอบกัด

เสียงคำรามต่ำในลำคอของคณินดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงใหญ่ ประหนึ่งเสียงคำรามของพญาเสือที่ถูกลูบคมในถ้ำของตนเอง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มเต็มไปด้วยกลิ่นอายอันตราย ย่างสามขุมออกไปเผชิญหน้ากับความโกลาหลเบื้องล่าง ประตูกระจกนิรภัยบานใหญ่ถูกเจาะทะลุด้วยกระสุนปืนนัดเดียว แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้จอมมาเฟียอย่างเขาเดือดดาลเท่ากับการอุกอาจของ ‘ภาคิน’ ศัตรูตัวฉกาจที่จงใจส่งสาส์นท้าทายเข้ามาในอาณาจักรที่เขาปกป้องด้วยเลือดและอำนาจ ในขณะเดียวกัน บนชั้นสองของคฤหาสน์ ลัลดายืนตัวสั่นเทาอยู่ริมระเบียงห้องนอน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ความเงียบงันถูกฉีกกระชากด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ลัดเลาะขึ้นมาทางบันไดหนีไฟ ร่างบางถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณเมื่อเงาร่างหนึ่งทาบทับลงบนม่านโปร่งแสง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เธอคุ้นเคยและหวาดกลัวลอยปะปนมากับกลิ่นอายคาวเลือดจางๆ แกร็ก! บานประตูห้องนอนถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท ภาคินก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ดวงตาคมกริบราวกับสัตว์นักล่ากวาดมองสำรวจเรือนร่างอรชรในชุดนอนผ้าไหมเนื้อบางเบาด้วยความกระหายใคร่รู้ มือหนายกปืนเก็บเสียงขึ้นมาถือไว้หลวมๆ ทว่าอันตรายถึงชีวิต “ไม่คิดเลยว่าการมาเยือนเฮียคณินวันนี้ จะทำให้ฉันได้พบกับ ‘ของล้ำค่า’ ที่เขากล่าวขานกันหนาหู” ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่น่าขนลุก เคลื่อนกายเข้ามาใกล้หญิงสาวทีละก้าว “ลัลดาใช่ไหม... ผู้หญิงที่ทำให้เสือร้ายอย่างมันยอมก้มหัวให้” “ถอยไปนะ!” ลัลดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามควบคุมเสียงสั่นเครือไม่ให้ความหวาดกลัวครอบงำจนหมดสิ้น เธอยืดตัวขึ้นสู้สายตา แม้ขาสองข้างจะแทบพยุงน้ำหนักตัวเองไม่ไหว “คุณเข้ามาในนี้ได้ยังไง ออกไปจากห้องของเฮียคณินเดี๋ยวนี้!” “ปากเก่งเสียด้วย สมแล้วที่เป็นผู้หญิงของมัน” ภาคินหัวเราะในลำคอ ก้าวประชิดตัวเธอด้วยความเร็วที่ไม่อาจตั้งตัว มือหยาบกร้านเอื้อมไปคว้าปลายคางมนแล้วบีบแน่นด้วยความหมั่นเขี้ยว ดวงตาคมกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่แดงก่ำด้วยความโกรธ “น่าเสียดาย... ถ้าฉันพาเธอออกไปจากที่นี่ในฐานะของขวัญชิ้นโต คณินมันคงคลั่งจนกระอักเลือดตายแน่ๆ” “ปล่อยฉันนะ!” ลัลดาใช้มือทั้งสองข้างทุบตีและพยายามแกะมือที่ราวกับคีมเหล็กนั้นออก แต่แรงอันน้อยนิดกลับไม่ระคายผิวของชายหนุ่มตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย ความตื่นตระหนกพุ่งทะยานถึงขีดสุดเมื่อริมฝีปากหยักหนาโน้มต่ำลงมาหมายจะฉวยโอกาส ทว่า ในวินาทีที่ความสิ้นหวังเกาะกุมหัวใจ ประตูห้องนอนที่ปิดสนิทก็ถูกถีบกระเด็นด้วยแรงมหาศาลจนเศษไม้กระจายว่อน! ปัง! “มึงกล้าแตะต้องตัวเมียกู... สุนัขตัวไหนอนุญาตให้มึงเข้ามาเหยียบในห้องนี้!” เสียงคำรามก้องที่เต็มไปด้วยจิตสังหารและโทสะอันไร้ขีดจำกัดดังขึ้น คณินยืนตระหง่านอยู่ที่กรอบประตู ดวงตาสีเข้มดุจซาตานเพลิงกำลังลุกโชนด้วยไฟโทสะ ร่างกายเต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้และคราบเขม่าควัน ทว่ารัศมีแห่งอำนาจและความดิบเถื่อนกลับแผ่ขยายจนบรรยากาศรอบตัวแทบจะระเบิดเป็นจุล ภาคินชะงักมือที่กำลังจะลากไล้เรือนร่างลัลดา เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเจ้าของบ้านด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน “ใจเย็นน่า คณิน... ฉันก็แค่มารับฝากของแทนแกชั่วคราวเท่านั้นเอง” “มึงตายแน่!” ไม่รอให้พูดพร่ำทำเพลง คณินพุ่งเข้าใส่ภาคินราวกับพายุหมุน หมัดหนักหน่วงซัดเข้าที่ใบหน้าของศัตรูเต็มแรงจนร่างนั้นเซถลาไปกระแทกกับผนังห้อง เสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นลั่นห้อง บ่งบอกถึงความเดือดดาลที่ไม่อาจระงับได้ ภาคินพยายามสวนกลับ แต่ความโกรธเกรี้ยวและพละกำลังดิบเถื่อนของคณินในตอนนี้เหนือกว่าทุกสิ่ง ลัลดายืนพิงผนังห้องด้วยความตกตะลึง ภาพความรุนแรงตรงหน้าทำให้ลมหายใจของเธอกระชั้นชิด หัวใจเต้นรัวแรงด้วยความหวาดผวาปนเปไปกับความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในอก... เขามาช่วยเธอ... ผู้ชายเย็นชาคนนี้กำลังเดือดดาลแทบคลั่งเพราะมีคนกล้าแตะต้องตัวเธอ ชั่วพริบตาเดียว ลูกน้องของคณินหลายนายก็กรูกันเข้ามาควบคุมสถานการณ์ ภาคินถูกกดลงกับพื้นโดยมีรองเท้าหนังราคาแพงเหยียบลงที่ท้ายทอย เลือดสีสดไหลซึมจากมุมปากของศัตรูตัวฉกาจ ทว่าเขายยังคงหัวเราะร่าด้วยความสะใจ “แกคิดว่ากำจัดฉันคนเดียวแล้วทุกอย่างจะจบเหรอ คณิน... หึ เกมมันเพิ่งเริ่มต้นต่างหาก!” ภาคินตะโกนลั่นขณะถูกลากตัวออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นคาวเลือดและความตึงเครียดที่ยังคงลอยอบอวล ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องนอนกว้างอีกครั้ง แต่บรรยากาศกลับอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก คณินหันกลับมามองหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นอยู่มุมห้อง ดวงตาคมกวาดมองสำรวจเรือนร่างของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อความมั่นใจว่าไม่มีรอยขีดข่วนใดๆ ก่อนที่ความโกรธขึงจะเปลี่ยนเป็นความกระหายดิบเถื่อนที่พุ่งพล่านขึ้นมาแทน “เฮีย...” ลัลดาเอ่ยเรียกเสียงสั่น เมื่อร่างสูงก้าวเข้ามาใกล้ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังหิวกระหาย คณินไม่พูดพร่ำทำเพลง เขากระชากร่างบางเข้ามาปะทะอกแกร่งอย่างแรง แขนแข็งแรงโอบรัดเอวคอดกิ่วไว้แน่นราวกับจะหลอมรวมเธอให้จมหายไปกับร่างของเขา กลิ่นกายสาวหอมหวานที่เจือด้วยความตื่นกลัวยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้ตื่นขึ้นอย่างไร้การควบคุม “ใครอนุญาตให้มันมองเธอ... หื้ม?” เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหูร้อนผ่าว ลมหายใจอุ่นจัดรดรินลาดไหล่เนียนที่โผล่พ้นชุดนอน “ใครอนุญาตให้มันแตะต้องตัวเมียของฉัน!” “ดา... ดาไม่ได้...” ลัลดาพยายามปฏิเสธ แต่เสียงของเธอถูกกลืนหายไปเมื่อริมฝีปากหนาประกบจูบลงมาอย่างไร้ความปราณี รสจูบทั้งดุดัน เรียกร้อง และเต็มไปด้วยความหึงหวงบ้าคลั่ง ริมฝีปากของเธอบดBีจนเจ็บแปลบ ทว่าเขาไม่ได้เปิดโอกาสให้เธอได้ประท้วงแม้แต่น้อย เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ มือหนาข้างหนึ่งสอดเข้าใต้กลุ่มผมนุ่มเพื่อตรึงท้ายทอยเธอไว้ ขณะที่อีกข้างลากไล้บีบเคล้นสะโพกอิ่มผ่านเนื้อผ้าบางเบาอย่างเร่าร้อน ความวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ลัลดารู้สึกหายใจไม่ออก สมองขาวโพลนจนแทบคิดอะไรไม่ออก ร่างกายที่เคยต่อต้านกลับอ่อนยวบยาบอยู่ภายใต้สัมผัสอันดิบเถื่อนและทรงพลังของเขา กลิ่นอายความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของแผ่ซ่านจนเธอรับรู้ได้ถึงความรุ่มร้อนที่แผดเผา คณินถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้หญิงสาวหอบหายใจโกยกอบอากาศเข้าปอด ดวงตาคมกวาดมองใบหน้าแดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อด้วยความพึงพอใจ นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ชื้นเหงื่อออกจากแก้มเนียน ก่อนจะโน้มใบลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันล้นปรี่ “จำเอาไว้ว่าเธอเป็นของฉัน... ร่างกายนี้ หัวใจนี้ และทุกลมหายใจของเธอ เป็นสิทธิ์ขาดของฉันคนเดียวเท่านั้น” เขายกย่องร่างบางขึ้นแนบอก ก้าวเดินตรงไปยังเตียงนอนกว้างด้วยฝีเท้าหนักแน่น ทว่าก่อนที่ร่างของเธอจะสัมผัสกับฟูกนุ่ม เสียงกระซิบเยือกเย็นจากบุคคลที่ไม่คาดฝันก็ดังขึ้นขัดจังหวะจากความมืดที่ประตูห้องแต่งตัว... “นายครับ... สายของเราแจ้งมาว่า ศัตรูไม่ได้มีแค่ภาคินคนเดียว... และตอนนี้ ‘คนคนนั้น’ กำลังเดินเข้ามาในคฤหาสน์ทางประตูลับด้านหลังแล้วครับ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันร้อนระอุนี้ด้วยกันนะคะ