รุ่งเช้าที่เปลี่ยนไป

กลิ่นอายอันตรายจากข้อความท้าทายของภาคินยังคงลอยวนอยู่ในห้องทำงานมืดทึบ แต่เมื่อก้าวข้ามผ่านพ้นรัตติกาลอันบ้าคลั่งมาสู่ห้วงเวลาปัจจุบัน บรรยากาศภายในห้องนอนส่วนตัวของคฤหาสน์ตระกูลคณินกลับถูกแทนที่ด้วยความเงียบสงบที่แปลกประหลาด ลัลดาลืมตาขึ้นท่ามกลางความสลัวของผ้าม่านเนื้อหนาที่กรองแสงภายนอก ร่างกายของเธอยังคงระบมไปทั่วทุกสัดส่วนจากศึกรักอันดุเดือดและป่าเถื่อนที่ชายหนุ่มเป็นผู้ขีดเส้นเมื่อคืนนี้ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไม่ใช่ความเจ็บปวด หากเป็นอ้อมแขนแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้าที่ตระกองกอดเธอไว้แน่นแนบแผ่นอกเปลือยเปล่า ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่บริเวณต้นคอระหง และสัมผัสหนักแน่นจากฝ่ามือหนาที่ยังคงวางทาบทับอยู่บนเอวบางของเธอราวกับหวาดกลัวว่าเธอจะสลายหายไปในอากาศ ดวงตากลมโตไหวระริก เธอพยายามขยับตัวอย่างระมัดระวังที่สุดเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนราชสีห์หลับไหล ทว่าทันทีที่ข้อศอกยันฟูกเตียง นัยน์ตาสีควันบุหรี่ที่เต็มไปด้วยประกายอันตรายแต่กลับฉาบไว้ด้วยความอ่อนล้าก็ลืมขึ้นมองตรงมาที่เธอทันที "จะหนีไปไหน... ดา" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเพราะพิษไข้และความเหน็ดเหนื่อยดังขึ้นชิดริมใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวที่รดรินทำให้ขนกายของหญิงสาวลุกชัน คณินไม่เพียงแต่ไม่ยอมปล่อย แต่เขายังกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น ดึงร่างเปลือยเปล่าของเธอให้แนบชิดสนิทไปกับเรือนร่างกำยำของเขาอย่างไร้ช่องว่าง "ดา... ดาแค่จะลุกไปดื่มน้ำค่ะ เฮียคณินปล่อยก่อนเถอะนะคะ" ลัลดาพยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว แต่ใบหน้าหวานกลับแดงก่ำเมื่อรับรู้ได้ถึงมัดกล้ามเนื้อและอุณหภูมิความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "น้ำ... หรือคิดจะหนีฉันไปหาไอ้ภาคิน" น้ำเสียงของมาเฟียหนุ่มเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นทันที นัยน์ตาดิบเถื่อนวับวามด้วยความหึงหวงและโทสะที่ยังคุกรุ่นจากเกมการเมืองสีเทาภายนอก เขาพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างบางอย่างรวดเร็วจนเธอไม่ทันตั้งตัว น้ำหนักตัวที่ทาบทับลงมาทำให้ลัลดาต้องหายใจสะดุด "เฮีย! ดาไม่ใช่สิ่งของของใครนะคะ... และดาไม่เคยคิดจะไปไหนทั้งนั้น!" ลัลดาเชิดหน้าขึ้นสู้ ดวงตาคู่สวยฉายแววดื้อรั้นและศักดิ์ศรีที่ไม่เคยลดละ แม้ว่าสภาพของเธอในตอนนี้จะตกเป็นรองเขาอย่างสิ้นเชิงก็ตาม คณินจ้องมองใบหน้าหวานที่เปี่ยมด้วยทิฐินั้น แววตาที่เคยแข็งกร้าวและไร้ความปราณีกลับฉายความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบาย นิ้วแกร่งยื่นไปเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากแก้มเนียนอย่างเบามือ ผิดวิสัยมาเฟียโหดเหี้ยมที่ผู้คนต่างหวาดกลัว สัมผัสที่อ่อนโยนแต่นุ่มนวลนี้ทำเอาหัวใจของลัลดากระตุกวูบ ความโกรธขึงเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้เธอยอมจำนน "ดื้อด้าน... ปากดีแบบนี้ทุกทีสิน่า" คณินพึมพำเสียงต่ำ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาซุกซอกไซ้ที่ซอกคอหอมกรุ่น สัมผัสริมฝีปากอุ่นร้อนลงบนผิวเนื้อนุ่มอย่างอ้อยอิ่ง ไล้เลียความหอมหวานที่เขาครอบครองมาทั้งคืนจนหญิงสาวต้องแอ่นกายเข้าหาด้วยความวาบหวาม "อื้อ... เฮียคณิน... อย่าค่ะ" มือเรียวพยายามดันไหล่กว้างของเขาไว้ แต่แรงกายอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงปรารถนาที่เขากำลังโหมกระพือขึ้นมาอีกครั้ง ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มประสานกันเป็นหนึ่งเดียว ความหวาดระแวงจากภายนอกคฤหาสน์ถูกปัดเป่าหายไปในความมืดสลัวของห้องนอน เหลือเพียงความเร่าร้อนและกลิ่นอายความเสน่หาที่ค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาแทนที่ความเย็นชาอย่างช้าๆ ริมฝีปากหนาประกบจูบริมฝีปากนุ่มอย่างลึกซึ้งและดูดดื่ม เป็นรสจูบที่ไม่ได้มีแค่ความดิบเถื่อนเอาแต่ใจ แต่แฝงไว้ด้วยความโหยหาและการผูกขาดที่รุนแรง ลัลดารู้สึกราวกับสติสตางค์กำลังจะล่องลอย มือบางที่เคยผลักไสค่อยๆ เปลี่ยนเป็นโอบรอบลำคอแกร่ง จิกปลายนิ้วลงบนลาดไหล่หนาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ร่างกายของเธอพ่ายแพ้ให้กับสัมผัสของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่มีทางขัดขืน ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มอบอุ่นและหลอมรวมความรู้สึกของคนทั้งคู่ให้เป็นหนึ่งเดียว เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดอย่างไม่รู้กาลเทศะก็ดังขึ้นขัดจังหวะความสุขสม "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนผ่านบานประตูเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "คนของภาคินบุกรุกเข้ามาถึงเขตชั้นในของคฤหาสน์แล้วครับ!" คณินหยุดชะงัก ร่างกายกำยำตึงเกร็งขึ้นทันที นัยน์ตาดิบเถื่อนแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมราวกับซาตานร้ายที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งเป็นชิ้นๆ เขาก้มลงกระซิบเสียงต่ำชิดริมฝีปากของลัลดาที่หอบสะท้านด้วยความค้างคา "อยู่แต่ในนี้... อย่าออกไปไหนจนกว่าฉันจะกลับมา... เพราะฉันยังคิดบัญชีกับเธอไม่จบ" พูดจบท่านมาเฟียก็ลุกขึ้นคว้าเสื้อคลุมมาสวมอย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าถมึงทึง ก้าวเท้าออกจากห้องนอนไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้ลัลดานั่งเคว้งคว้างอยู่บนเตียงใหญ่ที่ยังคงหลงเหลือไออุ่นของเขา พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่มุ่งหน้าออกไปเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจที่หน้าคฤหาสน์ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามความเข้มข้นนี้เสมอนะคะ