คดีฆาตกรรมในโรงเรียนมหาเวท

"คราบขี้ผึ้งสีชาบนฐานรูปปั้นเทวรูป ไม่ได้บ่งบอกถึงความศรัทธา... แต่มันคือเวลาตายที่ถูกคำนวณไว้ล่วงหน้าอย่างแม่นยำต่างหาก สารวัตร" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบของรินทร์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงกว้าง ภายในโรงเรียนมหาเวทเอกชนชื่อดังที่ตั้งอยู่บนหุบเขาสูง รอบตัวพวกเขาคือกลิ่นอายอับชื้นของตำราโบราณ ผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ยังคงลอยอวลอยู่ในบรรยากาศ สารวัตรเอยยืนกอดอก ใบหน้าเรียบนิ่งคมคายฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก ดวงตากลมโตภายใต้กรอบหน้าม้าคมเข้มกวาดมองไปทั่วห้องเรียนเวทมนตร์จำลอง ที่บัดนี้กลายเป็นสถานที่เกิดเหตุฆาตกรรมสยดสยอง ร่างไร้วิญญาณของอาจารย์ประจำวิชาอาคมโบราณนั่งฟุบอยู่บนโต๊ะทำงานไม้สัก มือข้างหนึ่งกำแท่งช็อกไม้ไผ่แน่นราวกับพยายามจะเขียนอักษรตัวสุดท้ายก่อนลมหายใจจะเฮือกสุดท้าย ทว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่สภาพศพ แต่คือวงเวทย์ประหลาดที่ถูกวาดด้วยเลือดสดๆ บนพื้นรอบโต๊ะ ซึ่งไม่มีมนุษย์คนใดในยุคปัจจุบันสามารถแกะรอยโครงสร้างพลังงานอันซับซ้อนนี้ได้ "คุณแน่ใจแค่ไหนว่าคดีนี้ไม่ใช่ฝีมือของภูตผีปีศาจตามตำนานที่พวกเด็กนักเรียนเขาลือกัน รินทร์?" สารวัตรเอยเอ่ยถาม เสียงของเธอนิ่งสนิท ทว่ามีความกังวลซ่อนอยู่ลึกๆ เพราะตลอดชีวิตการรับราชการตำรวจของเธอ เธอยังไม่เคยพบเจอคดีใดที่ท้าทายตรรกะทางวิทยาศาสตร์และกฎแห่งความจริงได้เท่านี้มาก่อน รินทร์ไม่ตอบทันที เขาค่อยๆ ย่อตัวลง ใช้ปลายนิ้วสวมถุงมือยางแตะเบาๆ ลงบนคราบขี้ผึ้งสีชาที่หยดอยู่บนพื้น ก่อนจะหลับตาลงเพื่อเรียกใช้ระบบวิเคราะห์พิเศษที่ติดตัวมา การประมวลผลข้อมูลในหัวของเขาเริ่มทำงานราวกับคอมพิวเตอร์ควอนตัม เส้นแสงสีฟ้าจางๆ ปรากฏขึ้นในห้วงความคิด เชื่อมโยงร่องรอยการกระจายตัวของอุณหภูมิ ปริมาณออกซิเจนในห้อง และสารเคมีตกค้างเข้าด้วยกันอย่างเป็นระบบ *ติ๊ง!* [ระบบวิเคราะห์หลักฐานระดับสูง: ตรวจพบร่องรอยการบิดเบือนของสนามพลังงาน] [ข้อสันนิษฐาน: การตายไม่ได้เกิดจากอาคมโบราณ แต่เป็นการใช้ "เทคนิคทางวิทยาศาสตร์ขั้นสูง" อำพรางให้กลายเป็นพิธีกรรมเหนือธรรมชาติ] รินทร์ลืมตาขึ้น แววตาคมกริบสะท้อนประกายความมั่นใจ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะหันไปสบตากับสารวัตรสาว "ไม่มีสิ่งเหนือธรรมชาติหรอกครับสารวัตร มีเพียงมนุษย์ที่พยายามใช้ความกลัวของผู้อื่นมาบังหน้าการกระทำอันชั่วร้ายเท่านั้น คราบขี้ผึ้งพวกนี้ไม่ได้มาจากเทียนบูชาวิญญาณ แต่มันคือพาราฟินผสมไขมันสัตว์ที่ถูกหลอมด้วยความร้อนเฉพาะจุด เพื่อควบคุมเวลาการหยดให้ตรงกับนาฬิกาตายของเหยื่อพอดี" สารวัตรเอยพยักหน้ารับช้าๆ ความตึงเครียดในแววตาคลายลงเล็กน้อยเมื่อได้ฟังการอธิบายที่มีเหตุผลมารองรับ "ถ้าอย่างนั้น... ใครคือคนร้าย? นักเรียนในคลาสนี้ที่มีแรงจูงใจเรื่องเกรด หรืออาจารย์ร่วมภาควิชาที่ต้องการแย่งชิงตำแหน่งหัวหน้าสาขา?" "ไม่ใช่ทั้งสองอย่างครับ" รินทร์ปฏิเสธทันควัน พร้อมกับเดินเข้าไปใกล้กระดานดำที่เต็มไปด้วยสมการเวทมนตร์ที่ยังแก้ไม่เสร็จ เขาใช้มือปัดฝุ่นช็อกที่มุมกระดานออก เผยให้เห็นรอยขูดขีดจางๆ ที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้สัญลักษณ์เวท "คนร้ายไม่ได้ต้องการฆ่าเพื่ออำนาจหรือเกรด... แต่เขาต้องการ 'ส่งสาร' บางอย่างถึงใครบางคนในอดีต" ก่อนที่สารวัตรเอยจะได้เอ่ยถามอะไรเพิ่มเติม เสียงฝีเท้าหนักแน่นและรีบร้อนก็ดังขึ้นจากทางเดินนอกห้องเรียน ประตูไม้บานใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ปรากฏร่างของสารวัตรเวรประจำท้องที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา พร้อมกับเอกสารแฟ้มคดีเก่าในมือที่สั่นเทา "สารวัตรครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" นายตำรวจหนุ่มหอบหายใจถี่กระชั้น สีหน้าซีดเผือกราวกับเพิ่งไปเห็นผีมา "เราเพิ่งตรวจสอบประวัติย้อนหลังของอาจารย์ผู้ตาย... และพบว่าเมื่อสิบปีก่อน เขาเคยเป็นหนึ่งในคณะกรรมการสอบสวนคดี 'เด็กนักเรียนหายตัวลึกลับ' ในตึกเรียนร้างฝั่งตะวันตก ซึ่งโครงกระดูกของเด็กคนนั้น... เพิ่งถูกขุดพบใต้พื้นห้องนี้เมื่อช่วงเช้าวันนี้เองครับ!" บรรยากาศภายในห้องโถงพลันเยือกเย็นลงทันที รินทร์หันขวับกลับไปมองที่พื้นห้องตรงจุดที่วงเวทย์เลือดถูกวาดไว้ ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเขาอีกครั้ง *ติ๊ง!* [แจ้งเตือนระบบภารกิจเร่งด่วน: ตรวจพบตัวตนของ "ผู้เฝ้ามอง" ในรัศมี 50 เมตร] [คำเตือนระดับ SSS: เป้าหมายไม่ได้มีแค่คนเดียว และเกมนี้... เพิ่งเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง] รินทร์หรี่ตาลง มองทะลุผ่านกระจกหน้าต่างบานใหญ่ไปยังเงาสลัวของตึกเรียนร้างฝั่งตะวันตกที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางหมอกหนา ก่อนที่เงาร่างหนึ่งจะปรากฏขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ส่งตรงมายังพวกเขา ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมไขปริศนาไปด้วยกันเสมอนะครับ