ยินดีต้อนรับสู่ทีมเงา

"คุณกำลังเล่นเกมตลกอะไรอยู่ รินทร์" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลที่แฝงไว้ด้วยความเฉียบคมดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันในห้องปฏิบัติการลับใต้ดิน กลิ่นอายความตึงเครียดลอยอบอวลเสียจนอณูอากาศรอบตัวคล้ายจะแข็งตัว หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามยังคงสาดแสงสะท้อนลงบนใบหน้าครึ่งซีกของรินทร์ ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ร่างกายชาวาบไปถึงไขกระดูก ภาพที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่ภาพลวงตาจากระบบ แต่มันคือตัวเขาเอง—รินทร์ในอีกไทม์ไลน์หนึ่ง ร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากกระสุนปืน แววตาคู่นั้นว่างเปล่า ไร้ซึ่งความลังเล และเต็มไปด้วยความลับที่ดำมืดเกินกว่าจะหยั่งถึง รินทร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองที่เคยทำงานด้วยตรรกะอันแม่นยำกลับประมวลผลสะดุดลงชั่วขณะ ข้อมูลมหาศาลจากระบบโฮโลแกรมตีกันวุ่นวายในหัวจนปวดหนึบ แต่วินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นทำลายความเงียบ "ถอยห่างจากหน้าจอเสีย รินทร์" น้ำเสียงเย็นชาและทรงอำนาจเอ่ยขึ้น พร้อมกับกระบอกปืนพกสั้นเนื้อแมטיםสีดำสนิทที่ถูกยกขึ้นเล็งตรงมายังศีรษะของเขาอย่างแม่นยำ ปลายกระบอกปืนอยู่ห่างจากขมับไม่ถึงฟุต รินทร์เหลือบสายตาขึ้นมอง เจ้าของอาวุธคือสารวัตรเอย สารวัตรสาวหัวกะทิแห่งกองปราบปรามพิเศษ แววตาของเธอยามนี้ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย มีเพียงความระแวดระวังขั้นสูงสุดและประกายความเย็นชาที่พร้อมจะเหนี่ยวไกได้ทุกเมื่อหากเขาขยับตัวผิดรูป "สารวัตรเอย... ใจเย็นก่อนครับ คุณก็เห็นภาพนั้นเหมือนกันไม่ใช่เหรอ" รินทร์พยายามรักษาความนิ่งของน้ำเสียงเอาไว้ แม้ว่าเม็ดเหงื่อกาฬจะเริ่มผุดซึมตามไรผม "ฉันเห็นแค่ว่า ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้ กำลังสร้างภาพลวงตาเพื่อปกปิดตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง" สารวัตรเอยหรี่ตาลงเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวสวยวางทาบอยู่บนไกปืนอย่างมั่นคง "ผู้บัญชาการพิเศษหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยหลังจากที่นายเข้ามาในห้องนี้ และตอนนี้ระบบโครงข่ายทั้งหมดก็ถูกแฮกจากข้างใน... นายจะอธิบายเรื่องนี้ว่ายังไง คนเก่ง?" บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองตึงเครียดจนแทบจะตัดขาดได้ด้วยมีด รินทร์รู้ดีว่าคำอธิบายเพียงผิวเผินไม่สามารถเปลี่ยนใจตำรวจหญิงที่ยึดมั่นในระเบียบวินัยและความสงสัยใคร่รู้คนนี้ได้ เอยไม่ใช่คนที่จะหลอกลวงได้ง่ายๆ เธอฉลาดเป็นกรด และที่สำคัญที่สุด... เธอกำลังสงสัยว่าเขาคือภัยคุกคามระดับชาติ รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึก ใช้วิธีการวิเคราะห์ตามหลักตรรกะที่เขาถนัด เขามองลึกลงไปในดวงตาสีดำสนิทของเอย สังเกตเห็นการเกร็งตัวของกล้ามเนื้อต้นแขนขวา และจังหวะการหายใจที่สม่ำเสมอแต่ลึกซึ้ง เธอไม่ได้ตื่นตระหนก เธอกำลังประเมินสถานการณ์อย่างรอบคอบเช่นเดียวกับเขา "ถ้าผมเป็นคนขององค์กรเงาสีเงินจริง... สารวัตรคิดว่าผมจะยืนรอให้คุณเอาปืนมาจ่อหัวแบบนี้ทำไมล่ะครับ?" รินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ดวงตาของเขาประสานกับนัยน์ตาคู่สวยของเธออย่างตรงไปตรงมา "อีกอย่าง หน้าจอโฮโลแกรมตรงนั้นไม่ได้ถูกแฮกจากข้างใน แต่มันกำลังดึงข้อมูลจาก 'อดีต' ที่ถูกลบไปแล้วต่างหาก" สารวัตรเอยชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที ปลายนิ้วที่ทาบอยู่บนไกปืนคลายแรงกดลงเล็กน้อย แต่ทว่าความระแวดระวังยังคงไม่จางหาย "อดีตที่ถูกลบ?" เอยทวนคำด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น "นายหมายความว่ายังไง รินทร์ อธิบายให้มันเคลียร์ซะ ถ้าไม่อย่างนั้น ฉันคงต้องจับกุมนายในข้อหากบฏต่อความมั่นคง" ในจังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบลับในโสตประสาทของรินทร์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับตัวเลขถอยหลัง 72 ชั่วโมงที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน [คำเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงข้อมูลจากบุคคลภายนอก... ภารกิจเชื่อมโยง "ทีมเงา" เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ] รินทร์ไม่รอช้า เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้สารวัตรเอยหนึ่งก้าวอย่างกล้าหาญ การกระทำที่คาดไม่ถึงนี้ทำให้เอยเกือบจะเหนี่ยวไกปืนตามสัญชาตญาณ แต่ทว่ารินทร์กลับไม่ได้ทำร้ายเธอ เขายื่นมือออกไปแตะเบาๆ ที่แผงควบคุมหลักของระบบโฮโลแกรม แล้วพิมพ์ชุดคำสั่งลับที่เขาเพิ่งถอดรหัสได้จากความทรงจำในอดีตที่เคยสูญหาย ภาพโฮโลแกรมตรงหน้าพลันเปลี่ยนวูบ มิติของภาพขยายใหญ่ขึ้น เผยให้เห็นเอกสารลับทางราชการเมื่อห้าปีก่อน—คดีทุจริตครั้งใหญ่ที่ทำให้ครอบครัวของเอยต้องพังทลายลง และเป็นคดีเดียวกันกับที่อดีตตำรวจอย่างรินทร์เคยพยายามสืบสวนจนต้องถูกไล่อציออกมารวมถึงเกือบเอาชีวิตไม่รอด สารวัตรเอยเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นชื่อของพ่อตัวเองปรากฏอยู่บนหน้าจอในฐานะ "ผู้บริสุทธิ์ที่ถูกป้ายสี" โดยองค์กรเดียวกันกับที่พวกเขากำลังไล่ล่าอยู่ในตอนนี้ "นี่มัน..." เสียงของเอยสั่นเครือเล็กน้อย ความเย็นชาเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงระคนเจ็บปวด "ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นศัตรูของคุณครับ สารวัตรเอย" รินทร์ลดมือลง น้ำเสียงของเขานุ่มนวลขึ้นแต่ยังคงหนักแน่น "และภาพผู้ชายอีกคนในไทม์ไลน์นั้น... ก็คือหลักฐานชิ้นเดียวที่จะพิสูจน์ได้ว่า ความจริงยังไม่เคยตาย" เอยมองหน้าชายหนุ่มสลับกับภาพบนหน้าจอโฮโลแกรม ปืนในมือของเธอค่อยๆ ลดระดับลง ความลังเลฉายชัดขึ้นบนใบหน้าอันงดงามของเธอ ก่อนที่เธอจะตัดสินใจพูดบางอย่างออกมา "ถ้านายพูดความจริง... งั้นเราก็ไม่มีเวลามานั่งทะเลาะกันเองแล้ว" เอยสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา "เพราะดูเหมือนว่า... พวกมันรู้แล้วว่าเรากำลังเข้ามาใกล้ความจริงมากแค่ไหน" สิ้นเสียงของสารวัตรเอย ไฟฟ้าภายในห้องปฏิบัติการลับทั้งหมดก็ดับวูบลงทันที ความมืดมิดเข้าปกคลุมพื้นที่ในชั่วพริบตา มีเพียงแสงสีแดงกระพริบจากหน้าจอระบบสำรองที่ฉายภาพบางอย่างขึ้นมาบนผนังเบื้องหน้า มันไม่ใช่ระบบแจ้งเตือนทั่วไป... แต่มันคือภาพจากกล้องวงจรปิดด้านนอก ที่แสดงให้เห็นกองกำลังติดอาวุธนับสิบคนกำลังพังประตูเข้ามาในตึกนี้ และผู้นำของหน่วยจู่โจมนั้น... สวมหน้ากากรูปหน้าคนครึ่งซีกที่รินทร์จำได้ไม่มีวันลืม ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมไขปริศนาไปด้วยกันเสมอนะครับ - แฟ้มคดีลับ007 -