การปลุกพลังครั้งสุดท้าย

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของคลังเอกสารใต้ดินกรมตำรวจคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก รินทร์ไม่ได้สนใจบรรยากาศชวนอึดอัดรอบตัว สายตาคมกริบของอดีตนายตำรวจหนุ่มกำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ แสงเรืองรองจากระบบอัจฉริยะสะท้อนลงบนนัยน์ตาคู่นั้น เผยให้เห็นประกายความมุ่งมั่นที่ไม่อาจดับลงได้ เสียงแจ้งเตือนจังหวะถี่กระชั้นดังขึ้นในหัว *[ ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ]* *[ ตรวจพบพลังงานจิตวิเคราะห์สะสมถึงขีดจำกัดสูงสุด... ]* *[ ระบบ "ดีท็อกซ์คดีปริศนา" กำลังเข้าสู่กระบวนการยกระดับขั้นสุดท้าย (Final Evolution)... ]* รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เขารู้ดีว่าช่วงเวลาเจ็ดวันที่ผ่านมาไม่ใช่เรื่องง่าย การแกะรอยคดียักยอกงบประมาณระดับชาติที่โยกย้ายเส้นทางการเงินผ่านเครือข่ายฟอกเงินใต้ดิน ทำให้เขาและสารวัตรเอยต้องเกือบเอาชีวิตไปทิ้งไว้หลายต่อหลายครั้ง ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลและการสะสมความเหนื่อยล้า แต่ทว่าจิตใจกลับตื่นตัวถึงขีดสุด ด้านข้างของเขา สารวัตรเอยยืนกอดอกพิงชั้นแฟ้มเอกสารหนาเตอะ ดวงตาคู่สวยมองตรงมายังร่างของรินทร์ด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา แม้ปากจะบอกเสมอว่าเป็นแค่ผู้ร่วมงานคดี แต่แววตาห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีเยือกเย็นนั้นเด่นชัดเสียจนไม่ต้องเอ่ยคำใดออกมา "คุณไหวไหมรินทร์..." เสียงหวานปนกังวลเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "ชีพจรของคุณเต้นเร็วกว่าปกติถึงสองเท่า ระบบนั่น... กำลังจะทำอะไรกับร่างกายของคุณกันแน่" รินทร์หันไปสบตาเอย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากเพื่อคลายความตึงเครียดให้หญิงสาว "ผมยังไหวครับสารวัตร... แค่รู้สึกเหมือนเส้นประสาททุกเส้นในสมองกำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาพร้อมกัน" เขาตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น "และผมคิดว่า... เราใกล้จะถึงเส้นชัยของคดีนี้แล้วล่ะครับ" ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าก็เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ตัวอักษรสีแดงฉานนับร้อยบรรทัดวิ่งพล่านด้วยความเร็วสูง เสียงระบบประกาศก้องกังวานอยู่ในห้วงความคิดของรินทร์คนเดียว *[ กำลังอัปเกรดทักษะหลัก: "เนตรทิพย์แห่งตรรกะ" สู่ขั้นสมบูรณ์แบบ... ]* *[ ปลดล็อกขีดจำกัดการมองเห็น: "ทัศนียภาพแห่งอนาคตในเสี้ยววินาที" (Chronos Predictive Vision)... ]* สิ้นเสียงประกาศ รินทร์รู้สึกราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงพุ่งเข้าสู่ก้าน뇌 แววตาของเขาเปลี่ยนไปชั่วพริบตา ม่านตาขยายกว้างขึ้น รอบตัวของเขาราวกับถูกดึงเข้าสู่ห้วงเวลาที่ช้าลง อนุภาคฝุ่นละอองที่ลอยอยู่ในอากาศหยุดนิ่ง เสียงลมหายใจของสารวัตรเอยดังชัดเจนราวกับอยู่ใกล้แค่หู ในพริบตานั้นเอง รินทร์มองเห็นภาพอนาคตที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกสามวินาทีข้างหน้าซ้อนทับขึ้นมาในคลองสายตา ภาพของหน้าต่างกระจกนิรภัยด้านหลังเอยกำลังแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ จากแรงระเบิดวงกว้าง และสะเก็ดโลหะพุ่งตรงมาที่หลังของหญิงสาวด้วยความเร็วสูง *เร็วมาก!* "สารวัตร! หมอบลง!" รินทร์ไม่รอช้า สัญชาตญาณดิบของอดีตมือปราบทำงานเร็วกว่าความคิด เขากระโจนเข้าประชิดตัวสารวัตรเอยพร้อมกับใช้ลำตัวปกป้องเธอไว้ทันที แรงระเบิดมหาศาลจากภายนอกอาคารซัดกระหน่ำเข้ามาจนกำแพงสั่นสะเทือน เสียงกระจกแตกกระจายดังสนั่นหวั่นไหว เศษปูนและสะเก็ดไฟปลิวว่อนไปทั่วห้อง ตูーム! แรงอัดอากาศเหวี่ยงร่างของทั้งสองคนกระแทกกับพื้นห้องเก็บเอกสาร รินทร์ใช้แขนโอบรอบตัวเอยแน่นเพื่อรับแรงกระแทกแทน แม้แผ่นหลังของเขาจะถูกเศษกระจกบาดจนเลือดซึมออกมา แต่เขากลับไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย ดวงตาของเขายังคงสว่างวาบด้วยพลังของระบบที่เพิ่งอัปเกรดสำเร็จ สารวัตรเอยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าของเธอแนบอยู่กับแผงอกกว้างของชายหนุ่ม กลิ่นอายความเป็นผู้นำและความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวรินทร์ทำให้หัวใจเธอดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ "คุณ... คุณรู้ล่วงหน้าได้อย่างไรว่ามันจะระเบิด?" เอยถามเสียงสั่นเล็กน้อยขณะเงยหน้าขึ้นมองเขา รินทร์ช่วยพยุงร่างของหญิงสาวให้ลุกขึ้นยืนอย่างระมัดระวัง สายตาคมปลาบกวาดมองออกไปนอกหน้าต่างที่พังเสียหาย ท่ามกลางควันไฟสีดำทึบที่ลอยคละคลุ้ง เขามองเห็นเงาร่างปริศนากำลังวิ่งหลบหนีไปบนดาดฟ้าตึกฝั่งตรงข้าม และด้วยพลังใหม่ที่เพิ่งตื่นขึ้น รินทร์สามารถคำนวณวิถีการเคลื่อนไหวของเป้าหมายได้อย่างแม่นยำราวกับจับวาง *[ แจ้งเตือนระบบ: เสร็จสิ้นกระบวนการยกระดับ "Chronos Predictive Vision" ]* *[ ผู้ใช้สามารถมองเห็นเหตุการณ์ล่วงหน้า 5 วินาทีในจุดอับสายตา ]* *[ ภารกิจลับระดับ SSS: "ล่าเงาบงการมืด" เริ่มต้นนับถอยหลัง ]* รินทร์ปัดเศษฝุ่นตามเสื้อผ้า แววตาฉายแววเย็นชาและเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาหันไปสบตากับสารวัตรเอยที่ยังคงมีสีหน้าตื่นตระหนก "เพราะพวกมันไม่ได้มาแค่คนเดียว..." รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง ชวนให้คนฟังรู้สึกขนลุกเกรียว "และคนที่จะจบเรื่องนี้... คือพวกเราครับ" เขาก้าวเท้าเตรียมจะพุ่งตัวออกไปไล่ล่าเงาลึกลับนั้น ทว่าจู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นที่บริเวณทางเดินด้านนอกประตูห้องใต้ดิน เสียงเหล็กดัดถูกกระชากเปิดออกพร้อมกับเสียงปืนขึ้นลำกล้องที่ดังชัดเจนเข้ามาทุกที เอยหน้าซีดเผือดลงถนัดตา เธอเอื้อมมือมาคว้าแขนของรินทร์ไว้ "รินทร์... นั่นมันเสียงของหน่วยจู่โจมพิเศษนี่นา ทำไมพวกเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้ หรือว่า..." รินทร์ยกมือขึ้นห้ามปรามให้เธอเงียบเสียงลง รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย เมื่อเนตรทิพย์แห่งตรรกะของเขาสะท้อนภาพเงาของคนที่ก้าวเข้ามาคนแรกผ่านประตูเหล็กที่บิดเบี้ยว ไม่ใช่หน่วยจู่โจมของกรมตำรวจ... แต่เป็น "คนสนิท" ที่พวกเขาเพิ่งร่วมโต๊ะอาหารด้วยเมื่อวานนี้เอง "ไม่ต้องตกใจครับสารวัตร..." รินทร์กระซิบเบาๆ ข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงมั่นคง "เพราะดูเหมือนว่า... หนอนในกรมที่เราตามหามาตลอด จะทนรอให้เราไปหาไม่ไหวเสียแล้วล่ะครับ" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมปริศนาและเติบโตไปพร้อมกับรินทร์และสารวัตรเอยในตอนนี้นะครับ