พลังที่ซ่อนอยู่ใต้ระบบ

กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของเหล็กกล้าและคราบสนิมในโกดังร้างแห่งนั้น แทบไม่ระคายเคืองความรู้สึกของรินทร์ในวินาทีนี้เลยแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่แผดเผาอยู่ในอกคือความจริงอันเจ็บปวดที่เพิ่งถูกกระชากหน้ากากออก "หมากตัวนี้... เดินมาไกลเกินกว่าจะถอยหลังแล้วสินะครับ" รินทร์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า ดวงตาสีเข้มจ้องมองภาพสะท้อนของตัวเองบนจอแท็บเล็ตในมือ มือหนากำแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ทุกภาพเหตุการณ์ที่ผ่านมาตั้งแต่คดีแรกจนถึงปัจจุบันถูกร้อยเรียงใหม่ในหัวสมองราวกับจิ๊กซอว์ที่เพิ่งประกอบเข้าที่ ผู้มีพระคุณที่คอยชี้นำเขาในยามวิกฤต ผู้ที่สอนให้เขารู้จักความยุติธรรม... แท้จริงแล้วกลับเป็นผู้ชักใยแผนการทั้งหมดอยู่เบื้องหลัง เพื่อใช้เขาเป็นเครื่องมือล้างบางองค์กรลับโดยที่มือของอีกฝ่ายไม่ต้องเปื้อนเลือดเลยสักหยดเดียว "รินทร์!" เสียงเรียกอันคุ้นเคยดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบ สารวัตรเอยก้าวฉับๆ เข้ามาในรัศมีสายตา ใบหน้าคมสวยฉายแววตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่คมกวาดมองสภาพรอบตัวก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าของชายหนุ่ม เธอสังเกตเห็นความผิดปกติในแววตานั้นทันที "คุณเงียบไปนานเกินไปแล้ว มีอะไรเกิดขึ้นจากข้อมูลในระบบงั้นเหรอ?" รินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาเอย ชั่วขณะหนึ่งมีความลังเลฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้น เขาจะบอกเธอดีไหมว่า ทุกย่างก้าวที่เราช่วยกันไขคดีร่วมกัน มันอาจเป็นทางเดินที่ถูกปูพรมไว้โดยคนที่เอยเคารพรักไม่แพ้กัน? "ไม่มีอะไรครับ... แค่กำลังคิดว่า บางทีเราอาจจะประเมิน 'ศัตรู' ต่ำเกินไป" รินทร์เลือกที่จะซ่อนความจริงบางส่วนไว้ก่อน ไม่ใช่เพราะไม่เชื่อใจเธอ แต่เพราะเขาไม่อยากให้สารวัตรสาวต้องมาแปดเปื้อนกับวังวนอันโสโครกนี้โดยลำพัง ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดระหว่างทั้งสองกำลังก่อตัวขึ้นจนแทบหายใจไม่ออกนั้นเอง... *(ติ๊ง!)* เสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ของระบบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในโสตประสาทของรินทร์ ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนภารกิจปกติ แต่มันเป็นเสียงทุ้มต่ำที่ให้ความรู้สึกราวกับเครื่องจักรกลขนาดยักษ์กำลังปลุกตัวเองจากการหลับใหล [ ตรวจพบการปลดล็อกขีดจำกัดทางจิตใจของโฮสต์... ] [ เงื่อนไขลับ: การเผชิญหน้ากับความจริงอันดำมืดโดยไม่สูญเสียเจตจำนงเสรี... สำเร็จ ] [ ระบบกำลังทำการอัปเลเวลจาก [เฟสที่ 2] สู่ [เฟสที่ 3: "เนตรแห่งสัจธรรม"] ] หน้าจออินเทอร์เฟซสีฟ้าใสที่ปกติจะปรากฏแค่ข้อมูลคดีและสถิติพื้นฐาน บัดนี้กลับระเบิดแสงสว่างวาบเป็นสีครามเข้ม ตัวอักษรสีทองวิ่งพล่านบนจอราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูง รินทร์เซถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ มือข้างหนึ่งยกขึ้นกุมขมับเมื่อคลื่นความรู้มหาศาลไหลทะลักเข้าสู่สมองของเขาอย่างรุนแรง ราวกับมีใครเอาเข็มร้อนๆ มาจ้วงแทงลงไปในรอยหยักของสมอง "รินทร์! คุณเป็นอะไรไป!" เอยพุ่งเข้ามาประคองร่างของเขาไว้ทันท่วงที สัมผัสจากมือเรียวที่จับแขนของเขาไว้ช่วยดึงสติรินทร์ให้กลับคืนมาบ้าง แม้ว่าเม็ดเหงื่อกาฬจะผุดพรายเต็มใบหน้าคมคายของชายหนุ่มจนชุ่มโชก "ผม... ไม่เป็นไรครับ..." รินทร์กัดฟันแน่น ข่มความเจ็บปวดที่กำลังแผ่ซ่านไปทั่วร่าง สายตาของเขาเริ่มมองเห็นสิ่งรอบข้างเปลี่ยนไป โกดังร้างที่เคยทึบตัน บัดนี้กลับปรากฏเส้นแสงสีขาวโยงใยระโยงระยางเต็มไปหมด เส้นแสงเหล่านั้นเชื่อมโยงจากร่องรอยคราบเขม่าดินปืน จากรอยเท้าบนพื้น ไปจนถึงคลื่นสัญญาณโทรศัพท์ที่ถูกเข้ารหัสไว้ในอากาศ นี่คือ... ความสามารถใหม่ที่ระบบมอบให้งั้นหรือ? [ ฟีเจอร์ใหม่ถูกติดตั้งสำเร็จ: "การจำลองเหตุการณ์ย้อนหลัง (Retrospective Simulation)" และ "วิเคราะห์โครงข่ายอาชญากรรมระดับมหภาค" ] [ โฮสต์สามารถใช้แต้มสืบสวนเพื่อจำลองเหตุการณ์ในอดีต ณ จุดเกิดเหตุได้สูงสุด 24 ชั่วโมง โดยมีความแม่นยำ 98.7% ] รินทร์หอบหายใจถี่กระชั้น ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อตระหนักถึงพลังที่เพิ่งได้รับ มันไม่ใช่แค่การไขคดีทั่วไปอีกต่อไป แต่มันคือพลังที่จะทำให้เขาสามารถมองทะลุผ่านคำโกหก ละครฉากใหญ่ และอำนาจมืดที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลังได้ทั้งหมด! "รินทร์ ดูนั่นสิ..." เอยส่งเสียงกระซิบพร้อมกับชี้มือไปยังมุมมืดของโกดัง ท่ามกลางแสงสลัว ร่างเงาของใครบางคนกำลังยืนพิงเสาเหล็กอยู่ ณ ที่ตรงนั้น ร่างนั้นสวมเสื้อโค้ทสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซีกฮู้ดบังไว้จนมองไม่เห็น แต่วิธีการยืนที่เอามือไขว้หลังและรอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏให้เห็นรางๆ นั้น... ทำให้หัวใจของรินทร์กระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม "ไม่นึกเลยว่า แกจะก้าวมาถึงจุดนี้ได้เร็วกว่าที่ฉันคำนวณไว้นะ... รินทร์" เสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยออกมานั้นแฝงไปด้วยความชื่นชมและความเยือกเย็นในเวลาเดียวกัน เป็นเสียงที่รินทร์จำได้ขึ้นใจ เสียงของชายผู้เปรียบเสมือนอาจารย์และพ่อคนที่สอง... ผู้ที่ควรจะอยู่ที่กองบัญชาการใหญ่ในเวลานี้! เอยชักอาวุธปืนพกออกจากซองข้างเอวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเล็งตรงไปยังร่างปริศนาทันทีด้วยสัญชาตญาณของผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ "หยุดอยู่ตรงนั้น! อย่าขยับ!" ทว่า ชายในเงากลับไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เขากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่ากลับสร้างแรงสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของทั้งสองคน "ยินดีต้อนรับสู่ 'เกมกระดานจริง' นะครับ... ตำรวจน้ำดีทั้งสองคน หวังว่าพวกคุณจะสนุกกับตาเดินตาต่อไป ที่แม้แต่ระบบที่แกภาคภูมิใจ ก็ไม่มีทางคำนวณมันได้ทัน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปมปริศนาเคียงบ่าเคียงไหล่กันมา ณ ที่นี้นะครับ