คดีต่อเนื่องที่ทำให้อึ้ง

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารปกหนังสีน้ำตาลเข้มดังปึงลงบนโต๊ะทำงานไม้สักเก่าคร่ำคร่า แรงสะเทือนนั้นมากพอจะทำให้ถ้วยกาแฟเซรามิกสีขาวบนโต๊ะสั่นระริก ของเหลวสีดำเข้มกระฉอกออกมาเล็กน้อยแตะโดนขอบกระดาษแผ่นบนสุด ทว่าไม่มีใครในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้สนใจความสกปรกที่เกิดขึ้น รินทร์ก้มมองรอยหมึกจางๆ บนเอกสารแผ่นนั้น สายตาคู่คมกวาดผ่านตัวหนังสือราชการที่ถูกขีดเส้นใต้ด้วยปากกาไฮไลต์สีส้มสะท้อนแสง ทุกตัวอักษรในบันทึกข้อความเมื่อเจ็ดปีก่อนไม่ได้เป็นเพียงแค่ตัวหนังสือ แต่มันคือรอยแผลเป็นที่ยังคงมีเลือดสดๆ ไหลรินในความทรงจำของเขา "คุณแน่ใจนะว่านี่คือสำนวนคดีฉบับจริง ไม่ใช่สำนวนที่ถูกชำระความใหม่เพื่อปิดปากใครบางคน" เสียงของสารวัตรเอยดังขึ้น ทำลายความเงียบอันน่าอึดอัดที่ปกคลุมห้องสืบสวนส่วน ตัวของรินทร์มานานร่วมชั่วโมง เธอยืนกอดอกพิงขอบหน้าต่าง แสงไฟนีออนสีนวลจากเพดานสะท้อนลงบนกรอบแว่นสายตาของเธอ ซ่อนแววตาสงสัยที่พยายามประเมินสถานการณ์ รินทร์เงยหน้าขึ้นช้าๆ ริมฝีปากหยักลึกเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบต่ำที่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า "ผมจำลายเซ็นนี้ได้ดี... สารวัตร ลายเซ็นของสารวัตรใหญ่พิชิต คนที่บอกว่าผม 'ยุ่งไม่เข้าเรื่อง' จนต้องถูกเด้งพ้นจากกองปราบในคืนที่ฝนตกหนักวันนั้น" บรรยากาศในห้องราวกับลดฮวบลงจนเกือบติดลบ ความจริงที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้พรมของกรมตำรวจมาเนิ่นนาน กำลังถูกรื้อฟื้นขึ้นมาทีละปมผ่านหลักฐานดิจิทัลและกระดาษเก่าคร่ำคร่าที่ระบบของรินทร์ดึงขึ้นมาวิเคราะห์แบบเรียลไทม์ หน้าจอโฮโลแกรมจำลองที่ลอยอยู่กลางอากาศแสดงความเชื่อมโยงของเส้นทางการเงิน และรอยนิ้วมือแฝงที่ถูกป้ายสี "ทุกคดีที่เราช่วยกันไขในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา... มันไม่ใช่คดีฆ่าตัวตายหรืออุบัติเหตุธรรมดาอย่างที่พวกมันพยายามจัดฉาก" รินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาลูบสันแฟ้มเอกสารช้าๆ ราวกับกำลังลูบคมดาบที่พร้อมจะชักออกจากฝัก "พวกมันจงใจทิ้งร่องรอยไว้ เพื่อล่อให้ผมกลับมาขุดคุ้ยหลุมศพที่ผมเคยกลบไว้ด้วยมือตัวเอง" สารวัตรเอยขยับตัวเข้ามาใกล้ เธอวางมือเรียวลงบนขอบโต๊ะ โน้มตัวเข้าหาเขาเล็กน้อยเพื่อเน้นย้ำทุกถ้อยคำ "ถ้างั้น... คนที่อยู่เบื้องหลังคดีฆาตกรรมต่อเนื่องในตอนนี้ ก็คือคนกลุ่มเดียวกับที่ใส่ร้ายคุณเมื่อเจ็ดปีก่อนสินะคะ... เอ่อ, สินะครับ" เธอนิ่งไปนิดเมื่อเผลอใช้สำนวนติดปาก แต่รินทร์ไม่ได้สนใจความผิดพลาดเล็กๆ นั้น เพราะความคิดของเขากำลังวิ่งเร็วจี๋ยิ่งกว่าหน่วยประมวลผลของระบบ "ถูกต้อง" รินทร์ตอบรับในลำคอ ดวงตาส่อประกายความดุดันที่สารวัตรเอยไม่เคยเห็นมาก่อน "รอยกรีดรูปตัว X บนศพเหยื่อทุกราย ไม่ใช่สัญลักษณ์ของฆาตกรโรคจิต แต่มันคือ 'สัญลักษณ์เตือนภัย' ที่ส่งตรงถึงผม มันคือข้อความที่บอกว่า 'แกหยุดตามหาความจริงไม่ได้หรอก เพราะพวกเรารู้ว่าแกซ่อนหลักฐานชิ้นสำคัญไว้ที่ไหน'" [ติ๊ง! ตรวจพบข้อมูลลับระดับความปลอดภัยสูงสุด: ไฟล์ลับคดีหมายเลข 00-EX ถูกปลดล็อก 85%] [คำเตือน: ตัวตนของบุคคลปริศนาผู้ร่วมขบวนการในอดีตกำลังจะถูกเปิดเผยในอีกไม่กี่อึดใจข้างหน้า] เสียงแจ้งเตือนจากระบบในหัวของรินทร์ดังขึ้นพร้อมกับแสงสีแดงวาบผ่านเรตินาของเขา รินทร์กัดฟันกรอด ความเจ็บแปล๊บแล่นริ้วขึ้นที่ขมับราวกับสมองกำลังจะระเบิด ภาพเหตุการณ์ในคืนวันพิพากษาเมื่อเจ็ดปีก่อนไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ เสียงปืน เสียงฝน และเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเพื่อนร่วมงานที่หักหลังเขา "รินทร์! คุณไหวไหม หน้าคุณซีดมาก" สารวัตรเอยรีบก้าวเข้ามาประคองแขนเขาไว้ สัมผัสอุ่นจากมือของเธอช่วยดึงสติของชายหนุ่มให้กลับคืนมาสู่ความเป็นจริง "ผมไม่เป็นไร..." รินทร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความโกรธเกรี้ยวที่กำลังตีรวนในอก เขากวาดสายตามองไปที่หน้าจอระบบอีกครั้ง ก่อนจะพบความผิดปกติที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในชุดข้อมูลของคดีต่อเนื่องนี้ "เอย... ดูนี่สิ" เขานิ้วจิ้มลงไปที่ภาพถ่ายที่เกิดเหตุคดีล่าสุด เส้นใยผ้าสีแดงที่ติดอยู่ใต้เล็บของเหยื่อ ถูกขยายใหญ่ขึ้นจนเห็นโครงสร้างโมเลกุล และเมื่อระบบเปรียบเทียบกับฐานข้อมูลคดีเก่าของรินทร์ มันก็แสดงผลลัพธ์ที่ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกัก มันไม่ใช่เส้นใยผ้าธรรมดา... แต่มันคือเส้นใยจากเครื่องแบบชุดคลุมห้องทดลองพิเศษของกรมวิทยาศาสตร์การแพทย์ ซึ่งเป็นสถานที่เดียวกับที่พ่อของรินทร์เคยทำงานอยู่ก่อนจะเสียชีวิตอย่างปริศนา ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ขัดจังหวะการค้นพบอันน่าตกตะลึงในห้องทำงานทันที ทั้งรินทร์และสารวัตรเอยหันขวับไปมองบานประตูไม้ที่ปิดสนิทอย่างพร้อมเพรียงกัน ไม่มีเสียงพูดใดๆ ลอดผ่านเข้ามาจากด้านนอก มีเพียงซองเอกสารสีน้ำตาลอีกซองหนึ่งที่ค่อยๆ ถูกสอดเข้ามาทางช่องรับจดหมายใต้ประตูอย่างช้าๆ ราวกับมีใครบางคนจงใจส่งมันมาให้ตรงเวลาเป๊ะ รินทร์ส่งสัญญาณมือให้สารวัตรเอยถอยไปตั้งหลักในมุมอับสายตา ก่อนที่เขาจะก้าวเท้าเข้าไปใกล้บานประตูอย่างระมัดระวัง รองเท้าหนังย่ำลงบนพื้นไม้จนเกิดเสียงเอี๊ยดอาร์ดเบาๆ เขาคุกเข่าลงช้าๆ มือหนาเอื้อมไปหยิบซองเอกสารนั้นขึ้นมาพลิกดู ที่มุมซอง... มีลายมือเขียนด้วยหมึกสีน้ำเงินเข้มด้วยตัวบรรจงที่รินทร์จำได้ขึ้นใจ แม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานนับเจ็ดปีก็ตาม *‘ยินดีต้อนรับกลับสู่สนามแข่งนะ ลูกศิษย์ตัวน้อย... หวังว่านายจะยังจำทางเข้าห้องใต้ดินบ้านเก่าของนายได้นะ’* [ติ๊ง! ตรวจพบการเข้าถึงระบบจากภายนอก: เป้าหมาย SSS กำลังออฟไลน์ แต่บุคคลปริศนา ‘ผู้สังเกตการณ์เบอร์ 0’ กำลังยืนรอคุณอยู่ที่พิกัดเป้าหมายในอีก 10 นาทีข้างหน้า] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและไขปมปริศนาอันซับซ้อนนี้มาด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ