หน้ากากของมิตรภาพ

[ ติ๊ง! ตรวจพบกับดักมิติข้อมูลระดับวิกฤต ระบบกำลังถูกย้อนรอยเข้าสู่ตำแหน่งปัจจุบัน ] [ คำเตือนด่วน: สัญญาณชีพของเป้าหมายร่วม (สารวัตรเอย) ขาดหายจากเรดาร์ภายนอกแล้ว! ] เสียงแจ้งเตือนสังเคราะห์จากระบบแผดเสียงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของรินทร์ ราวกับเสียงสัญญาณเตือนภัยในโรงงานไฟฟ้านิวเคลียร์ที่กำลังจะระเบิด แสงสีแดงฉานสาดส่องสะท้อนกับม่านตาของเขา ข้อมูลดิจิทัลนับล้านบรรทัดไหลทะลักผ่านหน้าต่างอินเทอร์เฟซโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ บรรยากาศภายในห้องควบคุมลับใต้ดินอบอวลไปด้วยกลิ่นอับของแผงวงจรความร้อนสูงและกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ รินทร์ไม่1ขยับเขยื้อn นัยน์ตาคมกริบกวาดมองข้อความบนจอภาพด้วยความนิ่งสงบผิดมนุษย์ ทว่าหัวใจข้างในกลับเต้นรัวเร็วดั่งกลองศึก สมองอันปราดเปรื่องของอดีตตำรวจมือฉมังกำลังประมวลผลสถานการณ์ด้วยความเร็วสูง ตรรกะทุกข้อถูกนำมาเรียงร้อยเข้าหากันอย่างเป็นระบบ ความเงียบงันภายในห้องนี้ไม่ได้หมายถึงความปลอดภัย แต่มันคือความสงบก่อนที่พายุลูกใหญ่จะโหมกระหน่ำ "สัญญาณชีพของเอยหายไป... ไม่ใช่เพราะสัญญาณถูกบล็อก แต่เพราะตัวส่งสัญญาณถูกถอดออกด้วยมือ" รินทร์พึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อยแต่เต็มไปด้วยพลังแห่งการวิเคราะห์ เขาย้อนกลับไปนึกถึงช่วงเวลาสั้นๆ ก่อนหน้าที่สัญญาณจะตัดขาด สารวัตรเอยผู้เย็นชาและจริงจัง เธอยืนอยู่เคียงข้างเขาในฐานะคู่คิดที่ร่วมฟันฝ่าความลับระดับชาติมาด้วยกัน รอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยากบนใบหน้าเรียบเฉยนั้นยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ แต่ทว่า... เบาะแสทุกอย่างในระบบ "ดีท็อกซ์คดีปริศนา" กลับชี้ไปในทิศทางเดียวกันอย่างน่าเหลือเชื่อ รอยนิ้วมือบนคอนโซลควบคุมหลัก... ไม่ใช่ของมือที่สาม แต่มันคือรหัสผ่านระดับผู้ดูแลระบบที่ถูกป้อนเข้ามาอย่างแม่นยำจากภายใน "นายคิดว่าฉันโง่ขนาดนั้นเชียวหรือ, รินทร์?" เสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง แสงไฟนีออนกะพริบไหววูบราวกับลมหายใจที่รวยริน ร่างระหงของสารวัตรเอยก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว รองเท้าบูทหนังกระทบกับพื้นปูนซีเมนต์เกิดเป็นเสียงก้องกังวานอันน่าสะพรึงกลัว ในมือของเอยไม่ได้ถือปืนพกประจำกาย แต่เธอกำอุปกรณ์ถอดรหัสแม่เหล็กไฟฟ้าชิ้นเล็กๆ ที่ยังคงมีประกายไฟสีฟ้าแล่บแปลบปลา รินทร์ค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ สายตาของเขาสะท้อนภาพของหญิงสาวที่เขาเคยไว้วางใจที่สุด ใบหน้าของเอยยังคงเรียบเฉย ไร้ซึ่งร่องรอยของความสำนึกผิด หรือแม้แต่ความลังเลใจ "เธอเป็นคนเปิดประตูให้พวกมัน... ตั้งแต่แรกแล้วสินะ, เอย" รินทร์เอ่ยถาม น้ำเสียงของเขาไม่ได้เจือปนความโกรธเกรี้ยว มีเพียงความผิดหวังลึกล้ำที่ถูกกดทับไว้ด้วยสติสัมปชัญญะอันแข็งแกร่ง เอยหยุดยืนห่างจากเขาเพียงแค่ระยะเอื้อมมือ แววตาคู่สวยที่เคยฉายแววชาญฉลาดและจริงจัง บัดนี้กลับว่างเปล่า ราวกับว่าตัวตนที่เคยร่วมสุขร่วมทุกข์กับรินทร์เป็นเพียงภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อตบตา "โลกใบนี้มันเน่าเฟะเกินกว่าที่เราจะเยียวยาด้วยกฎหมาย รินทร์ นายก็รู้ดีกว่าใครไม่ใช่หรือไง?" เอยเอ่ยตอบ น้ำเสียงของเอยราบเรียบราวกับผืนน้ำในยามไร้ลมพัด "นายพยายามไขปริศนาเพื่อความยุติธรรมที่ไม่มีอยู่จริง แต่ฉัน... กำลังสร้างระเบียบใหม่ขึ้นมาต่างหาก" "ระเบียบใหม่บนซากศพของความไว้วางใจเนี่ยนะ?" รินทร์แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ แววตาของเขาคมกริบขึ้นราวกับใบมีดโกน "เธอใช้ระบบของฉันเพื่อสืหาความจริง แต่ในขณะเดียวกัน ก็ขายข้อมูลทั้งหมดให้กับองค์กรที่เรากำลังตามล่า เพื่อแลกกับการเป็นผู้รอดชีวิตในตอนท้ายอย่างนั้นสินะ" "มันไม่ใช่การขาย... แต่มันคือการแลกเปลี่ยนที่สมเหตุสมผลที่สุด" เอยก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าวหนึ่ง อุปกรณ์ในมือถูกยกขึ้นเล็งตรงมาที่แผงควบคุมหลักของระบบดีท็อกซ์ "นายฉลาดเกินไป รินทร์ และความฉลาดของนายกำลังจะทำลายทุกอย่างที่ฉันวางแผนมานานหลายปี เพราะฉะนั้น... ได้โปรดหยุดอยู่แค่นี้เถอะนะ" นิ้วเรียวของเอยขยับเตรียมกดปุ่มล้างข้อมูลทั้งหมด รินทร์รู้ดีว่าหากเธอทำสำเร็จ ระบบที่เขาใช้เวลาทั้งชีวิตในการสร้างเพื่อทวงคืนความยุติธรรมจะมลายหายไปในพริบตาเดียว และตัวเขาเองก็จะกลายเป็นเพียงแพะรับบาปในคดีอารกรรมระดับโลกที่ตนไม่ได้ก่อ แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ความเป็นความตายทับซ้อนกัน รินทร์กลับไม่ได้ขยับตัวเพื่อแย่งชิงอุปกรณ์นั้น เขากลับยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้เอยต้องชะงักมือไปโดยไม่รู้ตัว "เธอคิดจริงๆ หรือเอย... ว่าฉันจะไม่เผื่อทางหนีทีไล่ไว้สำหรับ 'คนสนิท' อย่างเธอ?" คำพูดนั้นทำให้แววตาที่ว่างเปล่าของเอยไหววูบเป็นครั้งแรก บรรยากาศรอบตัวพลันทับถมด้วยความตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ทันใดนั้น หน้าจออินเทอร์เฟซสีแดงฉานก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตอย่างกะทันหัน เสียงระบบสังเคราะห์ดังขึ้นอีกครั้งด้วยโทนเสียงที่เย็นเยียบและทรงพลังยิ่งกว่าเดิม [ ติ๊ง! ตรวจพบการยืนยันตัวตนสำรอง: โปรโตคอล 'เงาจันทรา' ทำงานสมบูรณ์ ] [ คำสั่งย้อนกลับ: ล็อกเป้าหมายผู้บุกรุกและผู้ทรยศ... เริ่มต้นกระบวนการดีท็อกซ์ขั้นเด็ดขาด ] แสงเลเซอร์สีฟ้าสว่างวาบขึ้นจากพื้นห้อง ล้อมรอบร่างของสารวัตรเอยไว้ในกรงขังพลังงานดิจิทัลโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว อุปกรณ์ในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นเสียงดังสนั่น เอยเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนไม่เชื่อสายตา เมื่อพบว่าตัวเองกลายเป็นฝ่ายที่ถูกกักขังไว้ในกลลวงที่เธอเป็นคนเดินเข้ามาเอง "นาย... นายรู้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่?" เอยตะโกนถาม เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือด้วยความตื่นตระหนก รอยยิ้มเยือกเย็นเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น รินทร์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้กรงขังพลังงานช้าๆ แววตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความลุ่มลึกและเฉียบคม เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างๆ ม่านพลังงานด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่น่าเกรงขาม "ตั้งแต่วินาทีแรกที่เธอลืมตาตื่นขึ้นมาในฐานะ 'คู่คิด' ของฉัน... เพราะคนอย่างสารวัตรเอย ไม่มีทางใช้มือซ้ายกดรหัสผ่านระบบที่มีแต่ฉันเท่านั้นที่รู้หรอกนะครับ" [ ติ๊ง! ระบบตรวจพบสัญญาณชีพปริศนาเพิ่มเติมกำลังพังประตูนอกเข้ามา: ภารกิจระดับ SSS 'ผู้ชักใยเบื้องหลัง' ปรากฏตัวอย่างเป็นทางการแล้ว! ] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนากลลวงนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ