งานเลี้ยงลวงตา

กลิ่นหอมหวลของกฤษณาชั้นดีคละคลุ้งผสมผสานกับคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาตามลมหนาวจากนอกตำหนักไท่เหอ เสียงดนตรีบรรเลงจากวงเครื่องสายหลวงช่างไพเราะบาดหู หากแต่ในโสตประสาทของเสิ่นจินหลิง กลับเป็นเพียงเสียงกงจักรแห่งความตายที่กำลังหมุนวนเข้ามาใกล้ทุกขณะ "ฮองเฮาทรงพระราชทานสุราจันทรากระจ่างให้แก่ท่านกุนซือเจ้าค่ะ" เสียงของนางกำนัลหน้าขาววอกผู้หนึ่งดังขึ้น พร้อมกับถาดทองคำสลักลายหงส์เคียงมังกร บนนั้นมีจอกหยกขาวบรรจุของเหลวใสสะอาดสะอ้าน แต่จินหลิงรู้ดีว่าใต้ความงามสงะนั้นซ่อนหยาดพิษสลายกระดูกที่สามารถปลิดชีพคนได้ในชั่วก้านธูปเดียว นางมิได้สะดุ้งสะเทือน นัยน์ตาดอกท้อคู่คมกวาดมองไปรอบท้องพระโรงอันโอ่อ่า แสงเทียนนับพันเล่มสะท้อนบนเครื่องทรงทองคำและไข่มุกราตรีระยิบระยับ ท่ามกลางหมู่ขุนนางและเชื้อพระวงศ์ที่ต่างพากันปั้นหน้ายิ้มแย้มเสแสร้ง ทว่าสายตากลับเหลือบมองมาที่นางราวกับฝูงไฮยีน่าที่รอเวลาทึ้งเหยื่อ ในงานเลี้ยงฉลองวันเกิดฮ่องเต้หมิงเต๋อปีนี้ พระองค์มิได้ต้องการเพียงแค่คำอวยพร หากแต่ต้องการหัวใจและมันสมองของกุนซือตระกูลเสิ่น เพื่อตัดแขนขาของชินอ๋องเฟยหลงให้สิ้นซาก "รับน้ำพระทัย" จินหลิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังพูดถึงดินฟ้าอากาศ ปลายนิ้วเรียวดั่งลำหยกหยิบจอกหยกขึ้นมาพิจารณาอย่างใจเย็น ทันใดนั้นเอง มือกำยำคู่หนึ่งก็เอื้อมเข้ามารวบข้อมือของนางไว้แน่น ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านผ่านผิวเนื้อทำให้หัวใจที่เย็นเฉียบของนางกระตุกวูบ ชินอ๋องเฟยหลงมิได้แม้แต่จะชายตามองนาง บุรุษหนุ่มในอาภรณ์ปักดิ้นทองลายมฆาประดับเกราะอ่อนสีดำสนิท นั่งนิ่งสงบอยู่บนเก้าอี้ประธานฝั่งซ้าย ทว่ารัศเมฆหมอกสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างเขากลับทำให้รอบกายรัศมีสามเชียรว่างเปล่า ไม่มีผู้ใดกล้าหายใจแรง "สุราจันทรากระจ่างจอกนี้ รสชาติดียิ่งนัก แต่เกรงว่าพระชายาของเปิ่นหวาง... จะไม่ชอบดื่มสุราหวาน" เฟยหลงกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ กังวานก้องไปทั่วท้องพระโรงที่เงียบสงบลงฉับพลัน นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวพญาหันไปสบตากับฮ่องเต้หมิงเต๋อที่ประทับอยู่เบื้องบน ฮ่องเต้หมิงเต๋อชะงักพระنيส ริมฝีปากหยักยิ้มเยาะเย้ย "ชินอ๋องช่างตามใจคนของเจ้าเสียจริง นี่คือพระราชทานจากฮองเฮา เสิ่นจินหลิงกล้าปฏิเสธหรือ?" บรรยากาศในตำหนักกดดันจนแทบหายใจไม่ออก สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่คนทั้งสอง ขุนนางบางคนถึงกับลอบกลืนน้ำลายด้วยความหวาดกลัว การปฏิเสธสุราพระราชทานเท่ากับข้อหากบฏ มีโทษถึงประหารเจ็ดชั่วโคตร! เสิ่นจินหลิงแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มแต่กลับหนาแน่นด้วยพิษสง นางดึงมือออกจากกราบทูลของชินอ๋องอย่างนุ่มนวล ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง อาภรณ์ผ้าไหมปักลายดอกเหมยสีแดงชาดสะท้อนแสงไฟวับวาม นางย่อกายลงถวายพระพรอย่างงดงามไร้ที่ติ "ทูลฝ่าบาท หม่อมฉันเสิ่นจินหลิง หาได้บังAอาจหมิ่นเกียรติพระราชทานไม่เพคะ เพียงแต่... สุราจันทรากระจ่างนี้ มีส่วนผสมของ 'หญ้าพันพิษซ่อนจันทร์' จากแดนประจิม ซึ่งมีฤทธิ์ทำลายชีพจร หากสตรีมีครรภ์ดื่มเข้าไป เกรงว่าองค์รัชทายาทในครรภ์ของสนมเอกหลิว ที่กำลังนั่งถวายพระพรอยู่ทางด้านนั้น คงจะ... สิ้นพระชนม์ก่อนจะได้ลืมตาดูโลกกระมังเพคะ" สิ้นคำพูดนั้น สนมเอกหลิวที่นั่งอยู่เคียงข้างพระพักตร์ฮ่องเต้ก็กรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ ใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือดนางยกมือขึ้นกุมท้องทันที ฮ่องเต้หมิงเต๋อทรงพระkทโรธจัด ตบพระหัตถ์ลงบนโต๊ะหยกจนเกิดเสียงดังสนั่น "บังAอาจ! เสิ่นจินหลิง เจ้ากล้ากล่าวหาว่าในงานเลี้ยงวันเกิดมีการวางยาหรือ!" "หม่อมฉันมิกล้ากล่าวหาเพคะ หม่อมฉันเพียงแต่เตือนด้วยความหวังดี เพราะหากฝ่าบาททรงต้องการให้หม่อมฉันดื่มสุรานี้เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ หม่อมฉันยินดีดื่ม... แต่ต้องให้สนมเอกหลิวร่วมดื่มกับหม่อมฉันคนละครึ่งจอก เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจร่วมกันว่าในจอกนี้ไม่มีพิษร้ายแรงใดๆ" จินหลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนหัวใจของผู้อยู่เหนือหัว ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมท้องพระโรงอีกครั้ง ไม่มีใครกล้าหายใจแรง ฮ่องเต้ทรงพระเนตรขวางด้วยความแค้นเคือง ทว่าทำอะไรไม่ได้ท่ามกลางสายตาขุนนางนับร้อย ทว่า ในวินาทีที่เกมหมากกำลังพลิกกลับมาอยู่ในกำมือของเสิ่นจินหลิงนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยนายก็ดังขึ้นกึกก้องจากภายนอกตำหนัก พร้อมกับทหารองครักษ์เสื้อแพรที่กรูเข้ามาล้อมรอบท้องพระโรงเอาไว้จนแน่นหนา ร่างสูงสง่าในชุดเกราะเงินยวงของแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพพิทักษ์เมืองหลวงก้าวเข้ามาหยุดอยู่กลางห้อง มือหนากุมด้ามกระบี่แน่น ดวงตาคู่นั้นมองตรงมาที่เสิ่นจินหลิงด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "ทูลฝ่าบาท ได้รับรายงานด่วนจากชายแดนบูรพา... ชินอ๋องและกุนซือเสิ่น ร่วมมือกับแคว้นหลี่ เป็นกบฏซ่องสุมกำลังเตรียมปล้นชิงราชบัลลังก์ พระราชโองการจับกุมตัว... มาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ชินอ๋องเฟยหลงไม่แม้แต่จะขยับกาย เขายังคงรินสุราลงในจอกของตนเองอย่างเชื่องช้า นัยน์ตาคู่นคมเข้มหันมามองจินหลิงที่ยืนเคียงข้าง ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำเอาผู้พบเห็นต้องขนลุกซู่ถึงกระดูกสันหลัง มือหนายื่นจอกสุราให้jินหลิง พร้อมกับกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู "เล่นสนุกพอกรุบกริบแล้ว... ถึงเวลาเปิดฉากที่แท้จริงเสียที หรืองานนี้เจ้าอยากจะลองเดิมพันด้วยชีวิตของเปิ่นหวางดูเล่า?" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเล่ห์กลอันล้ำลึกมาด้วยกัน ณ ที่นี้นะคะ