คำสั่งด่วนจากเมืองหลวง

“หากฝ่าบาทประสงค์จะให้หัวของข้าประดับบนยอดกำแพงวังหลวง ก็เพียงแค่ส่งเพชฌฆาตมาให้ถูกตัว อย่าได้ใช้คนเขลามาเจรจาเยี่ยงนี้” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอสังหารเย็นเยือกของชินอ๋องเฟยหลงดังก้องไปทั่วโถงบัญชาการหุบเขาบูรพา กลิ่นอายกดดันมหาศาลทำให้ขันทีหลวงที่อุตส่าห์เดินทางไกลมาถึงชายแดนตัวสั่นเทาจนแทบพับลงกับพื้น เสิ่นจินหลิงยืนกอดอกอยู่ข้างเสาศิลา สายตาคมปลาบจับจ้องไปยังราชโองการสีทองอร่ามที่วางนิ่งอยู่บนโต๊ะไม้จันทน์หอม กระดาษแผ่นนั้นมิใช่แค่คำสั่ง แต่มันคือ ‘กับดัก’ ที่ถักทอด้วยเล่ห์เพทุบายของฮ่องเต้หมิงเต๋อ การเรียกตัวชินอ๋องเข้าวังหลวงในยามที่กองทัพบูรพากำลังรวบรวมเสบียงเพื่อรับมือกับศึกเหนือ มิใช่เรื่องของความยุติธรรม แต่มันคือการ ‘ถอนรากถอนโคน’ “ท่านอ๋อง... พระอาญาไม่พ้นเกล้า หากท่านไม่ปฏิบัติตามรับสั่ง เกรงว่ากองทัพบูรพาทั้งหมดจะถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏนะพะยะค่ะ” ขันทีผู้นั้นพยายามเค้นเสียงกล่าว แม้เหงื่อกาฬจะไหลซึมจนอาภรณ์ผ้าไหมราคาแพงเปียกชุ่ม เสิ่นจินหลิงก้าวเท้าออกมาช้าๆ เสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาดุจแมวป่าสะกดให้ทุกสายตาหันไปมอง นางปรายตามองขันทีผู้นั้นด้วยแววตาเรียบเฉย ทว่ากลับเยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก “ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้ท่านอ๋องรับโทษฐานละเลยราชการทหารที่ชายแดน... อยากทราบนักว่า ทรงใช้ตำราพิชัยสงครามเล่มใดอ่าน หรือใช้อคติในใจตัดสินกันแน่?” “เจ้า! กุนซือเสิ่น เจ้ากล้าหมิ่นพระบรมเดชานุภาพหรือ!” “ข้าเพียงแค่พูดความจริงที่ท่านไม่อยากฟัง” จินหลิงยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “ในเมื่อเสด็จอาของท่านอ๋องทรงประสงค์เช่นนั้น เราก็ย่อมต้องปฏิบัติตาม ทว่า... ท่านอ๋องไม่ได้เดินทางไปผู้เดียว” เฟยหลงหันขวับมามองสตรีข้างกาย ดวงตาคมกริบของเขาฉายแววไม่เห็นด้วย ทว่าจินหลิงเพียงแค่สบตาเขาด้วยความหนักแน่น สื่อสารผ่านความเงียบว่านี่คือหนทางเดียวที่จะรักษาชีวิตของเขาไว้ได้ บรรยากาศในโถงบัญชาการเงียบงันจนได้ยินเสียงมอดไม้กัดกินโครงสร้าง จินหลิงเดินไปหยิบราชโองการนั้นขึ้นมา นางไม่ได้คุกเข่าก้มกราบตามธรรมเนียม แต่กลับกางราชโองการออกดูอย่างพินิจพิเคราะห์ สายตาของนางกวาดผ่านตัวอักษรสีชาดที่เขียนด้วยลายพระหัตถ์ของฮ่องเต้ ก่อนจะสะดุดลงที่รอยประทับตรา ‘ลับ’ ที่มุมกระดาษ มันไม่ใช่ราชโองการเรียกตัวปกติ แต่มันคือ... ‘ประกาศิตสังหาร’ “ท่านอ๋อง เพลานี้ดึกมากแล้ว ท่านควรไปพักผ่อน” จินหลิงหันไปกล่าวกับคนรักด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเพียงเล็กน้อย “ส่วนเรื่องพระราชโองการนี้ ข้าขอเป็นผู้จัดการเอง ท่านเป็นแม่ทัพใหญ่ ต้องรักษาความสงบในใจเพื่อกองทัพ ส่วนเรื่องการเมืองในวัง... ให้เป็นหน้าที่ของข้า” “เจ้าคิดจะทำอะไร จินหลิง” เฟยหลงกระซิบถาม เสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความกังวล มือหนาคว้าข้อมือนางไว้แน่น ความร้อนจากฝ่ามือของเขาแทรกซึมผ่านเนื้อผ้าเข้าสู่หัวใจนาง “ทำสิ่งที่ควรทำ เพื่อให้เราได้กลับมายังหุบเขาบูรพานี้อีกครั้ง” นางตอบเพียงแค่นั้น ก่อนจะหันไปสั่งการทหารคนสนิท “เตรียมม้าเร็วสองตัว และเตรียมเอกสารลับในห้องลับมาให้ข้าภายในหนึ่งชั่วยาม” ยามดึกสงัด เงาตะคุ่มของหุบเขาบูรพาดูน่าเกรงขามกว่ายามกลางวัน เสิ่นจินหลิงนั่งอยู่เบื้องหน้าเตาผิงที่ไฟกำลังมอดดับ นางเขียนจดหมายฉบับหนึ่งด้วยลายมือที่ตวัดเฉียบคม ก่อนจะประทับตราประจำตัวกุนซือลงไป จดหมายฉบับนี้มิใช่คำสั่งการทหาร แต่เป็น ‘หลักฐาน’ ที่จะทำให้ฮ่องเต้ต้องสั่นสะท้านหากมันหลุดไปถึงมือขุนนางอาวุโสในราชสำนัก ทว่า ขณะที่นางกำลังจะม้วนจดหมาย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนผู้หนึ่งก็ดังขึ้นหน้าประตูห้องทำงาน เสียงเคาะประตูสามครั้งที่จังหวะผิดเพี้ยนไปจากปกติ ทำให้เสิ่นจินหลิงชะงักมือ “เข้ามา” นางเอ่ยเสียงเรียบ ประตูไม้ถูกผลักออกอย่างรุนแรง เงาร่างที่ก้าวเข้ามาคือรองแม่ทัพหลี่ คนที่เฟยหลงไว้ใจที่สุด ทว่าในมือของเขากลับมีดาบที่อาบไปด้วยสีดำสนิทของโลหิตที่เพิ่งแห้งกรัง เขามองจินหลิงด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่มีความเคารพเหลืออยู่ มีเพียงความละโมบและหวาดกลัว “กุนซือเสิ่น... ท่านอ๋องเพิ่งจะถูกวางยาในชาที่ข้าเป็นผู้ยกไปให้” หลี่กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “พวกเราไม่ได้มีทางเลือกมากนัก ฝ่าบาททรงมีสัญญาใจกับข้า หากข้ากำจัดพวกท่านได้ ข้าจะได้เป็นผู้ครองหุบเขาบูรพาแทน” หัวใจของเสิ่นจินหลิงหล่นวูบ ทว่าในวินาทีนั้นเอง นางกลับไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนก นางเพียงแค่วางพู่กันลงอย่างใจเย็น แล้วหันมาสบตากับคนทรยศด้วยแววตาที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกมองทะลุผ่านไปถึงวิญญาณ “เจ้าพลาดแล้วล่ะ รองแม่ทัพหลี่” จินหลิงกล่าวพลางยิ้มเย็น “เพราะชาถ้วยนั้น ข้าได้สลับมันกับถ้วยของเจ้าตั้งแต่ก่อนที่เจ้าจะเดินออกจากครัวแล้ว” สิ้นคำพูดของนาง รองแม่ทัพหลี่ก็เบิกตากว้าง เขาพยายามจะก้าวเท้าถอยหลังทว่าขาทั้งสองข้างกลับไร้เรี่ยวแรง ร่างของเขาล้มลงกับพื้นพร้อมกับเสียงกระอักเลือดที่ดังสนั่นไปทั่วห้อง ในขณะที่ด้านหลังของเขา เงาของเฟยหลงที่ควรจะถูกพิษนอนสิ้นชีพ กลับค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดพร้อมกับดาบที่อยู่ในฝัก ดวงตาที่ดุดันราวกับพยัคฆ์ร้ายจ้องมองคนทรยศด้วยความเวทนา ทว่า... เสียงฝีเท้าปริศนาอีกนับร้อยคู่กลับดังขึ้นจากลานด้านนอก พร้อมกับเสียงจุดคบเพลิงที่ล้อมหุบเขาบูรพาไว้จนสิ้นแสงเดือน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านพายุลูกนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ไป๋เหลียนฮวา