เผชิญหน้าความจริง

“ถ้าคุณยังก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ผมรับรองว่าเอกสารลับชุดนี้จะกลายเป็นจุลภายในสามวินาที” น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราใบมีดโกนของคิรากรดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานใต้ดินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของบุหรี่ราคาแพงและสนิมเหล็ก รินรดากลืนน้ำลงคออย่างยากลำบาก แม้หัวใจจะเต้นระรัวราวกับกลองศึก แต่แววตาของเธอกลับไม่มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย เธอยังคงยืนหยัดเผชิญหน้ากับมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลด้วยความทระงาย และในวินาทีที่ความตึงเครียดระหว่างทั้งคู่พุ่งสูงจนแทบจะคว้าจับต้องได้ สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นสิ่งแปลกปลอมบางอย่างที่ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานกระจกเบื้องหน้า มันไม่ใช่เอกสารลับ หรืออาวุธสงครามที่ใช้หักล้างอำนาจในโลกใต้ดิน หากแต่เป็น ‘ปากกาหมึกซึมด้ามเก่า’ ที่สลักอักษรย่อคำว่า *‘K.V.’* ไว้ตรงคลิปหนีบ ปากกาที่เธอจำได้ขึ้นใจ... ปากกาของพี่ชายเธอผู้หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย “คุณ...” รินรดากลั้นหายใจ สมองของเธอน็อกไปชั่วขณะ มือเรียวบางสั่นระริกโดยไม่รู้ตัวเมื่อเอื้อมไปแตะกล่องไม้เก่าๆ ที่วางอยู่ข้างกัน “ของสิ่งนี้... มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” คิรากรชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มที่เคยเยชาดั่งน้ำแข็งไหววับชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็วที่ไม่อาจทันตั้งตัว กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นไอบุหรี่จางๆ โอบล้อมร่างเธอไว้จนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศหายใจ มือหนารวบข้อมือของเธอไว้เบาๆ ไม่ให้แตะต้องสิ่งของชิ้นนั้นลึกลงไปมากกว่าเดิม แต่สัมผัสนั้นกลับไม่ได้มีความรุนแรง มีเพียงความระมัดระวังที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดัน “อย่าแตะต้องมันถ้ารู้รักตัวกลัวตาย รินรดา” คิรากรโน้มใบหน้าลงมาจนชิด กระซิบเสียงต่ำข้างใบหูของเธอ ลลมหายใจอุ่นร้อนปัดป่านพวงแก้มเนียนจนเธอรู้สึกวูบวาบในอกอย่างห้ามไม่ได้ “ของบางอย่าง... ขุดคุ้ยขึ้นมาแล้วมีแต่จะทำให้คุณเจ็บปวด” “เจ็บปวดเหรอคะ... อ้ะ เจ็บปวดอะไร!” รินรดาเผลอหลุดปากเกือบจะใช้สรรพนามเดิม แต่ก็เปลี่ยนคำพูดแทบไม่ทันเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วพบว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขามันใกล้ชิดกันเกินไปจนอันตราย เธอกัดริมฝีปากแน่น พยายามดึงข้อมือตัวเองกลับแต่เขากลับยิ่งกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น “ปล่อยฉันนะ คิรากร! นั่นมันของพี่ชายฉัน ฉันตามหาเขามาเป็นปีๆ แต่คุณกลับเอาของเขามาไว้ที่นี่... คุณเกี่ยวข้องอะไรกับการหายตัวไปของพี่ชายฉันกันแน่!” ดวงตาคู่คมของมาเฟียหนุ่มหรี่ลงเล็กน้อย เขามองลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาคลอเบ้าของหญิงสาว ความรู้สึกบางอย่างที่ถูกฝังกลบไว้ภายใต้กฎเกณฑ์ของโลกใต้ดินกำลังสั่นคลอน ปากร้ายๆ ที่มักจะใช้เชือดเฉือนคนอื่นกลับเม้มเข้าหากันแน่นอย่างใช้ความคิด “ถ้าผมบอกว่า... ผมไม่ได้เป็นคนพรากเขาไปจากคุณล่ะ” คิรากรเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาไหวระริกด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก “คุณจะยังกล้าเชื่อใจผู้ชายอันตรายคนนี้อยู่ไหม” “ฉันจะเชื่อก็ต่อเมื่อคุณบอกความจริงทั้งหมด!” รินรดาตวาดกลับเสียงสั่น เธอยื่นมืออีกข้างออกไปคว้าด้ามปากกานั้นขึ้นมาทันทีโดยไม่ฟังคำเตือน ทว่า... ทันทีที่นิ้วเรียวสัมผัสกับตัวปากกา เสียงคลิกเบาๆ ของกลไกบางอย่างก็ดังขึ้นมาจากใต้พื้นห้อง พร้อมกับไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้องทำงาน บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความโกลาหลในพริบตา “เวรเอ๊ย!” คิรากรสบถออกมาอย่างหัวเสีย สีหน้าเยือกเย็นเมื่อครู่แตกกระเจิง เขากระชากร่างของรินรดาเข้าหาตัวแล้วกอดรัดเธอไว้แน่นเพื่อปกป้องจากแรงกระแทกของประตูเหล็กนิรภัยที่กำลังเลื่อนปิดลงมาอัตโนมัติจากภายนอก “เกิดอะไรขึ้น!” รินรดาตื่นตระหนก ซบหน้าลงกับแผงอกกว้างของชายหนุ่มโดยไม่รู้ตัว “กับดัก... มันไม่ใช่ของผม” คิรากรขบกรามแน่น สายตาคมกริบมองลอดผ่านช่องกระจกที่กำลังจะปิดสนิท ออกไปเห็นเงาร่างของใครบางคนกำลังยืนยันตัวตนอยู่หน้าจอควบคุมด้านนอก “และดูเหมือนว่า... แขกไม่速เชิญของเรา จะไม่ได้มาแค่คนเดียวซะแล้วล่ะครับ” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "ประตูมิติที่แปด" ในตอนนี้นะครับ