รอยร้าวในใจ

กลิ่นอายของกาแฟคั่วเข้มราคาแพงเคล้าคละอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า ทว่ามันไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศอึดอัดตรงหน้าผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย เอกสารลับปึกหนาถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานกระจกนิรภัยด้วยแรงที่มากพอจะทำให้กระดาษกระจัดกระจาย รินรดาตวัดสายตาคมกริบขึ้นมองร่างสูงของชายหนุ่มที่ยืนกอดอกอยู่เบื้องหน้า นัยน์ตาคู่นั้นเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ทว่ากลับแฝงประกายไฟระอุที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ คิรากร" เสียงหวานเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่เฉียบคมราวกับใบมีดโกน เธอยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าเขาอยู่หลายช่วงตัว ทว่าแรงกดดันจากความมั่นใจในแววตาของหญิงสาวไม่ได้ด้อยไปกว่ามาเฟียหนุ่มทรงอิทธิพลเลยแม้แต่น้อย เอกสารในมือเธอไม่ใช่แค่สัญญาธุรกิจทั่วไป แต่มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่บ่งบอกว่าผู้ชายคนนี้กำลังปิดบังเรื่องพี่ชายของเธอ คิรากรไม่ตอบในทันที เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธออย่างเงียบเชเชียบราวกับเสือดาวที่กำลังล่าเหยื่อ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยปะทะนาสิก ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะชิดกับเธอ สันจوกโด่งคมสันอยู่ห่างเพียงคืบ แววตาของเขาไหววับวูบหนึ่งก่อนจะกลับมาเรียบเฉยไร้ระลอกคลื่น "ระวังคำพูดของคุณหน่อย รินรดา" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาอย่างน่ากลัว "คุณกำลังกล่าวหาคนที่กำลังปกป้องคุณด้วยซ้ำ" "ปกป้อง? หรือคุณกลัวว่าความลับเรื่องโกดังสินค้าล็อตนั้นจะสาวมาถึงตัวคุณกันแน่!" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว "อย่ามาทำเป็นคนดีในโลกสีเทาของคุณเลย คิรากร คุณกับพวกมันก็พวกเดียวกันนั่นแหละ!" คำพูดนั้นทำเอาอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน กรามแกร่งของมาเฟียหนุ่มขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน มือหนาเอื้อมไปบีบปลายคางมนของเธอไว้ด้วยแรงที่พอเหมาะ ไม่ได้ทำร้ายให้เจ็บ แต่เด็ดขาดพอที่จะบังคับให้เธองยหน้าสบตากับเขาตรงๆ "ปากเก่งนักนะ..." คิรากรกระซิบชิดริมฝีปากเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะแก้มเนียน "คิดว่าฉันใจดีกับคุณมากเกินไปหรือไง ถึงได้กล้าท้าทายอำนาจของฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า" "ถ้าคิดจะใช้กำลังปิดปากฉันล่ะก็ เชิญเลย!" รินรดาเชิดหน้าขึ้นท้าทาย แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปต่างหากที่กำลังทำลายสติสัมปชัญญะของเธอ เคมีอันตรายระหว่างพวกเขากำลังพุ่งพล่านจนน่ากลัว สัมผัสอุ่นจากมือที่จับคางเธออยู่ส่งกระแสไฟแปลกประหลาดวิ่งพล่านไปทั่วร่าง "ปิดปากเหรอ..." มุมปากหยักระบายยิ้มเยียบเย็น ทว่าแววตาแพรพราวที่ซ่อนอยู่ลึกๆ กลับบอกเล่าเรื่องราวอีกแบบ "น่าสนใจ... แต่ฉันมีวิธีลงโทษที่ดีกว่าการใช้กำลังเยอะ" รินรดาใจกระตุกวูบ เธอรู้ทันทีว่าผู้ชายคนนี้อันตรายที่สุดก็ตอนที่เขายิ้มแบบนี้แหละ ความไม่ไว้วางใจที่เธอพยายามสร้างขึ้นเป็นกำแพงหนาเริ่มสั่นคลอนด้วยสัมผัสอبرวาบที่เขากำลังจงใจปั่นป่วน หญิงสาวพยายามจะเบือนหน้าหนี ทว่ามือหนาอีกข้างกลับรวบเอวบางเข้าหาตัวแนบชิด จนแผ่นอกกว้างแนบสนิทกับร่างอวบอิ่มของเธอ "ปล่อยฉันนะ..." เสียงที่เคยแข็งกร้าวเริ่มสั่นพร่าเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วโป้งของเขาไล้เบาๆ บนริมฝีปากล่างของเธออย่างถือวิสาสะ "หึ..." คิรากรแค่นเสียงในลำคอ สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้ขึ้นสีระเรื่ออย่างไม่ตั้งใจ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้ภายใต้หน้ากากไร้ความรู้สึก "จำไว้ว่าอย่าเอาความสงสัยโง่ๆ ของคุณมาทำลายความอดทนของฉัน รินรดา... เพราะถ้าฉันหมดความอดทนเมื่อไหร่ คุณจะไม่มีโอกาสได้แม้แต่จะเอ่ยปากถามหาพี่ชายของคุณอีกเลย" ประโยคเตือนสติที่เจือความข่มขู่ทำให้รินรดาชะงัก ประกายตาไหววับด้วยความเจ็บปวดที่ถูกจี้ถูกจุด แม้จะโกรธที่เขาใช้วิธีนี้ขู่เธอ แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือความจริงที่ว่า... เธอต้องพึ่งพาผู้ชายคนนี้จริงๆ หญิงสาวเม้มปากแน่น นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความอึดอัดใจ ทั้งความไม่ไว้ใจ ความแค้นเคือง และความหวั่นไหวที่ตีรวนกันอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก เธอผลักอกแกร่งออกสุดแรง แม้เขาจะยอมถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างง่ายดาย แต่สายตาที่เขามองเธอยังคงตรึงเธอไว้กับที่ "ถ้าอย่างนั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิ..." รินรดาฝืนสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อเรียกความมั่นใจกลับคืนมา แม้เสียงจะยังคงสั่นน้อยๆ "พิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าคุณไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของพี่ชายฉัน... คิรากร" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ ทั้งคู่ต่างยืนจ้องตากันราวกับจะอ่านความคิดของอีกฝ่าย คิรากรหรี่ตาลงเล็กน้อย กำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบบางอย่างเพื่อคลี่คลายสถานการณ์ ทว่า... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท ก่อนที่ประตูบานหรูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต ร่างเพรียวระหงในชุดเดรสสีแดงเพลิงของหญิงสาวปริศนาก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ายวน และคำพูดที่ทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งลงเหวในพริบตา "อ้าว... ขัดจังหวะอะไรกันอยู่หรือเปล่าคะคุณคิรากร พอดีฉันมีข่าววงในเรื่อง 'เป้าหมาย' ที่คุณตามหามาฝากพอดีค่ะ" รินรดาหันขวับไปมองผู้มาใหม่ทันที สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องลั่น ขณะที่คิรากรขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าหล่อเหลากลับมาเยือกเย็นราวน้ำแข็งอีกครั้ง ทว่าดวงตาคมกริบกลับฉายแววอันตรายขึ้นมาอย่างชัดเจนเมื่อกวาดตามองแขกที่ไม่ได้รับเชิญ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "ประตูมิติที่แปด" ในตอนนี้นะครับ