รหัสลับใต้ดิน

เสียงคลิက်ของแป้นพิมพ์โลหะผสมไทเทเนียมดังก้องเป็นจังหวะในห้องนิรภัยใต้ดินที่อุณหภูมิต่ำจนลมหายใจกลายเป็นไอจางๆ หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามสะท้อนดวงตาคู่คมของรินรดา หญิงสาวกำลังเผชิญหน้ากับรหัสผ่านสิบสองหลักที่ซ่อนอยู่หลังโปรแกรมเข้ารหัสระดับทหาร ซึ่งหากใส่ผิดติดต่อกันสามครั้ง ข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับพี่ชายของเธอจะถูกลบหายไปจากเซิร์ฟเวอร์อย่างไร้ร่องรอย และนั่นหมายถึงการปิดตายเบาะแสเดียวที่เหลืออยู่ "อย่าแม้แต่จะคิดขยับตัวเชียว" เสียงทุ้มต่ำดลบันดาลความเย็นเยียบยิ่งกว่าอุณหภูมิรอบตัว คิรากรก้าวเข้ามาประชิดด้านหลังโดยที่เธอไม่ทันได้ยินแม้แต่เสียงฝีเท้า ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษทิ้งเงาทาบทับร่างบางจนมิด กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นบุหรี่ราคาแพงและกลิ่นอายอันตรายลอยวนอยู่รอบตัวเขากับเธอในระยะประชิด รินรดาไม่หันกลับไปมอง เธอเพียงแค่แค่นั้นเสียงในลำคอ ปลายนิ้วเรียวยังคงวางอยู่บนคีย์บอร์ดอย่างมั่นคง "ถ้าฉันขยับ มืออาจจะพลาดกดปุ่มทำลายข้อมูล... คุณอยากให้เป็นแบบนั้นเหรอครับ... อ้อ ลืมไป คุณมันพวกชอบใช้กำลังแก้ปัญหาอยู่แล้วนี่คะ เอ๊ย... ครับ" เธอเผลอหลุดปากแก้คำพูดเมื่อเหลือบไปเห็นสายตาคมกริบที่มองลอดไหล่เธอลงมา คิรากรโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งเกือบจะแตะเข้ากับเส้นผมลอนสลวย ลลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้รินรดาต้องเกร็งไหล่โดยอัตโนมัติ "ปากเก่งไม่เปลี่ยน" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดใบหู "แต่จำไว้... ถ้าข้อมูลนั้นพัง มือของเธอจะได้ใส่กุญแจมืออยู่กับฉันไปตลอดชีวิต ไม่ใช่เพราะข้อหาบุกรุก แต่เพราะเธอทำให้ฉันหงุดหงิด" "คนหลงตัวเอง" เธอสวนกลับทันควัน หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวผิดจังหวะด้วยความใกล้ชิดที่อันตรายเกินต้านทาน "ถอยไปหน่อย ฉันต้องใช้สมาธิถอดรหัสชุดนี้ ไม่อย่างนั้นความลับขององค์กรที่คุณตามหาอยู่ มันก็จะเป็นแค่เศษขยะดิจิทัล" คิรากรไม่ถอย หนำซ้ำเขายังวางมือใหญ่ทับลงบนหลังมือของเธอที่สั่นเทานิดๆ บนแป้นพิมพ์ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านเข้ามาตัด0ความหนาวเย็นรอบตัวอย่างสิ้นเชิง สัมผัสหนักแน่นแต่มั่นkคงทำให้รินรดาต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ไม่ต้องรีบ... มีฉันคุมเกมอยู่" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจัง ดวงตาสนเท่ห์กวาดมองชุดโค้ดบนหน้าจออย่างรวดเร็ว "ชุดรหัสนี้ไม่ใช่สุ่ม... มันคือพิกัดและลำดับเวลา ลองใส่รหัสวันเกิดของพี่ชายเธอผสมกับเลขรหัสคลังสินค้าโซนสาม" รินรดาชะงัก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "คุณรู้ได้ยังไงว่าพี่ชายฉัน..." "ฉันรู้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอ รินรดา" เขาตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "เร็วกนหน่อย เวลาของเราเหลือน้อยแล้ว" หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา ปลายนิ้วพิมพ์ชุดตัวเลขที่เขาบอกลงไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ เสียงกดยืนยันดัง 'คลิก' สะท้อนก้องในความเงียบ หน้าจอโฮโลแกรมเปลี่ยนจากสีฟ้าเป็นสีเขียวมรกต ข้อมูลลับของกลุ่มอิทธิพลมืดปรากฏขึ้นพร้อมกับแผนผังโครงข่ายที่ซ่อนเร้นมานานนับปี แต่นั่นยังไม่ใช่ทั้งหมด... ภาพวิดีโอวงจรปิดจากไฟล์ล่าสุดกลับแสดงภาพใบหน้าของบุคคลที่ไม่คาดคิดกำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องนิรภัยแห่งนี้ เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่กำลังใกล้เข้ามา พร้อมกับเสียงปลดล็อกรหัสผ่านด้านนอกที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง คิรากรดึงตัวรินรดาเข้าหาอกกว้างด้วยความเร็วแสง มือหนาคว้าปืนพกเก็บเสียงออก1จากสายคาดไหล่พร้อมขึ้นลำอย่างคล่องแคล่ว สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ประตูเหล็กหนากว่าสนิ้วที่กำลังค่อยๆ เลื่อนเปิดออกทีละน้อย "ซ่อนอยู่ข้างหลังฉัน" เขาสั่งเสียงเข้ม ไร้ซึ่งความกลัว มีเพียงประกายตาของนักล่าที่พร้อมจะขยี้ใครก็ตามที่กล้าก้าวเข้ามาในอาณาเขตของเขา รินรดากำชายเสื้อสูทของชายหนุ่มแน่น ความรู้สึกหวาดกลัวถูกแทนที่ด้วยความอุ่นวาบในหัวใจอย่างประหลาด ท่ามกลางวิกฤตที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย เธอกลับสัมผัสได้ถึงความปลอดภัยอย่างน่าประหลาดเมื่ออยู่เบื้องหลังแผ่นหลังกว้างนี้ ทว่า เมื่อบานประตูเปิดออกจนสุด บุคคลที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบในเงาสลัว กลับทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกึก รินรดาถึงกับหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นใบหน้านั้นชัดเจน "ไม่คิดเลยว่า... น้องสาวกับสุนัขรับใช้ของฉัน จะมาแอบดูข้อมูลสนุกๆ กันตรงนี้" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "ประตูมิติที่แปด" ในตอนนี้นะครับ