แผนซ้อนแผน

เสียงกระแทกของแก้ววิสกี้กระทบลงบนพื้นโต๊ะหินอ่อนในห้องวีไอพีของคลับใต้ดินดังสะท้อนท่ามกลางความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงกดดัน รินรดาไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ปลายนเรียวของเธอยังคงหมุนแก้วทรงเตี้ยในมือเล่นอย่างใจเย็น สายตาทอดมองชายฉกรรจ์สามคนที่กำลังขนาบข้างเธออยู่รอบโต๊ะด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความท้าทาย "เล่นละครตบตาเก่งนี่... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังมาจากความมืดสลัวมุมห้อง คิรากรก้าวขาออกมาจากเงาของม่านกำมะหยี่สีเลือด หมอกควันสีเทาจางๆ จากบุหรี่ในมือของเขาค่อยๆ ลอยขึ้นสู่เพดาน ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความหงุดหงิดและความพึงพอใจอย่างประหลาด "ถ้าไม่ทำแบบนี้ ปลาตัวใหญ่ในบ่อเน่าๆ อย่างพวกคุณคงไม่ยอมโผล่หัวออกมาจากรูหรอกค่ะ... จริงไหมคะ?" รินรดาจงใจเน้นเสียงหวานหยด พร้อมกับช้อนสายตาขึ้นสบกับเขาตรงๆ อย่างไม่เกรงกลัว "ปากดีไม่เปลี่ยน..." คิรากรพ่นควันบุหรี่ออกมาช้าๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังฝั่งตรงข้าม ขายาวก้าวไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ แต่แววตานั้นกลับคมกริบราวกับพร้อมจะขยี้อีกฝ่ายให้แหลกคามือ "เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังเล่นกับไฟอยู่ การล่อให้พวกแก๊งค้ายาเอكซ์โอ (XO) ออกมาเดินเกมเองแบบนี้ มันไม่ใช่แค่เรื่องสนุก แต่มันหมายถึงชีวิตของเธอ... ถ้าฉันไปช่วยไม่ทันเมื่อกี้ เธอน่าจะรู้ชะตากรรมของตัวเองดีนะ" "ก็เพราะรู้ว่าคุณต้องมานั่นแหละค่ะ ฉันถึงกล้าเสี่ยง" รินรดาตอบสวนกลับทันควันอย่างไร้ความกลัว ใบหน้าสวยเชิดขึ้นเล็กน้อยเพื่อแสดงความดื้อรั้น "หรือว่าคุณคิรากรกลัวว่าฉันจะพลาดท่าจริงๆ จนใจคอไม่ดี ถึงได้รีบพังประตูเข้ามาซะเสียงดังขนาดนั้น?" คำพูดหยอกเย้าแกมท้าทายนั้นทำเอาคิรากรถึงกับชะงักไปชั่วขณะ มุมปากหยักลึกกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจ ชายหนุ่มโน้มตัวไปข้างหน้า ข้อศอกวางบนหัวเข่า สายตาคมกวาดมองสำรวจเรือนร่างระหงของเธอตั้งแต่ปลายผมจรดปลายเท้าด้วยความหมายที่ทำเอาหัวใจของคนถูกมองเต้นผิดจังหวะ "ความมั่นใจของเธอมันน่าตีให้ตายนัก..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังลอดไรฟันของมาเฟียหนุ่ม "อยากลองพิสูจน์ดูหน่อยไหมล่ะว่า ฉันกลัวเธอเป็นอันตราย... หรือแค่อยากหาเรื่องจัดการเธอกันแน่" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงเรื่อยๆ ตามการโน้มตัวเข้ามาของคิรากร กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นนิคโคตินจางๆ ของเขาลอยวนอยู่ปลายจมูกของรินรดา ทำเอาสติที่เคยตั้งมั่นไว้เริ่มสั่นคลอนอย่างควบคุมไม่ได้ ปลายนิ้วที่เคยหมุนแก้วเหล้าหยุดนิ่ง หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "อย่านะคะ..." รินรดาแกล้งเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า ดวงตากลมโตพยายามหลบสายตาดุดันคู่นั้น แต่กลับถูกมือหนาเอื้อมมาจับปลายคางมนไว้บังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตาโดยไม่มีทางหนี "หึ ทีเมื่อกี้ยังกล้าท้าทายฉันต่อหน้าพวกมันอยู่เลย..." คิรากรเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ชวนให้ขนลุกเกรียว ปลายนิ้วอุ่นจัดที่แตะอยู่บนคางของเธอก่อให้เกิดกระแสความร้อนวูบวาบแล่นพล่านไปทั่วผิวเนื้อ "เก่งนักนะแม่คุณ... รู้ไหมว่าฉันต้องเก็บกวาดปัญหาที่เธอสร้างไว้มากแค่ไหน" "ก็พี่ชายฉันหายตัวไปทั้งคน... ถ้าฉันไม่ทำแบบนี้แล้วใครจะช่วยล่ะคะ" เสียงของรินรดาอ่อนลงชั่วขณะ ความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ลึกๆ เล็ดลอดออกมาผ่านแววตาไหววับ ทำเอาความโกรธขึงในใจของมาเฟียหนุ่มมลายหายไปในพริบตา คิรากรถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างจนใจ เขาเกลียดการยุ่งเรื่องของคนอื่นที่สุด แต่กับผู้หญิงคนนี้... เขากลับตัดใจปล่อยให้เผชิญชะตากรรมคนเดียวไม่ได้เลยสักครั้ง มือหนาที่จับคางเปลี่ยนเป็นลูบไล้กรอบหน้าเนียนแผ่วเบาอย่างเผลอไผล ความดุดันในแววตาเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่หาดูได้ยากยิ่ง "ฉันบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าเรื่องของพี่ชายเธอ... ให้ฉันจัดการเอง" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น "เธอกำลังเอาตัวเองมาเป็นเหยื่อล่อให้พวกมันจับตัวไปนะ รู้ตัวบ้างไหมรินรดา" "ก็ถ้าฉันไม่เป็นเหยื่อ... แล้วเราจะได้เบาะแสสำคัญของแผนซ้อนแผนครั้งนี้เหรอคะ?" รินรดาเถียงกลับทันที แต่ใบหน้ากลับร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้มจนแทบจะหลอมละลาย คิรากรจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่ยังคงเถียงคำไม่ตกฟากด้วยสายตาที่ลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดา ความรู้สึกหวงแหนและอยากปกป้องตีรวนขึ้นมาในอกจนเขาแทบอยากจะรวบตัวเธอเข้ามาฝังไว้ในอ้อมอกเสียเดี๋ยวนั้น ปลายนิ้วโป้งของเขาเกลี่ยไล้ริมฝีปากนุ่มนั้นแผ่วเบา ราวกับต้องการลงทัณฑ์คนดื้อรั้นด้วยสัมผัสที่จาบจ้วงแต่ทว่าอ่อนหวาน "ดื้อด้าน... แต่ก็น่ารักดี" คิรากรพึมพำชิดริมฝีปาก ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนรินรดาต้องหลับตาลงอย่างจำยอม หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแตะสัมผัสกัน เสียงปืนนัดหนึ่งก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากทางหน้าประตูห้องวีไอพี! ปัง! กระจกนิรภัยของประตูห้องแตกกระจายละเอียดเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับการพังผ่าเข้ามาของกลุ่มชายชุดดำจำนวนมากที่สวมหน้ากากอนามัยสีดำสนิท พร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่ก้าวเหยียบเศษกระจกเข้ามาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ "อุ๊ย... ดูเหมือนว่าผมจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของคุณคิรากรกับคุณรินรดากُرึเปล่าครับเนี่ย?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "ประตูมิติที่แปด" ในตอนนี้นะครับ