ความใกล้ชิดที่อันตราย

กลิ่นอายของยาฆ่าเชื้อและหยดน้ำที่เกาะพราวบนกระจกใส คือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าโลกภายนอกยังคงหมุนต่อไปอย่างโหดร้าย ทว่าภายในห้องพักชั่วคราวบนชั้นสี่สิบของโรงแรมใจกลางเมือง ความเงียบงันกลับถูกบดบังด้วยเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอและแรงกดดันอันตรายที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งของคนที่กำลังยืนเช็ดผมอยู่หน้ากระจก รินรดานั่งกอดอกอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม สายตาคมกริบมองรอยแผลถลอกบริเวณหัวไหล่ของคิรากรที่โผล่พ้นเสื้อเชิ้ตสีขาวซึ่งปลดกระดุมออกสามเม็ด ภาพเหตุการณ์ระทึกขวัญจากการหลบหนีกลุ่มมือปืนเมื่อสองชั่วโมงก่อนยังคงฉายชัดในหัว แม้ว่าพวกเขาจะสลัดหลุดมาได้ แต่มันก็แลกมาด้วยความสะินสะสะเทือนที่เกือบทำให้เธอเสียศูนย์—ไม่ใช่เพราะความกลัวตาย แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดอย่างไร้ทางเลี่ยงระหว่างเธอกับมาเฟียหนุ่มหน้าตายผู้นี้ "ถ้าคุณยังมองด้วยสายตาประเมินราคาแบบนั้นอีกที ผมจะถือว่าคุณอยากเปลี่ยนสถานะจากการเป็นผู้ร่วมชดใช้หนี้ มาเป็นผู้ถูกลงโทษแทนนะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับมามอง รินรดาชะงักเล็กน้อยก่อนจะแค่นسหัวเราะในลำคออย่างไม่เกรงกลัว เธอขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มที่มีรังสีความกดดันพวยพุ่งออกมาจนอากาศรอบตัวแทบจะหลอมละลาย "ลงโทษเหรอคะ... เอ้ย... ครับ" รินรดาเผลอหลุดปากใช้สรรพนามเดิมเพราะความเคยชิน ก่อนจะแก้คำพูดอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นมุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "คุณต่างหากที่ควรขอบคุณฉัน ถ้ารอบตัวคุณไม่มีฉันคอยคุมเชิง ป่านนี้คุณคงนอนรอความตายใต้ตึกร้างไปแล้ว ไม่ใช่มาลอยหน้าลอยตาสั่งสอนฉันอยู่ในห้องหรูๆ นี่หรอกครับ" คิรากรวางผ้าขนหนูลงบนโต๊ะกระจก เขาก้าวช้าๆ เข้าประชิดตัวหญิงสาว ร่างสูงใหญ่บดบังแสงไฟจากโคมไฟเพดานจนเงาของเขาทาบทับร่างของรินรดาจนมิด กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และสนิมเหล็กเล็กน้อยจากเหตุการณ์ปะทะลอยเข้าปะทะนาสิก ทำให้ลมหายใจของหญิงสาวสะดุดไปชั่วขณะ ดวงตาสีนิลคู่คมกริบจ้องลึกลงมาในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการค้นหาว่าภายใต้เกราะกำบังที่แข็งกระด้างนี้ มีความหวั่นไหวซ่อนอยู่บ้างหรือไม่ "ปากเก่งไม่เปลี่ยน... แต่ตัวสั่นเทานี่หมายความว่ายังไงครับ รินรดา" คิรากรเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบา ชิดริมใบหูของเธอจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินผิวแก้ม มือหนายื่นออกไปคว้าข้อมือเรียวบางที่พยายามจะถอยหนี รั้งเข้ามาชิดจนอกบางแนบชิดกับแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ "ปล่อยนะ... ผมหมายถึงปล่อยผมครับ" รินรดาพยายามดึงมือกลับ แต่แรงมหาศาลของอีกฝ่ายทำให้เธอกลายเป็นเพียงลูกนกในกำมือ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล ความใกล้ชิดที่อันตรายยิ่งกว่ากระสุนปืนเมื่อครู่กำลังแผดเผาความตั้งใจทั้งหมดที่เธอสร้างขึ้นเพื่อรักษา ระยะห่าง "ทำไมต้องปล่อย ในเมื่อคุณเป็นคนวิ่งเข้ามาหาผมเองตั้งแต่แรก" คิรากรไล่สายตามองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นอย่างถือดี น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น "คุณคิดจริงๆ เหรอว่าโลกใต้ดินที่พี่ชายของคุณหายตัวไปมันเป็นสนามเด็กเล่น คุณเอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงกับเรื่องบ้าๆ นี้ทำไม" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ความโกรธระคนน้อยใจพุ่งพล่านขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ ก่อนจะสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยแต่เด็ดเดี่ยว "เพราะเขาคือคนเดียวที่เหลืออยู่... และถ้าคุณคิดว่าฉันทำไปเพราะสนุก คุณก็ตาบอดเต็มทีแล้วล่ะครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างพวกเขาทันที คิรากรชะงักไปเมื่อเห็นประกายความเจ็บปวดในดวงตาคู่สวยที่มักจะแข็งกร้าวเสมอ ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับไว้ภายใต้ความเย็นชาตลอดหลายปี กลับถูกแววตาคู่นี้สั่นคลอนจนแทบพังทลาย มือหนาที่เคยบีบข้อมือเธอเปลี่ยนเป็นคลายออกอย่างอ่อนโยน นิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนออกให้อย่างเบามือ สัมผัสที่อ่อนโยนผิดวิสัยทำให้รินรดาถึงกับกลั้นหายใจ สมองประมวลผลไม่ทันกับความเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันนี้ "ถ้าอยากได้คำตอบเรื่องพี่ชายของคุณ..." คิรากรโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดปลายจมูก "คุณต้องเชื่อฟังผม และห้ามทำอะไรบุ่มบ่ามแบบวันนี้อีก... เข้าใจไหมครับ" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เคมีอันตรายระหว่างพวกเขากำลังพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด จนเธอแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงจะเถียงต่อ ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป... อันตรายต่อหัวใจของเธอเอง ทว่า ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเปล่งเสียงตอบรับหรือผลักไสร่างสูงออกไป เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดที่ดังขึ้นพร้อมกับการพังทลายของบรรยากาศทั้งหมดในห้อง ปัง! ประตูห้องพักถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างของลูกน้องคนสนิทของคิรากรพุ่งพรวดเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด หอบหายใจจนตัวโยน "นายครับ! แย่แล้ว... ทางฝั่งคลังสินค้าถูกตีแตก และพวกมัน... กำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ครับ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "ประตูมิติที่แปด" ในตอนนี้นะครับ