ทรยศในสายเลือด

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและควันบุหรี่ราคาแพงลอยอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวชั้นบนสุดของคาสิโนใต้ดิน รินรดาไม่จำเป็นต้องใช้สัญชาตญาณขั้นสูงอะไรเลยในการรับรู้ว่าบรรยากาศรอบตัวในวินาทีนี้มันอันตรายยิ่งกว่าการเดินเหยียบอยู่บนสนามทุ่นระเบิด ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย มองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความตื่นตัวและการประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว "นายท่าน... ทางหนีทีไล่ถูกปิดตายหมดแล้วครับ" เสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบและหนักแน่นเสมอของ 'ธน ์' มือขวาคนสนิทผู้ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่คิรากรมานานหลายปี กลับสั่นเครือเล็กน้อยในจังหวะที่เขาขยับตัวถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือข้างที่ถือปืนพกกระบอกโปรดไม่ได้หันปากกระบอกเข้าหาศัตรูที่กำลังพังประตูเข้ามา แต่มันกลับยกขึ้นระดับอก... และองศาของมันกำลังเล็งตรงไปยังจุดสำคัญของร่างสูงใหญ่ที่ยืนนิ่งสงบดั่งภูตผีน้ำแข็ง คิรากรไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย ปฏิกิริยาตอบสนองของมาเฟียหนุ่มมีเพียงการเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างเย้ยหยัน นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง เขาปรายตามองอดีตมือขวาที่เติบโตมาด้วยกัน ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ "หึ... ความภักดีราคาเท่าไหร่ล่ะธน ถึงทำให้แกยอมก้มหัวให้ไอ้พวกสวะพวกนั้น" เสียงของคิรากรเรียบเฉย ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว มีเพียงความเยือกเย็นที่บาดลึกถึงกระดูกดำ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก เธอยืนอยู่ห่างจากคิรากรไม่ถึงก้าว ยามนี้เธอกลายเป็นตัวแปรที่ไม่มีใครคาดคิดในเกมหักเหลี่ยมเฉือนคมนี้ มือเรียวบางเอื้อมไปแตะแขนเสื้อสูทเนื้อดีของคิรากรโดยสัญชาตญาณ เพื่อส่งสัญญาณเตือนภัยบางอย่าง แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับเป็นสัมผัสอบอุ่นจากมือหนาของเขาที่เอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้และดึงให้ไปยืนอยู่ด้านหลังแผงอกกว้างของเขาอย่างปกป้องโดยอัตโนมัติ "ถอยไปอยู่ข้างหลังผม รินรดา" คิรากรกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน แม้ในสถานการณ์ที่ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย น้ำเสียงของเขาก็ยังคงแฝงความเผด็จการและคำสั่งที่ไม่อนุญาตให้โต้แย้ง แต่มันกลับเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนไว้อย่างแนบเนียนจนหัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ "ฉันไม่ใช่เด็กอมมือนะคิรากร ในสถานการณ์แบบนี้เราต้อง..." รินรดาแย้งขึ้นทันควันด้วยความดื้อรั้นอันเป็นเอกลักษณ์ แต่คำพูดทั้งหมดก็ต้องกลืนกลับลงคอไป เมื่อธนระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างน่าเกลียด "ความภักดีเหรอครับนายท่าน? ฮ่าๆๆ อย่าพูดคำนี้เลยครับ มันน่าขันสิ้นดี!" ธนแววตาดุดันขึ้น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความคับแค้นใจ "ผมอยู่กับนายมาสิบปี ทำงานสกปรกแทนนายมานับไม่ถ้วน แต่สิ่งที่ผมได้กลับมาคืออะไร? คือการเป็นแค่เงา! เป็นได้แค่เบייהตัวหนึ่งที่นายจะเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้!" "แกคิดไปเองคนเดียวต่างหาก ธน" คิรากรตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน นัยน์ตาสีเข้มคมกริบราวกับใบมีดโกนจ้องมองอดีตคนสนิทราวกับมองมดปลวก "ฉันไม่เคยเห็นแกเป็นแค่เบייה... แต่แกต่างหากที่ประเมินความโลภของตัวเองต่ำเกินไป จนปล่อยให้มันกลืนกินความเป็นมนุษย์ไปหมดสิ้น" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ไอร้อนจากความโกรธและความกดดันปะทะเข้าหากันจนลมหายใจสะดุด รินรดารู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อแผ่นหลังของคิรากรที่เกร็งตึงภายใต้เนื้อผ้า เธอรู้ดีว่ามาเฟียหนุ่มไม่ได้เกรงกลัวกระสุนปืนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย แต่สิ่งที่ทำให้เขาเจ็บปวดที่สุดในวินาทีนี้ คือการถูกหักหลังโดยคนที่เขาไว้ใจมากที่สุดต่างหาก "พูดมากไปก็เปล่าประโยชน์ครับนายท่าน..." ธนกัดฟันกรอด นิ้วชี้เริ่มออกแรงกดไกปืนลงทีละนิด "ลาโลกไปซะเถอะครับ แล้วทุกอย่างที่นี่จะตกเป็นของผม!" เพล้ง! เสียงกระจกหน้าต่างด้านหลังห้องแตกกระจายละเอียดเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับร่างของเงาดำสายหนึ่งที่พุ่งทะยานเข้ามาอย่างรวดเร็วดั่งพายุหมุน แรงปะทะทำให้ธนเสียหลักจนวิถีกระสุนเบี่ยงเบนไปปักเข้าใส่ผนังปูนด้านข้างเสียงดังสนั่น ฝุ่นผงคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ คิรากรไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ ร่างสูงพุ่งเข้าประชิดตัวธนด้วยความเร็วที่เหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด มือหนาคว้าข้อมือของอดีตมือขวาแล้วบิดเข้าหาตัวอย่างแรงจนเสียงกระดูกลั่นดังกร๊อบ ปืนในมือของธนหลุดร่วงลงกระแทกพื้นพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ความชุลมุนกำลังถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ นับสิบก็กรูเข้ามาล้อมรอบห้องทำงานแห่งนี้ ประตูบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความปรานี และภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้รินรดากลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ร่างของชายสูงวัยคนหนึ่งก้าวเข้ามาท่ามกลางกลุ่มชายชุดดำ ใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความอำมหิตและรอยยิ้มเยือกเย็นที่ฉาบอยู่บนริมฝีปาก รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อจำใบหน้านั้นได้แม่นยำ "ไงล่ะ... หลานชายตัวดีของฉัน เกมนี้แกคิดว่าใครจะเป็นคนถือไพ่เหนือกว่ากัน?" เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยทักทายขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน พร้อมกับปลายกระบอกปืนนับสิบกระบอกที่หันตรงมายังคิรากรและรินรดาอย่างพร้อมเพรียง... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "ประตูมิติที่แปด" ในตอนนี้นะครับ