ร่องรอยของผู้บงการ

กลิ่นอายของกระดาษโบราณและสนิมเหล็กจางๆ คละคลุ้งอยู่ในห้องนิรภัยใต้ดินของตระกูลคิรากร แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดทังสเตนสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มผู้กุมอำนาจครึ่งหนึ่งของเมืองหลวง คิรากรยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับทอดเงาทาบทับร่างของรินรดาที่กำลังก้มลงตรวจแฟ้มเอกสารลับบนโต๊ะทำงานไม้สักทอง "คุณแน่ใจนะว่าสิ่งที่เจอในลิ้นชักชั้นสามนั่น... ไม่ใช่แค่ภาพลวงตาที่ใครบางคนจงใจทิ้งไว้ให้เราตามเก็บ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงัดทะลวงโสตประสาท รินรดาชะงักมือที่กำลังถือกระดาษแผ่นบาง เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความสั่นไหวในอก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคมกริบที่มักจะซ่อนความรู้สึกไว้ภายใต้หน้ากากไร้ความรู้สึกเสมอ "ฉันแยกแยะออกระหว่างหลักฐานจริงกับเกมตบตาได้ดีกว่าที่คุณคิดนะครับ... เอ้ย... ดีกว่าที่คุณคิดค่ะ... เอ่อ... ดีกว่าที่คุณคิด คิรากร" รินรดาเกือบหลุดสำนวนติดปาก แต่ก็แก้ไขสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว แม้ใบหน้าสวยเฉี่ยวจะมีร่องรอยความประหม่าปรากฏให้เห็นวูบหนึ่งก็ตาม คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันที่มุมปากปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว ชนิดที่รินรดาไม่ทันได้ตั้งตัว แผ่นหลังของหญิงสาวแนบชิดกับขอบโต๊ะไม้ ด้านหน้าถูกกักขั้นด้วยแผงอกกว้างและอ้อมแขนแข็งแกร่งที่ค้ำยันโต๊ะเอาไว้ทั้งสองข้าง "ปากดีไม่เปลี่ยน..." คิรากรโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นมินต์ปะทะเข้ากับผิวแก้มของเธอ "แต่ถ้าหลักฐานในมือคุณมันนำไปสู่ชื่อของคนใกล้ตัวผม คุณคิดว่าผมจะปล่อยให้คุณเดินออกไปจากห้องนี้เฉยๆ งั้นเหรอ" รินรดาไม่ถอยหนี เธอยืดอกขึ้นสบตาเขาตรงๆ แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เคมีอันตรายระหว่างทั้งคู่พุ่งสูงจนบรรยากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นอย่างฉับพลัน "ถ้าคนๆ นั้นคือคนที่ฆ่าพี่ชายฉัน ต่อให้เป็นคนในตระกูลคิรากรของคุณ... ฉันก็ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนทั้งนั้น" เธอกระซิบตอบเสียงลอดไรฟัน แววตาแข็งกร้าวและดื้อรั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ที่ทำให้คนมองนึกอยากจะปราบพยศให้รู้แล้วรู้รอด คิรากรจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุด สายตาของมาเฟียหนุ่มฉายแวววาวโรจน์ด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้งกันเองระหว่างความโกรธ ความห่วงใย และความปรารถนาอันรุนแรงที่ถูกกดทับไว้ "ดื้อด้าน..." เขาพึมพำเสียงพร่า มือหนาข้างหนึ่งละจากโต๊ะ เลื่อนขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มเนียนแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับสถานการณ์ตึงเครียดทำเอารินรดาชะงักค้างไปชั่วขณะ "แต่รู้ไหมว่า... ยิ่งคุณดื้อแบบนี้ ผมยิ่งอยากเก็บคุณไว้ใกล้ตัวมากกว่าเดิม" คำพูดกำกวมพร้อมกับสายตาคลั่งรักที่ถูกเปิดเผยออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้รินรดาถึงกับสมองตื้อตัน พูดไม่ออกไปชั่วขณะ เธอทำได้เพียงเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรงภายใต้การควบคุมของมาเฟียหน้าตายผู้นี้ บรรยากาศแสนหวานและอันตรายถูกคั่นจังหวะลงด้วยเสียงก๊อกๆ ที่ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นทางการที่ประตูห้องนิรภัย คิรากรถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างขัดเคือง เขายืดตัวตรงด้วยความเสียดาย ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยราวน้ำแข็งไวกว่าพลิฝ่ามือ ก่อนจะหันไปออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เข้ามา" ประตูเหล็กหนาค่อยๆ แง้มเปิดออก ร่างของบอดี้การ์ดคนสนิทก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรนจนผิดปกติ เจ้าตัวโค้งคำนับให้ผู้เป็นนายด้วยความเคารพ ก่อนจะรีบรายงานสถานการณ์ด้วยน้ำเสียงขาดหาย "นายครับ... ทางหน่วยลาดตระเวนรายงานเข้ามาว่า ระบบความปลอดภัยรอบคันหลักถูกแฮก และมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ครับ" รินรดารemวตาเบิกกว้างเมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอก้มลงมองแฟ้มเอกสารในมือทันที เอกสารที่ระบุชื่อผู้บงการตัวจริงเสียงจริง—ชื่อที่เชื่อมโยงโดยตรงกับตระกูลคิรากร และเป็นบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะกล้าหักหลังมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล คิรากรหันกลับมามองรินรดา ดวงตาสีเข้มคมกริบเปล่งประกายความเหี้ยมเกรียมขึ้นมาทันที ราวกับนักล่าที่รู้ตัวว่าเหยื่อกำลังเดินมาติดกับในกรงของตัวเอง ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ไฟในห้องนิรภัยกะพริบไหวและดับวูบลงเหลือเพียงแสงไฟสำรองสีแดงฉาน เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินด้านนอก และเสียงเปิดประตูห้องทำงานชั้นบนก็ดังขึ้นตามมาติดๆ ร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยдяในความมืด ทำเอาทั้งคิรากรและรินรดาต้องผงะ เมื่อเงาร่างนั้นเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงคุ้นเคยที่ดังแทรกความเงียบเข้ามา "สวัสดีครับพี่ชาย... ไม่คิดเลยว่าความลับที่ผมซ่อนไว้ จะถูกหนูตัวเล็กๆ คนนี้ขุดคุ้ยขึ้นมาได้เร็วขนาดนี้" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "ประตูมิติที่แปด" ในตอนนี้นะครับ