กำแพงน้ำแข็ง

"ถอนหายใจทิ้งไปก็ไม่ได้ช่วยให้ตัวเลขในบัญชีที่หายไปมันงอกเงยขึ้นมาหรอกนะ คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำดั่งระฆังใบใหญ่ที่ถูกห่อหุ้มด้วยกำมะหยี่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของคิรากร กลิ่นซิการ์ราคาแพงจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ของเจ้าของห้องอบอวลไปทั่วบริเวณ รินรดานั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้ฝั่งตรงข้าม เธอไม่ได้หลบสายตาที่ราวกับจะแช่แข็งทุกสรรพสิ่งของชายหนุ่มตรงหน้า แต่กลับเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ท้าทายด้วยความถือดี "ฉันไม่ได้ถอนหายใจเพราะเสียดายเงิน แต่ฉันถอนหายใจเพราะเสียเวลาที่ต้องมานั่งต่อรองกับคนที่ไม่ยอมพูดความจริง" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น แม้จะรู้ดีว่ากำแพงที่อยู่ตรงหน้าคือมาเฟียที่มีอำนาจล้นฟ้าในย่านนี้ คิรากรหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวราวกับจะควานหาความลับที่เธอซ่อนไว้ "ความจริงมันเป็นของหายากในโลกของผม คุณน่าจะรู้อยู่แก่ใจนะ ว่าการเข้ามาเหยียบถิ่นของผมด้วยข้อเสนอแบบนี้... มันไม่ใช่การเจรจา แต่มันคือการฆ่าตัวตาย" "ถ้าการตามหาพี่ชายตัวเองคือการฆ่าตัวตาย งั้นฉันก็คงตายไปตั้งแต่ก้าวเท้าออกจากบ้านแล้วล่ะค่ะ... อ้อ ขอโทษที ผมหมายถึง 'ครับ'" เธอแกล้งเน้นคำลงท้ายด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมไปด้วยความยียวน คิรากรขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงาน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดสีเข้มเดินเข้ามาใกล้โซฟาที่เธอนั่งอยู่ช้าๆ ทุกย่างก้าวของเขาสร้างแรงกดดันมหาศาลจนบรรยากาศในห้องดูจะหนักอึ้งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาหยุดลงตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่นิ้ว จนรินรดาได้กลิ่นอายความอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขาอย่างชัดเจน "อย่าได้ริอ่านใช้วิธีการล้อเล่นกับผม" เขาก้มลงกระซิบชิดใบหู แรงลมหายใจอุ่นร้อนทำเอาผิวแก้มของเธอขึ้นสีระเรื่อ "พี่ชายคุณน่ะเหรอ? หึ... คนที่ก้าวพลาดไปอยู่ในวงจรนั้น ต่อให้เป็นเทพเจ้าก็ยื้อชีวิตกลับมาไม่ได้หรอก" "งั้นคุณก็ลองเป็นเทพเจ้าดูสักครั้งสิคะ" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบหลุดออกมา แต่เธอก็ยังคงไว้ซึ่งท่าทีเยือกเย็น "ช่วยเขากลับมา แล้วฉันจะยอมทำทุกอย่างที่คุณต้องการ" คิรากรชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาคมกล้าของเขาไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นประกายความปรารถนาที่ยากจะอ่านออก เขายกมือขึ้นเชยคางมนของเธอให้เงยขึ้นรับสัมผัสจากสายตาคู่นั้น นิ้วหัวแม่มือที่หยาบกร้านลูบไล้ริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ อย่างจงใจ "ทุกอย่างเหรอ?" เขาทวนคำด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำ แฝงไปด้วยนัยยะที่อันตรายกว่าคำขู่ใดๆ "คุณรู้ไหมว่าคำว่า 'ทุกอย่าง' ในพจนานุกรมของผม มันมีความหมายที่กว้างกว่าที่คุณคิดมากนัก รินรดา" "ฉันรู้น่า... ว่ากำลังเล่นกับไฟอยู่" เธอตอบเสียงสั่นน้อยๆ แต่แววตายังคงแน่วแน่ เขาก้มหน้าลงต่ำลงไปอีก จนปลายจมูกเกือบจะสัมผัสกัน กลิ่นหอมจางๆ จากตัวเธอทำให้ความเยือกเย็นของคิรากรเริ่มสั่นคลอน นี่ไม่ใช่แค่การเจรจาทางธุรกิจ แต่มันคือเกมเดิมพันที่เขากำลังสนุกจนเริ่มไม่อยากให้มันจบลงง่ายๆ ยิ่งเห็นเธอพยายามต่อต้าน เขาก็ยิ่งอยากทำให้เธอกลายเป็นของของเขาโดยสมบูรณ์ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงของลูกน้องคนสนิทที่แทรกเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต "นายครับ! เกิดเรื่องที่โกดังหมายเลขสี่... พวกตระกูลหลิวเริ่มเคลื่อนไหวแล้วครับ มันกำลังพยายามชิงตัวประกันคนนั้นไป!" คิรากรผละออกจากรินรดาทันที ใบหน้ากลับมาเรียบเฉยดุจน้ำแข็งอีกครั้ง เขาหันไปคว้าปืนพกกระบอกสวยที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน ก่อนจะหันกลับมามองหญิงสาวที่ยังนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนโซฟา "ดูเหมือนเกมของเราจะต้องจบเร็วกว่าที่คิด" เขากล่าวพลางสวมเสื้อสูทตัวนอกอย่างคล่องแคล่ว สายตาเย็นชาจ้องมองเธอเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินไปที่ประตู "นั่งอยู่ตรงนี้ ห้ามออกไปไหน... ถ้าไม่อยากถูกลากเข้าไปอยู่ในดงกระสุนจนหาศพไม่เจอ" รินรดามองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่กำลังจะพ้นจากห้องไป ก่อนที่เขาจะปิดประตู เขาก็หยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมาเพียงเสี้ยวหน้า "อ้อ... แล้วถ้าผมรอดกลับมาได้... เตรียมตัวไว้ให้ดี เพราะข้อเสนอของคุณน่ะ ผมเซ็นรับไว้แล้ว" ประตูห้องปิดลงพร้อมกับความเงียบที่เข้าปกคลุม ทว่าหัวใจของรินรดากลับเต้นรัวยิ่งกว่าเดิม ความกลัวเริ่มเข้าเกาะกินใจเมื่อตระหนักได้ว่า เธอเพิ่งจะทำข้อตกลงกับปีศาจที่อาจจะหันมากลืนกินเธอเสียเองในไม่ช้า และในวินาทีที่เธอกำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ไม่ได้อยู่ในกลุ่มลูกน้องของคิรากรก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง... พร้อมกับเสียงปืนเก็บเสียงที่ดังขึ้นหนึ่งนัด! ประตูถูกผลักออกอย่างแรง ร่างของชายแปลกหน้าในชุดดำสนิทก้าวเข้ามาพร้อมปืนที่ยังคงมีควันจางๆ พุ่งออกมาจากปากกระบอก เขาไม่ได้มองไปที่ใคร นอกจากจ้องตรงมาที่รินรดาด้วยสายตาเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งที่ไม่ได้ต่างไปจากคิรากรเลยแม้แต่น้อย ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "ประตูมิติที่แปด" ในตอนที่สองนี้นะครับ