ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

กลิ่นอายของกาแฟอาราบิก้าคั่วเข้มผสมผสานกับกลิ่นกระดาษราคาแพงลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานกว้างขวางบนชั้นเพนต์เฮาส์ที่มองเห็นวิวกรุงเทพฯ ยามราตรีราวกับทะเลดาว ทว่าความงามเบื้องล่างกลับไม่ได้ดึงดูดสายตาของรินรดาเลยแม้แต่น้อย ในเมื่อสิ่งเดียวที่กำลังแผดเผาประสาทสัมผัสของเธอในเวลานี้ คือแฟ้มหนังสีดำสนิทที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานกระจกนิรภัย ตรงหน้าเธอกลับมีชายหนุ่มผู้ได้ชื่อว่าเป็น ‘มัจจุราชแห่งโลกใต้ดิน’ นั่งไขว่ห้างอยู่ คิรากรสวมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่ปลดกระดุมเม็ดบนออก เผยให้เห็นลำคอแกร่งและผิวเนื้อสีเข้ม แววตาของเขาคมกริบดั่งใบมีดที่เคลือบด้วยน้ำแข็ง ไร้ซึ่งร่องรอยของความปรานี แต่กลับเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตรายที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด "คุณคิดตุกติกอะไรอยู่ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่ทรงพลังจนกดดันให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลง "การลักลอบเข้ามาในเขตหวงห้ามของผม... ไม่ใช่สิ่งที่นักเจรจาทั่วไปเขาทำกัน" "ถ้าฉันใช้ช่องทางปกติ ป่านนี้คงได้แต่นั่งรอความตายบนกองเอกสารที่พวกคุณจงใจปิดบังมากกว่าครับ เอ้ย... มากกว่าค่ะ... เอ๊ย ไม่ใช่!" รินรดาเผลอหลุดปากอุทานด้วยความลนลานเมื่อเกือบใช้สรรพนามผิดเพี้ยน เธอกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ ด้วยความเจ็บใจที่ดันมาเสียอาการต่อหน้าผู้ชายอันตรายคนนี้ "หมายถึง... มากกว่าที่จะได้ความจริงต่างหากล่ะคะ... โธ่เว้ย!" หญิงสาวขยับตัวอย่างอึดอัดภายใต้ชุดสูทเข้ารูปที่ชื้นเหงื่อเล็กน้อยจากความตึงเครียด เธอเป็นนักเจรจาต่อรองฝีปากกล้าที่เคยฟาดฟันกับนักธุรกิจเคี่ยวลากมานักต่อนัก แต่กับคิรากร... ทุกย่างก้าวของเธอกลับเหมือนกำลังเดินอยู่บนลวดสลิงที่ขึงข้ามปากปล่องภูเขาไฟ "ปากเก่งไม่เปลี่ยน" คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ มุมปากหยักลึกยกยิ้มเยือกเย็นที่ไปไม่ถึงดวงตา เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แขนสองข้างประสานกันบนโต๊ะ "แต่ความกล้าบ้าบิ่นของคุณเมื่อครู่... เกือบทำให้คุณไม่ได้ใช้ปากนั้นพูดอีกเลยตลอดชีวิต" รินรดาเชิดหน้าขึ้นทันที แม้หัวใจจะเต้นโครمครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก แต่ศักดิ์ศรีและเป้าหมายสำคัญค้ำคออยู่ เธอไม่มีวันถอย "ถ้าคุณจะฆ่าฉัน คงทำไปตั้งแต่ตอนที่การ์ดของคุณลากตัวฉันเข้ามาในนี้แล้วล่ะค่ะ คุณคิรากร... พูดตรงๆ เถอะ คุณเก็บฉันไว้ทำไม หรือแฟ้มในมือนั่นมันมีคำตอบที่คุณไม่อยากจัดการฉันด้วยวิธีสกปรก" สิ้นคำพูดนั้น สายตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มก็ไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ราวกับถูกจี้เข้าที่จุดสำคัญ รอยยิ้มเย็นชาถูกแทนที่ด้วยความนิ่งงันที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม คิรากรไม่ได้ปฏิเสธ เขายื่นมือเรียวยาวดั่งศิลปินไปหยิบแฟ้มหนังสีดำบนโต๊ะ เลื่อนมันมาหยุดตรงหน้าหญิงสาวอย่างเชื่องช้า "คุณอยากได้ความจริงนักไม่ใช่หรือไง รินรดา... เปิดดูสิ" นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเอื้อมไปสัมผัสปกแฟ้มหนา หนังสัมผัสเย็นเฉียบราวกับแผ่นน้ำแข็ง ทว่าหัวใจเธอกลับร้อนรุ่มดั่งไฟแผดเผา ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เธอตามหาพี่ชายแท้ๆ ที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในโลกมืด ทุกเบาะแสจบลงที่ความว่างเปล่า จนกระทั่งคืนนี้ ที่เธอตัดสินใจเดิมพันครั้งใหญ่ด้วยการบุกรุกเข้ามาในถ้ำเสือ รินรดากลั้นใจเปิดแฟ้มออก แสงไฟนวลจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบกระดาษแผ่นแรกที่อยู่ข้างใน ภาพถ่ายขาวดำของชายหนุ่มคนหนึ่งปรากฏเด่นชัด ดวงตาคม จมูกโด่งรั้น และรอยยิ้มที่เธอคุ้นเคยตั้งแต่เด็ก... พี่ชายของเธอ! "พี่กร..." เสียงอุทานหลุดลอดริมฝีปากบางเบาจนแทบกลายเป็นเสียงกระซิบ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้แทบทะลักออกมาด้วยความอัดอั้น แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ไม่ใช่แค่ภาพถ่ายนั้น... แต่อักษรตัวโตสีแดงฉานที่ประทับอยู่มุมกระดาษต่างหากที่ทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุน *‘สถานะ: กำจัดตามคำสั่งโค้ดลับ - ผู้รับผิดชอบปฏิบัติการ: คิรากร’* รินรดาเงยหน้าขึ้นขวับ ดวงตากลมโตแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวและความเจ็บปวดที่ระเบิดออกมาพร้อมกัน เธอกำแฟ้มในมือแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ "นี่มันอะไรกัน... คุณเป็นคนฆ่าพี่ชายฉันอย่างนั้นเหรอ!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ คิรากรยังคงนั่งนิ่งราวกับรูปปั้นหินอ่อน สายตาที่มองเธอนั้นซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา มีทั้งความเยือกเย็นและความรู้สึกบางอย่างที่ถูกกดทับไว้ลึกสุดขีด "ถ้าผมบอกว่าเขายังไม่ตาย... แต่คุณกำลังเดินเข้าสู่หลุมพรางที่อันตรายที่สุดโดยไม่รู้ตัวล่ะ" คิรากรเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดกลับหนักแน่นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจ รินรดาชะงัก กัดฟันกรอดด้วยความไม่เชื่อใจ "คิดว่าคำโกหกแค่นี้จะทำให้ฉันยอมปล่อยมือจากคุณเหรอคะ!" "ผมไม่เคยโกหก..." คิรากรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวเธียรอย่างรวดเรว ร่างสูงใหญ่ก้มลงมาจนใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับความอันตรายพุ่งเข้าโอบล้อมเธอไว้จนหนีไปไหนไม่ได้ "และถ้าคุณยังดื้อดึงอยากรู้ความจริงทั้งหมด... คุณก็ต้องเอาตัวเข้าแลกกับผม" รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นกระหน่ำรัวยิ่งกว่ากลองศึกเมื่อแผงอกแกร่งแทบจะแนบชิดกับตัวเธอ ขณะที่ปลายนิ้วอุ่นจัดของมาเฟียหนุ่มเอื้อมขึ้นมาแตะที่ปลายคางของเธอ บังคับให้เงยหน้าสบตากับเขาตรงๆ "แลกด้วยอะไร..." เธอเค้นเสียงถาม แม้เสียงจะสั่นพร่าแต่ก็ยังพยายามรักษาความแข็งกร้าวไว้ คิรากรยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และคลั่งรักแบบไร้ขีดจำกัดที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้มอดไหม้ "แลกด้วยการมาเป็น..." *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของการ์ดคนสนิทที่ผลักประตูพรวดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "นายครับ! ทางฝั่งศัตรูบุกเข้ามาถึงชั้นใต้ดินแล้วครับ พวกมันรู้ว่าคุณรินรดาอยู่ที่นี่!" คิรากรชะงัก สายตาคมกริบละจากใบหน้าของหญิงสาวหันไปมองลูกน้องทันที ก่อนที่เขาจะหันกลับมาคว้าข้อมือเรียวของรินรดาไว้แน่นด้วยแรงที่ไม่อาจขัดขืน "ดูเหมือนเกมของเราจะต้องพักไว้แค่นี้..." คิรากรกระซิบชิดริมหูเธอด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่ทำเอาขนลุกซู่ "เพราะต่อจากนี้... คุณคือเป้าหมายที่พวกมันต้องการที่สุด... และผมไม่มีวันยอมให้ใครแตะต้องของของผม" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ