เอาชีวิตรอด

กลิ่นควันปืนจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของคลังสินค้าเก่าริมท่าเรือ ทำให้โพรงจมูกแสบเร่า รินรダพยายามควบคุมลมหายใจของตัวเองให้สม่ำเสมอที่สุด แม้ว่าเสียงฝีเท้าของกลุ่มมือปืนนับสิบชีวิตกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ทุกขณะ ประตูเหล็กบานใหญ่ถูกล็อคตายจากด้านนอก และทางหนีทีไล่เดียวที่เหลืออยู่คือช่องระบายอากาศขนาดเล็กเหนือศีรษะที่ต้องปีนขึ้นไปผ่านโครงเหล็กขึ้นสนิม "ถ้าขยับเร็วกว่านี้อีกนิดเดียว สมองเธอคงกระจายอยู่บนผนังปูนนั่นไปแล้วนะครับ" เสียงกระซิบต่ำทุบ ราบเรียบแต่น่าฟังดังขึ้นจากความมืดด้านข้าง คิรากรโผล่มาจากเงาลับของเสาคอนกรีต เสื้อสูทราคาแพงยับยู่ยี่และมีคราบเขม่าดินปืนเปื้อนอยู่ตรงหัวไหล่ ทว่าดวงตาสีเข้มคู่นั้นยังคงฉายแววเยือกเย็นราวกับไม่ได้กำลังยืนอยู่ท่ามกลางสถานการณ์ความเป็นความตาย รินรดาหันขวับ สายตาคมกริบส่งประกายความหงุดหงิดระคนโล่งอก เธอขยับยิ้มมุมปากทั้งที่เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้า "ถ้าคุณไม่มัวแต่เดินเท่แล้วยิงสกัดไอ้พวกนั้นช้าไปสามวินาที ฉันคงไม่ต้องมาปีนตึกหนีตายแบบนี้หรอกค่ะ... เอ้ย! แบบนี้หรอกครับ" เผลอหลุดปากใช้สรรพนามตามความคุ้นชินไปนิด แต่ก็รีบปรับเสียงให้เข้มขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความตื่น คิรากรเลิกคิ้วเล็กน้อย ดวงตาคมกวาดมองสำรวจร่างเพรียวบางที่อยู่ในชุดทะมัดทะแมง "ปากเก่งไม่เปลี่ยน... แต่เท้าเธอนั่นแหละที่เกือบก้าวไปเหยียบกับระเบิดแรงดันต่ำที่พวกมันวางดักไว้ ถ้าฉันไม่ดึงเอวเธอไว้เมื่อกี้ ตอนนี้เราคงได้คุยกันในยมโลกแล้วนะครับ" "ฉันระวังตัวดีพอค่ะ... ครับ! ฉันดูแลตัวเองได้!" รินรดาเถียงกลับทันควัน หน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่เป็นเพราะความหงุดหงิดที่เธอดันพลาดท่าเกือบเหยียบกับระเบิดจริงๆ ถ้าไม่ได้มือหนาของเจ้าพ่อมาเฟียหน้าตายคนนี้คว้าเอวเธอเข้ามาชิดอกแกร่งในเสี้ยววินาทีชีวิต เสียงฝีเท้าข้างนอกหยุดลงที่หน้าประตูเหล็ก เสียงกระแทกโครมใหญ่ดังสะเทือนเลื่อนลั่นตามมาติดๆ ประตูเหล็กบานหนากำลังจะพังทลายลงในไม่กี่วินาทีนี้ เวลาหมดลงแล้ว คิรากรไม่พูดพร่ำทำเพลง มือหนาคว้าข้อแขนเรียวของรินรดากระชากให้เข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว แรงปะทะทำให้แผ่นอกกว้างแนบชิดกับแผ่นหลังบาง รินรดาชะงัก หัวใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะเมื่อฝ่ามืออุ่นจัดของอีกฝ่ายเลื่อนมาโอบกระชับรอบเอวสอบของเธอแน่น พร้อมกับยกตัวเธอขึ้นลอยเหนือพื้นในคราวเดียว เพื่อส่งให้เธอปีนขึ้นสู่ช่องระบายอากาศ "ปีนขึ้นไป อย่าหันกลับมามองข้างหลังเด็ดขาด" คำสั่งเฉียบขาดกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนขนลุกซู่ "แล้วคุณล่ะ?" รินรดาชะงักมือที่กำลังคว้าขอบช่องระบายอากาศ หันกลับมามองใบหน้าคมคายที่อยู่ใกล้กันเพียงคืบ แววตาของมาเฟียหนุ่มไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความดุดันและ... ความห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน "ผมมีวิธีต้อนรับแขกไม่เชิญพวกนี้เองครับ... รีบไปซะ รินรดา" คิรากรดันสะโพกเธอขึ้นเบาๆ เป็นเชิงเร่งเร้า วินาทีนั้น เสียงพังทลายของประตูเหล็กด้านล่างก็ดังสนั่น เศษปูนและฝุ่นควันฟุ้งกระจาย มือปืนกลุ่มใหญ่กรูเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ รินรดากัดริมฝีปากแน่น ตัดสินใจดึงตัวเองมุดหายเข้าไปในช่องแคบๆ ทันที เสียงปืนนัดแรกดังสนั่นหวั่นไหวตามหลังมาติดๆ กลิ่นดินปืนและเสียงคำรามต่ำของคิรากรในความมืดเบื้องล่างทำให้หัวใจของเธอร้าวรานและเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง เธอต้องรอดออกไปให้ได้ เพื่อหาทางช่วยเขา ร่างบางคลานไปตามท่อระบายอากาศแคบๆ อย่างทุลักทุเล รอยขีดข่วนตามแขนและขาเริ่มส่ง ความเจ็บแปลบ แต่เธอไม่มีเวลามาสนใจมัน ประตูทางออกปลายท่ออยู่ห่างออกไปอีกไม่กี่เมตร แสงสว่างสลัวจากด้านนอกสาดส่องเข้ามาเป็นความหวัง เธอใช้ศอกดันฝาปิดท่อเหล็กออกแรงๆ จนมันร่วงหล่นกระแทกพื้นด้านล่างเสียงดังโครม รินรดากระโจนลงมายืนทรงตัวบนพื้นคอนกรีตของลานจอดรถร้างอย่างคล่องแคล่ว อากาศบริสุทธิ์ทะลักเข้าปอดเต็มแรง เธอหอบหายใจโยนความเหนื่อยล้าทิ้งไป แล้วรีบกวาดสายตามองหารabรถหลบหนีที่เตรียมไว้ ทว่า... ก้าวแรกที่เธอกำลังจะวิ่งไปที่มุมตึก ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็ก้าวออกมาจากเงาเสาบังทางไว้เสียก่อน ปืนกระบอกสีดำสนิทถูกยกขึ้นเล็งตรงมาที่หน้าผากของเธออย่างแม่นยำ รินรดาเบิกตากว้าง หยุดชะงักฝีเท้าทันที ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากปลายนิ้วเท้าขึ้นสู่สันหลัง เมื่อเงาดำเบื้องหน้าขยับตัวและเอ่ยชื่อเธอออกมาด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยเกินไป "ไม่คิดเลยนะครับ ว่าคุณจะรอดมาจากนรกขุมนั้นได้... พี่สาว" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "ประตูมิติที่แปด" ในตอนนี้นะครับ