ศัตรูที่คาดไม่ถึง

“หมอบลง!” เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องพร้อมกับแรงกระชากที่หัวไหล่ รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง ก่อนที่ร่างของเธอจะถูกเหวี่ยงไปกระแทกกับเบาะรถหรู กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นโลหะจางๆ จากปืนที่คิรากรถืออยู่ในมือโชยแตะจมูก *ปัง! ปัง!* เสียงกระสุนเจาะเข้าที่กระจกข้างรถจนร้าวเป็นใยแมงมุม เศษแก้วคมกริบกระเด็นว่อน เธอสบถคำหยาบออกมาเบาๆ ขณะที่คิรากรพลิกตัวขึ้นคร่อมเธอไว้เพื่อเป็นเกราะป้องกัน สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของมาเฟียหนุ่มกวาดมองไปรอบถนนที่เคยเงียบสงบในย่านธุรกิจใจกลางเมือง บัดนี้มันกลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อมไปเสียแล้ว “คุณมัวแต่เหม่ออะไรอยู่!” คิรากรกัดฟันพูด ดวงตาเย็นชาของเขาไม่มีร่องรอยของความตื่นตระหนก มีเพียงความเยือกเย็นที่น่าขนลุก “ถ้าอยากตายนัก ก็ช่วยไปตายที่อื่น อย่ามาตายในรถผม” “ฉันไม่ได้อยากตาย!” รินรดาโต้กลับพลางเอื้อมมือไปคว้าปืนพกที่ตกอยู่ข้างเท้า “และไอ้พวกที่ตามล่าเราเนี่ย... ฉันมั่นใจว่าพวกมันไม่ใช่คู่ค้าของคุณแน่ๆ พวกมันต้องการฆ่าปิดปากใครบางคนในรถคันนี้ ซึ่งฉันว่า... ไม่ใช่คุณหรอก” คิรากรหรี่ตาลงจังหวะหนึ่ง รอยยิ้มหยันที่มุมปากปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาที “ฉลาดดี แต่น่าเสียดายที่ปากดีเกินไปหน่อย” เขาสไลด์ตัวออกจากเบาะคนขับอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะเหนี่ยวไกสวนออกไปข้างนอกอย่างแม่นยำ ทุกนัดที่ลั่นออกไปหมายถึงชีวิตของศัตรูที่ถูกวางแผนมาเป็นอย่างดี รินรดาอาศัยจังหวะที่เขาสร้างช่องว่าง กระแทกประตูรถเปิดออกแล้วพุ่งตัวออกไปด้านนอก เธอกลิ้งตัวไปหลบหลังเสาไฟฟ้าคอนกรีต ก่อนจะเล็งปืนไปยังชายชุดดำที่กำลังชาร์จเข้ามา บรรยากาศรอบข้างบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ เสียงรถยนต์เบรกเอี๊ยดอ๊าดผสมกับเสียงปืนที่ดังไม่ขาดสาย รินรดารู้ดีว่าหากคืนนี้พวกเขาไม่ร่วมมือกัน ทั้งคู่ได้กลายเป็นศพข้างทางแน่ๆ “คิรากร! ดึงความสนใจมันไว้ทางขวา!” เธอตะโกนสั่งโดยไม่สนใจสถานะอีกฝ่าย “อย่ามาออกคำสั่งกับผม!” แม้จะปฏิเสธ แต่คิรากรกลับทำตามอย่างรวดเร็ว เขาเบี่ยงตัวออกจากรถพร้อมยิงกดดันศัตรูให้ถอยร่นไปอีกทาง เปิดโอกาสให้รินรดาพุ่งตัวเข้าประชิดศัตรูคนหนึ่ง เธอใช้ทักษะการต่อสู้ระยะประชิดที่ฝึกฝนมาอย่างดี กระแทกศอกเข้าที่ขมับของอีกฝ่ายจนล้มคว่ำ ก่อนจะแย่งอาวุธมาไว้ในมือ เมื่อเสียงปืนเงียบลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปราย รินรดาหอบหายใจถี่ ร่างกายของเธอเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อและคราบเขม่าดินปืน เธอค่อยๆ เดินกลับไปที่รถคันหรูที่บุบเบี้ยว คิรากรยืนพิงตัวถังรถอยู่ เขาเก็บปืนเข้าที่เอวพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดคราบเลือดที่กระเด็นเปื้อนข้อมืออย่างใจเย็น “ทำไมถึงช่วยผม” คิรากรเอ่ยถามโดยไม่สบตา “เพราะคุณยังต้องพาฉันไปหาพี่ชาย” รินรดาตอบเสียงสั่นเล็กน้อย “และเพราะ... ฉันไม่ชอบให้ใครมาลอบกัดในจังหวะที่ฉันยังทำภารกิจไม่สำเร็จ” คิรากรเดินเข้ามาใกล้ ความสูงของเขาทำเอาเธอต้องเงยหน้าขึ้นมอง ระยะห่างที่ลดลงจนเหลือเพียงลมหายใจกั้นทำให้รินรดารู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าบางอย่างที่วิ่งพล่านในอก เขาโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาที่ไร้อารมณ์อยู่เสมอ บัดนี้กลับมีประกายความหลงใหลที่ซ่อนลึกจนน่ากลัว “คุณมันดื้อรั้น... แต่ก็มีเสน่ห์ในแบบที่น่ารำคาญที่สุด” เขากล่าวพลางยื่นมือไปปัดเส้นผมที่เปียกชื้นออกจากแก้มของเธอ สัมผัสที่เย็นเยียบแต่กลับทำให้ผิวหน้าของเธอร้อนผ่าว “จากนี้ไป คุณต้องไปกับผมทุกที่ อย่าเพิ่งตายก่อนจนกว่าผมจะเบื่อคุณ... เข้าใจไหม” รินรดาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมาเฟียหนุ่ม พยายามมองหาความจริงใจใต้ความเย็นชานั้น แต่ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยตอบ เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลังของซอยแคบ ทั้งคู่ชะงัก รินรดาหันไปตามเสียงนั้น ก่อนจะพบกับบุคคลที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น ชายในชุดสูทสีเข้มที่ยืนอยู่ท่ามกลางความมืดคือบุคคลที่เธอตามหามาตลอดสามปี... พี่ชายของเธอ แต่ทว่า ใบหน้าของเขากลับเต็มไปด้วยบาดแผล และในมือของเขาไม่ได้ถือสิ่งของสำคัญอย่างที่คิด กลับเป็นเอกสารลับที่ประทับตราขององค์กรใต้ดินที่คิรากรดูแลอยู่ “ริน... อย่าเข้ามาใกล้” พี่ชายของเธอเอ่ยเสียงแหบพร่า สายตาของเขามองผ่านไหล่รินรดาไปที่คิรากรด้วยความแค้นเคือง “แก... มึงยังทำตัวเหมือนพระเจ้าไม่เปลี่ยนเลยนะ คิรากร” คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างกายของเขาขยับมาบังรินรดาไว้โดยสัญชาตญาณ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับคนตรงหน้า “ผมไม่เคยบอกว่าเป็นพระเจ้า” คิรากรตอบเสียงเรียบ “แต่ถ้าคนของคุณมายุ่งกับผู้หญิงของผม... ผมก็พร้อมที่จะเป็นนรกให้คุณได้เห็น” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "ประตูมิติที่แปด" ในตอนที่สี่นี้นะครับ