เค้กประนีประนอม

"ถ้าท่านยังไม่ยอมวางดาบลงจากคอของเขา ฉันก็คงไม่มีสมาธิพอจะตีวิปครีมให้ขึ้นฟูหรอกนะคะ ท่านผู้นำเผ่าหิมะ" รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยความหนักแน่น เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากอ่างผสมทองเหลืองในมือ แม้ว่าปลายดาบน้ำแข็งที่คมกริบของ 'ไอเซล' ผู้นำเผ่าหิมะจะจ่ออยู่ที่ลำคอของเซนอส อดีตแม่ทัพมังกรที่ยืนนิ่งสงบราวกับรูปปั้นหิน ท่ามกลางบรรยากาศในคาเฟ่ที่ดูเหมือนจะแข็งตัวเป็นน้ำแข็งตามอารมณ์ของแขกผู้มาเยือน เซนอสไม่ได้ขยับเขยื้อน เขามองตรงไปยังไอเซลด้วยสายตาที่สงบนิ่ง ผิดกับบรรยากาศที่คุกรุ่นราวกับมีพายุหิมะซ่อนอยู่ภายในร้าน กลิ่นอายของความแค้นระหว่างสองเผ่าพันธุ์—เผ่ามังกรผู้เป็นสัญลักษณ์ของเปลวเพลิงที่มอดไหม้ และเผ่าหิมะผู้ยึดมั่นในความเย็นเยียบ—กำลังปะทะกันอย่างรุนแรงจนแก้วกาแฟบนเคาน์เตอร์เริ่มสั่นสะเทือน "แกเป็นมังกรทรยศ" ไอเซลแค่นเสียงผ่านไรฟัน นัยน์ตาสีฟ้าใสวาวโรจน์ "พวกมังกรเผาทำลายทุ่งน้ำแข็งของเราจนไม่เหลือชิ้นดี แล้วคิดจะมาหลบซ่อนตัวอยู่ในร้านขนมของมนุษย์คนนี้น่ะหรือ?" "ฉันไม่ใช่ตัวแทนของเผ่าพันธุ์ และเขาก็ไม่ใช่ผู้ทำลายทุ่งน้ำแข็งของท่าน" รินวางตะกร้อมือลง เสียงโลหะกระทบขอบอ่างดัง 'เคร้ง' สั้นๆ ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้น สบตากับผู้นำเผ่าหิมะด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเห็นอกเห็นใจมากกว่าความกลัว "ท่านมาที่นี่เพราะความหิวโหยในใจใช่ไหมคะ ไม่ใช่เพราะอยากจะมาฆ่าฟันใครหรอก... กลิ่นอายของความโกรธแค้นมันทำให้รสชาติของความสุขหายไปหมดเลยนะคะ" รินหมุนตัวไปหยิบโหลแก้วที่บรรจุ 'ดอกไม้หิมะพันปี' จากเขตแดนเหนือ และ 'เกสรดอกมังกรแดง' จากหุบเขาเพลิงที่เธอกักตุนไว้ เธอเริ่มลงมือทำสิ่งที่ไร้เหตุผลที่สุดในสายตาของทั้งสองเผ่าพันธุ์ นั่นคือการหลอมรวมสิ่งที่อยู่คนละขั้วเข้าด้วยกัน มือของรินขยับอย่างแคล่วคล่อง เธอเริ่มเคี่ยวไซรัปดอกไม้หิมะให้กลายเป็นวุ้นใสเย็นเยือก ก่อนจะค่อยๆ หยดน้ำมันสกัดจากเกสรดอกมังกรที่ให้รสเผ็ดร้อนและอบอุ่นลงไป แสงสีฟ้าและสีส้มสลับกันไปมาในอ่างผสมราวกับเป็นการร่ายรำของธาตุที่ต่างกันอย่างสุดขั้ว เซนอสขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเริ่มเข้าใจความตั้งใจของหญิงสาวตรงหน้า เขาค่อยๆ ผลักดาบของไอเซลออกอย่างช้าๆ ด้วยความนิ่งสงบ "ท่านกำลังจะทำอะไร?" เซนอสถามเสียงแผ่ว "ทำสิ่งที่เรียกว่าการประนีประนอมน่ะค่ะ" รินตอบพลางบรรจงแต่งหน้าเค้กด้วยครีมเนื้อนุ่มที่ผสมผงคริสตัลหิมะให้ความรู้สึกเย็นสดชื่น แต่สอดไส้ด้วยซอสลาวาร้อนแรงที่ทำจากผลเบอร์รี่ภูเขาไฟ "เค้กชิ้นนี้มีชื่อว่า 'บทเพลงรอยต่อ' มันต้องการความเย็นของท่านในการเซ็ตตัว และต้องการอุณหภูมิที่เหมาะสมของคนที่เคยผ่านเปลวเพลิงมาช่วยประคอง... ถ้าท่านไม่อยากให้ความขัดแย้งของบรรพบุรุษกัดกินใจท่านไปจนตาย ลองชิมดูนะคะ" รินเลื่อนจานเค้กที่มีไอเย็นระเหยออกมาเล็กน้อยไปตรงกลางระหว่างทั้งสองคน ไอเซลชะงักไป ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความอาฆาตเริ่มสั่นไหว เมื่อกลิ่นหอมหวานที่แปลกประหลาด—ความสดชื่นของหิมะแรกแย้มผสานกับความอบอุ่นของแสงแดดที่ปลายฤดูใบไม้ผลิ—ลอยแตะจมูก ไอเซลยอมลดดาบลง มือที่สั่นเทาหยิบช้อนเงินขึ้นมา เขาตักเค้กคำเล็กเข้าปาก ทันทีที่เนื้อเค้กสัมผัสลิ้น ความเย็นวาบกระจายไปทั่วปากก่อนจะตามด้วยความอบอุ่นที่ซึมลึกไปถึงหัวใจ ความตึงเครียดที่แบกไว้บนบ่าดูเหมือนจะมลายหายไปในชั่วพริบตา เขานิ่งเงียบไปนาน สายตาจ้องมองไปที่รินอย่างไม่อยากเชื่อ "รสชาตินี้... เหมือนความทรงจำที่หายไป" ไอเซลพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งไหลผ่านแก้มที่เย็นเฉียบ "เผ่ามังกรและเผ่าหิมะเคยแบ่งปันสูตรขนมนี้ร่วมกันก่อนสงครามจะเริ่ม... เจ้าไปรู้เรื่องนี้มาจากไหน?" "ขนมหวานไม่เคยโกหกนะคะ มันแค่รอคอยเวลาที่จะเล่าเรื่องราวที่ถูกลืมเท่านั้นเอง" รินยิ้มบางๆ มือของเธอยังคงเช็ดทำความสะอาดเคาน์เตอร์ด้วยความใจเย็น ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลง เสียงเคาะประตูไม้ของคาเฟ่ก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงจนตัวร้านสั่นสะเทือน ประตูถูกกระชากเปิดออกโดยบุรุษในชุดคลุมสีดำสนิทที่ไม่มีใครในที่นี้รู้จัก ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งถูกปิดด้วยหน้ากากเหล็กที่สลักลวดลายอักขระต้องห้าม เขาไม่ได้เดินเข้ามาในฐานะลูกค้า แต่เดินเข้ามาในฐานะผู้ล่า "ริน... หญิงสาวผู้ปรุงรสแห่งมิติต่างโลก" ชายแปลกหน้าเอ่ยเสียงแหบพร่าพลางชี้ปลายนิ้วมาทางริน "ของหวานของเจ้ามันมีรสชาติของ 'หัวใจแห่งกาลเวลา' ที่หายไป... จงส่งมันออกมาเสีย ก่อนที่ร้านของเจ้าจะถูกลบหายไปจากทุกมิติโดยสิ้นเชิง" รินชะงัก มือที่กำลังเช็ดจานหยุดนิ่งลงทันที เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานมืดมิดที่กดทับจนอากาศรอบตัวหนาแน่นขึ้น เซนอสรีบก้าวเข้ามาขวางหน้าเธอพร้อมกับแววตาที่เตรียมพร้อมจะต่อสู้เป็นครั้งสุดท้าย แต่ในจังหวะที่ชายแปลกหน้าจะก้าวเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์อีกก้าว ผ้าม่านหลังร้านที่ควรจะปิดสนิทกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง และร่างหนึ่งที่ซ่อนอยู่หลังม่านก็ก้าวออกมาพร้อมกับเสียงหัวเราะที่ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด "ใจเย็นๆ สิครับท่านแขกผู้มาเยือน... คุณรินเพิ่งจะทำเค้กเสร็จสดๆ ร้อนๆ แบบนี้ แทนที่จะเอา 'หัวใจ' ไปทำไมไม่ลองชิมเค้กฝีมือเจ้าของร้านก่อนล่ะครับ?" เซนอสหันไปมองด้วยความตกใจ ร่างนั้นคือ 'ชายหนุ่ม' ที่หน้าตาเหมือนกับรินทุกประการ เพียงแต่มีนัยน์ตาสีทองดุจสัตว์ร้ายที่กำลังจ้องมองชายชุดดำด้วยความกระหายเลือด! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับกลิ่นหอมของกาแฟและขนมหวานในตอนนี้นะคะ!