ปัญหาระหว่างเผ่าพันธุ์

"ขยับถอยไปห่างๆ ร้านของฉันเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าพวกคนแคระอย่างพวกเราไม่มีน้ำใจกับพวกหูแหลมที่เอาแต่นั่งจิบน้ำชาในป่า!" เสียงคำรามแหบพร่าของชายร่างกำยำในชุดหนังดิบๆ ดังลั่นไปทั่วบริเวณ ร่างของเขาหนาตึ้กและเต็มไปด้วยรอยสักอักขระโบราณ เขาคือหัวหน้ากลุ่มคนแคระจากเหมืองทางเหนือ มือข้างหนึ่งกระชับขวานสั้นแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน รินยืนนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้โอ๊ก เธอไม่ได้ขยับตัว แต่ดวงตาของเธอกลับกวาดมองกลุ่มคนในชุดคลุมที่ยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้นเหล่านั้น พวกเขาคือเอลฟ์ชั้นสูงจากแดนเหนือที่ถูกเนรเทศ และตอนนี้พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับกลุ่มคนแคระที่เสียเปรียบเรื่องความสูงแต่เปี่ยมด้วยแรงอาฆาต "ถอยงั้นหรือ?" เสียงตอบกลับที่ดูนุ่มนวลแต่บาดลึกราวกับคมมีดดังมาจากใต้ฮู้ดสีเขียวเข้ม ร่างสูงโปร่งก้าวออกมาเพียงก้าวเดียว กลิ่นอายของไม้สนและละอองเวทมนตร์จางๆ แผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศหน้าร้านดูเย็นเยียบลงทันตา "พวกเจ้ามันก็แค่พวกขุดดินที่ไร้รสนิยม ขนมปังชิ้นนี้... มันมีค่าเกินกว่าที่มือหยาบกร้านของพวกเจ้าจะสัมผัสได้" รินสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นหอมจางๆ ของเมล็ดกาแฟเอธิโอเปียที่เธอเพิ่งดริปค้างไว้ในเหยือกแก้วยังคงลอยอบอวล แต่มันกลับตัดกับกลิ่นเหงื่อและไอสังหารที่คละคลุ้งหน้าร้านอย่างรุนแรง เธอหันไปมองเซนอสที่ยืนอยู่ข้างตัว เขาไม่ได้ชักดาบ แต่ฝ่ามือหนาของเขาวางลงบนด้ามดาบที่คาดไว้ที่เอวอย่างเงียบเชียบ ดวงตาสีทองของเขาวาวโรจน์ด้วยความนิ่งสงบแบบมังกรที่พร้อมจะปะทุ "ขอโทษนะคะ..." รินเอ่ยขึ้น เสียงของเธอไม่ได้ดัง แต่ทว่ามันก้องกังวานพอที่จะทำให้ทุกสายตาหันมามอง "ถ้าพวกคุณจะทะเลาะกันเรื่องขนมปังชิ้นนั้น ฉันว่าเรามาหาทางออกที่ดีกว่าการทำให้หน้าร้านของฉันเปื้อนเลือดดีไหมคะ?" หัวหน้าคนแคระหันมาถลึงตาใส่ริน "นังมนุษย์! นี่ไม่ใช่เรื่องของเจ้า! พวกมันหยามเกียรติเผ่าพันธุ์เราที่มาขวางทางเข้าตลาดนัดของเมืองนี้!" "เกียรติเหรอคะ?" รินเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ เธอถือถาดรองขนมปังใบใหม่ไว้ในมือ บนนั้นมีขนมปังซาวโดว์อบร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมฟุ้งจนทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต้องชะงัก "ขนมปังชิ้นนี้ทำขึ้นจากแป้งไรย์หมักธรรมชาติและยีสต์ป่าที่ต้องใช้เวลาบ่มเพาะถึงสามวันกว่าจะเข้าที่ คนที่กินมันเข้าไปด้วยอารมณ์โกรธแค้น... รสชาติของมันจะขมกว่าถ่านไม้เสียอีกนะคะ" เซนอสขยับมาบังรินไว้เล็กน้อย สายตาของเขาจับจ้องไปยังกลุ่มเอลฟ์ที่เริ่มวางมือบนด้ามดาบสั้นที่เอว เขาเข้าใจดีว่ารินกำลังพยายามดึงความสนใจ แต่ในสถานการณ์ที่ความอดทนของทั้งสองเผ่าพันธุ์มาถึงขีดสุดแบบนี้ คำพูดสวยหรูมักจะกลายเป็นชนวนชั้นดี "ริน... ถอยกลับไปข้างใน" เซนอสกระซิบ เสียงของเขาต่ำและสั่นพร่าด้วยพลังงานมหาศาลที่ถูกกดไว้ "คนพวกนี้ไม่ใช่ลูกค้าปกติ พวกเขามาเพื่อประกาศสงครามข้ามเผ่าพันธุ์ผ่านร้านของเจ้า" "ถ้าฉันถอย ร้านนี้ก็จะกลายเป็นสมรภูมิค่ะ เซนอส" รินกระซิบกลับ มือของเธอเริ่มสั่นเล็กน้อยแต่เธอก็ยังคงยิ้มบางๆ ตามสไตล์ของเธอ "และฉันจะไม่ยอมให้ที่นี่พังพินาศเพราะความถือดีของใคร" จังหวะนั้นเอง ชายในชุดคลุมเอลฟ์คนหนึ่งก็ชักดาบออกมา แสงสะท้อนจากคมดาบปะทะกับสายตาของฝูงชน ความตึงเครียดพุ่งขึ้นถึงขีดสุด รินตัดสินใจทำสิ่งที่คาดไม่ถึง เธอวางถาดขนมปังลงบนโต๊ะไม้หน้าร้านแล้วกระชากผ้าคลุมผืนใหญ่ออก เผยให้เห็นขนมปังอบสดใหม่นับสิบชนิดที่เรียงรายอยู่ท่ามกลางไอควันร้อนฉ่า "ถ้าใครคิดจะชักอาวุธขึ้นมาในเขตร้านของฉัน" รินพูดด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป มันราบเรียบและเด็ดขาดจนทุกคนในที่นั้นชะงักไปชั่วครู่ "คนคนนั้นจะไม่ได้แค่ถูกเนรเทศออกจากร้าน แต่ฉันจะรับรองว่าเขาจะไม่เหลือความหิวโหยให้ไปแสวงหาที่ไหนอีกตลอดชีวิต" คำพูดของรินดูเหมือนจะไร้สาระในสายตาของนักรบ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง บรรยากาศรอบตัวเธอกลับเปลี่ยนไป กลิ่นหอมของอบเชยและน้ำตาลไหม้ที่เข้มข้นจนแทบจะกลายเป็นไอเวทมนตร์โอบล้อมพวกเขาไว้ ทำให้ความโกรธเกรี้ยวในใจของคนแคระและเอลฟ์ค่อยๆ สลายตัวไปดั่งน้ำแข็งที่กระทบกับเตาอบ แต่ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบเข้าปกคลุม ทุกอย่างกลับพังทลายลงเมื่อร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดหลังร้าน ร่างนั้นไม่ได้สวมชุดคลุม ไม่ได้พกขวานหรือดาบ แต่มีเขาสัตว์โง้งยาวงอกออกมาจากหน้าผาก "เจ้าของร้าน... เจ้าใจกล้าดีนี่" เสียงนั้นแหบพร่าและดูมีอำนาจกดดันจนแม้แต่เซนอสยังต้องขมวดคิ้ว "แต่เจ้าลืมไปหรือเปล่าว่าขนมปังที่เจ้าทำน่ะ... มันมีส่วนผสมบางอย่างที่ 'พวกเรา' ไม่อนุญาตให้ปรุงขายให้กับเผ่าพันธุ์ชั้นต่ำพวกนี้" รินหน้าซีดลงทันทีเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์รูป 'กุญแจมือไขว้' บนหน้าอกของชายแปลกหน้าคนนั้น มันคือสัญลักษณ์ของกิลด์ผู้คุมกฎแห่งมิติที่คอยควบคุมสูตรอาหารต้องห้าม เธอหันไปมองเซนอสที่ตอนนี้กำหมัดแน่นจนมีประกายไฟมังกรแลบออกมาตามนิ้วมือ "ดูเหมือนว่าความสนุกของวันนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นสินะ" ชายคนนั้นแสยะยิ้ม ก่อนจะดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว และหน้าร้านของรินก็ถูกตัดขาดออกจากมิตินี้ด้วยกำแพงแสงสีม่วงที่มองไม่เห็น! --- ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงบทนี้นะคะ หวังว่าความหอมของขนมปังจะช่วยเยียวยาหัวใจของทุกคนในวันที่เหนื่อยล้าค่ะ