ตลาดนัดแลกเปลี่ยนความสุข

"ถ้าเจ้ายังทำหน้ามู่ทู่เหมือนโดนแย่งสมบัติแบบนั้น ลูกค้าคนไหนจะกล้าเดินเข้ามาแลกแอปเปิ้ลกับคุกกี้ของข้ากันล่ะคะ คุณอดีตท่านแม่ทัพ?" รินวางถาดคุกกี้เนยสดกลิ่นวานิลลามาดากัสการ์ลงบนโต๊ะไม้โอ๊กกลางลานกว้าง มือเรียวบางปัดฝุ่นละอองที่เกาะอยู่ตามขอบผ้ากันเปื้อนสีครีมอย่างใจเย็น สายตาของเธอเหลือบมองชายร่างสูงที่ยืนกอดอกพิงรถเข็นไม้ดูน่าเกรงขามเกินกว่าจะมาขายของในตลาดนัด เซนอสแค่นเสียงในลำคอ ดวงตาสีอำพันดุดันกวาดมองกลุ่มพ่อค้าแม่ค้าเผ่าพันธุ์ต่างๆ ที่กำลังชุลมุนกับการคัดแยกพืชพรรณแปลกตา "ข้าไม่ได้มู่ทู่ ริน เพียงแต่การเอาขนมหวานไปแลกกับสมุนไพรหายากที่ชาวภูเขาเอามา... ข้าว่ามันดูเหมือนการดูหมิ่นวิถีนักรบอย่างไรไม่รู้" รินหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงที่นุ่มนวลราวกับเสียงระฆังแก้ว เธอหยิบขนมปังชิ้นเล็กๆ ที่เพิ่งอบใหม่ขึ้นมาบิแบ่งครึ่ง กลิ่นหอมฟุ้งของแป้งหมักยีสต์ธรรมชาติโชยปะทะจมูกของผู้คนที่เดินผ่านไปมาจนหลายคนต้องหยุดชะงัก "นักรบก็ต้องกินนะคะ ไม่ใช่แค่ถือดาบแล้วจะอิ่มท้อง ความสุขเล็กๆ น้อยๆ ในวันที่ไม่ได้รบ นี่แหละค่ะคือสิ่งที่ข้าอยากมอบให้" ตลาดนัดแลกเปลี่ยนในวันนี้ไม่ได้ใช้เงินตรา แต่ใช้ 'น้ำใจ' และ 'สิ่งของ' แลกเปลี่ยนกัน รินจัดกิจกรรมนี้ขึ้นเพราะอยากเห็นความหลากหลายของเผ่าพันธุ์ได้เชื่อมโยงกันผ่านรสชาติของเบเกอรี่ ทว่าความวุ่นวายก็เริ่มบังเกิดเมื่อกลุ่มพ่อค้าเผ่าคนแคระเริ่มโต้เถียงกับเอลฟ์เรื่องคุณภาพของเมล็ดกาแฟดิบ "คุณเซนอสคะ รบกวนช่วยไปช่วยแยกพวกเขาทีนะคะ อย่าเพิ่งไปควักดาบออกมาล่ะ เอาขนมกล่องนี้ไปแจกแทน" รินยื่นกล่องกระดาษคราฟต์ที่บรรจุ 'มาการองไส้ครีมเบอร์รี่ป่า' ให้ เซนอสรับกล่องนั้นมาด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่เมื่อเขาก้าวเข้าไปในวงสนทนาที่กำลังดุเดือด ความน่าเกรงขามจากรอยแผลเป็นบนใบหน้าและแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมกลับทำให้คู่กรณีเงียบเสียงลง รินเฝ้ามองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มบางๆ เธอไม่เคยบอกเซนอสหรอกว่า ความใจเย็นของเขาในตอนนี้ มันงดงามกว่าตอนที่เขาเป็นแม่ทัพผู้เหี้ยมโหดเสียอีก ทว่า... บรรยากาศรื่นเริงในตลาดกลับมีบางอย่างผิดปกติ ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังของรินอย่างกะทันหัน กลิ่นหอมของขนมปังอบใหม่ดูจะจางหายไปแทนที่ด้วยกลิ่นอายของสนิมเหล็กและเวทมนตร์โบราณที่คุ้นเคยจนน่าใจหาย ฝูงชนที่เคยเบียดเสียดเริ่มแยกออกเป็นสองทาง ชายชราในชุดคลุมสีเทาหม่นที่ดูราวกับหลุดออกมาจากตำนานปรัมปราก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าซุ้มขนมของริน ดวงตาใต้ฮู้ดคู่ขนานนั้นจับจ้องมาที่ถาด 'ขนมปังแห่งการจุติ' ที่เธอยังไม่ได้วางจำหน่ายด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา "ในที่สุด... ข้าก็พบผู้สืบทอดที่แท้จริงของ 'ขนมปังแห่งการจุติ' แล้ว" คำพูดนั้นไม่ได้ดังมาก แต่กลับก้องกังวานในโสตประสาทของริน ราวกับเสียงฟ้าร้องท่ามกลางความเงียบ เซนอสที่เพิ่งเดินกลับมาหยุดชะงัก ดาบในฝักข้างเอวสั่นไหวโดยสัญชาตญาณ รินสัมผัสได้ถึงความสั่นสะเทือนในอากาศ พื้นดินที่เธอเหยียบอยู่เริ่มแตกร้าวเป็นเส้นสายสีทองจางๆ "ท่านเป็นใคร?" รินถามพลางก้าวขึ้นมาขวางหน้าถาดขนม สัญชาตญาณนักทำขนมบอกเธอว่าชายผู้นี้ไม่ได้มาเพื่อแลกเปลี่ยนผลผลิต แต่เขากำลังตามหา 'สูตรลับ' ที่เธอเองยังไม่เคยเปิดเผยให้ใครรู้ แม้แต่เซนอส ชายชรากระตุกยิ้มที่มุมปาก เผยให้เห็นฟันที่ดูผิดธรรมชาติ เขาไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับหยิบเหรียญตราที่ทำจากกระดูกมังกรวางลงบนโต๊ะของเธอ "สูตรนั้น... ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าควรครอบครองคนเดียว ริน" ก่อนที่รินจะทันได้โต้ตอบ แผ่นดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนโต๊ะไม้พลิกคว่ำ ขนมปังและกาแฟดริปของเธอร่วงหล่นลงกับพื้น ท่ามกลางฝุ่นควันและเสียงกรีดร้องของผู้คน รินเห็นชายชราผู้นั้นยื่นมือมาคว้าข้อมือเธอไว้ พลังงานสีดำสนิทแผ่ออกมาจากปลายนิ้วของเขา "วันนี้ตลาดนัดจบลงแล้ว" เสียงกระซิบที่แหบพร่าบาดลึกลงในใจ "แต่การจุติที่แท้จริง... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น" รินพยายามจะดึงมือออก แต่เธอกลับพบว่าร่างกายของตัวเองขยับไม่ได้ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยมนตรา เซนอสพุ่งตัวเข้ามาหมายจะฟันชายชราคนนั้น แต่ดาบของเขากลับทะลุผ่านร่างนั้นไปเหมือนฟันอากาศ ร่างของชายชราค่อยๆ จางหายไปพร้อมกับความมืดมิดที่เข้าปกคลุมลานกว้าง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นควันไหม้ที่รุนแรงและรอยประทับรูปเข็มกลัดบนข้อมือของรินที่กำลังร้อนผ่าวราวกับไฟเผา รินทรุดลงกับพื้น มองดูข้อมือตัวเองที่เริ่มปรากฏอักขระแปลกประหลาดขึ้นมา เซนอสรีบเข้ามาประคองเธอด้วยความตื่นตระหนก แต่สิ่งที่ทำให้รินต้องหยุดหายใจไม่ใช่เรื่องมนตราที่เพิ่งเจอ เพราะในนาทีที่เงยหน้าขึ้น เธอเห็นเงาร่างคนนับสิบในชุดคลุมแบบเดียวกันยืนล้อมรอบตลาดนัดแห่งนี้ไว้ทั้งหมด... และทุกคนต่างจ้องมองมาที่ขนมปังในถาดที่ตกลงบนพื้นเพียงชิ้นเดียว! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของกลิ่นหอมอบอวลในมิติต่างโลกมาจนถึงตอนนี้นะคะ!