การเดินทางหาวัตถุดิบในป่าเวทมนตร์

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" เสียงตวาดของรินดังก้องไปทั่วโถงทางเดินที่มืดสลัว ความตกใจทำให้มือของเขาเผลอกำผ้ากันเปื้อนแน่นจนยับยู่ยี่ ชายหนุ่มปริศนาที่หน้าตาเหมือนเขาราวกับถอดแบบกันมาหยุดชะงัก ร่างนั้นไม่ได้หันมามองริน แต่ดวงตาสีทองดุจสัตว์ร้ายที่กำลังจ้องมองร่างไร้วิญญาณของชายชุดดำเบื้องหน้ากลับวูบไหวราวกับเปลวไฟที่ถูกลมพัด เซนอสก้าวเข้ามาขวางหน้าฉันไว้โดยสัญชาตญาณ มือแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการศึกกุมด้ามดาบข้างเอวไว้แน่น เส้นเลือดบนลำคอเขาปูดโปนจากการใช้สมาธิเพื่อรับมือกับแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากชายตรงหน้า "เจ้าเป็นใครกันแน่..." เซนอสเค้นเสียงถาม ร่างกายของอดีตแม่ทัพมังกรสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะเขารู้สึกได้ถึงพลังเวทโบราณที่สั่นคลอนมิติในห้องนี้ ชายคนนั้นแค่นหัวเราะ เสียงของเขาฟังดูแหบพร่าและซ้อนทับกันราวกับมีเสียงของคนหลายคนรวมอยู่ในร่างเดียว "ฉันเหรอ? ฉันคือส่วนที่เหลือทิ้งไว้ในกระจกที่แตกสลายไงล่ะ... ริน" ก่อนที่รินจะได้ถามอะไรไปมากกว่านั้น ร่างปริศนาก็สลายกลายเป็นละอองหมอกสีเทาจางหายไปในความว่างเปล่า เหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของเกสรดอกไม้ป่าที่แปลกประหลาดและกดดันจนน่าอึดอัด เหตุการณ์ชวนขนลุกนั้นเกิดขึ้นเมื่อสามวันก่อน แต่มันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของรินราวกับเข็มนาฬิกาที่หยุดเดิน "ริน... ถ้าไม่ไหว เรายกเลิกการเดินทางไปป่าเวทมนตร์ก่อนก็ได้นะ" เซนอสเอ่ยขึ้นขณะที่เขากำลังตรวจสอบความพร้อมของอุปกรณ์เดินป่าในเช้าวันนี้ เสียงของเขาอ่อนโยนลงกว่าปกติ สายตาที่เคยเด็ดขาดในสนามรบกลับมีความห่วงใยเจือจางซ่อนอยู่ รินถอนหายใจยาว พยายามสลัดภาพหลอนของตัวเองทิ้งไป "ไม่เป็นไรค่ะเซนอส น้ำผึ้งดาราจำเป็นต้องใช้จริงๆ ถ้าอยากให้เมนูใหม่สมบูรณ์แบบ เราต้องรีบไปก่อนที่ช่วงดอกไม้บานจะหมดลงนะคะ" การเดินทางเข้าสู่ 'ป่าหมอกนิรันดร์' ไม่ใช่เรื่องง่าย หมอกหนาทึบที่นี่ไม่ได้มีไว้เพื่อความสวยงาม แต่มันมีหน้าที่อำพรางร่องรอยของสิ่งมีชีวิตโบราณ ต้นไม้แต่ละต้นมีขนาดใหญ่จนต้องใช้คนโอบหลายสิบคน รากของมันส่องแสงสีฟ้าอ่อนๆ ล้อไปกับเสียงกระซิบของสายลมที่ฟังดูคล้ายบทสวด "ระวังตัวด้วย" เซนอสขยับเข้ามาใกล้ริน มือของเขาแตะที่ไหล่ของรินเบาๆ เป็นเชิงให้เดินตามหลังเขาไว้ "ป่านี้มี 'ดวงตา' ซ่อนอยู่ทุกที่ อย่ากินอะไรที่ไม่ได้มาจากตะกร้าของเราเด็ดขาด" รินพยักหน้ารับ เขาหยิบกาแฟดริปที่ชงใส่กระติกเก็บอุณหภูมิขึ้นมาจิบเพื่อเรียกสติ กลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วกลางตัดกับกลิ่นอับชื้นของดิน ทำให้เขารู้สึกว่าโลกความเป็นจริงยังคงอยู่ตรงนี้ ไม่ได้จางหายไปไหน ทั้งคู่เดินลึกเข้ามาจนถึงใจกลางป่า ซึ่งเป็นจุดที่มีผึ้งดาราทำรังอยู่ บนกิ่งไม้สูงลิ่ว รังผึ้งขนาดมหึมาที่โปร่งแสงราวกับทำจากคริสตัลกำลังหยดน้ำหวานสีทองอร่ามลงบนใบไม้นานาพันธุ์ "นั่นไง!" รินอุทานเบาๆ ดวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นในแบบของเชฟผู้หลงใหลในวัตถุดิบ แต่ในจังหวะที่เซนอสกำลังจะปีนขึ้นไป แรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินก็ทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดชะงัก เสียงคำรามต่ำๆ ที่เหมือนการบดขยี้ของหินดังขึ้นจากทิศทางที่พวกเขาเดินผ่านมา เซนอสดึงตัวรินมาหลบหลังต้นไม้ใหญ่ทันที ดาบในมือถูกชักออกมาครึ่งฝัก สายตาของเขาจดจ้องไปยังความมืดมิดของพุ่มไม้ "มีอะไรบางอย่างกำลังมา... และมันไม่ได้มาตัวเดียว" เซนอสกระซิบ เสียงของเขาเครียดขึงกว่าทุกครั้ง รินกำขวดแก้วในมือแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก สิ่งที่ปรากฏตัวออกมาจากม่านหมอกไม่ใช่สัตว์ร้ายอย่างที่คิด แต่มันคือร่างของมนุษย์หลายสิบคนที่สวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าของพวกเขาทุกคนถูกปิดบังด้วยหน้ากากรูปหัวกะโหลกสัตว์ ทว่าสิ่งที่ทำให้รินแทบหยุดหายใจคือ... บุคคลที่เดินนำหน้ากลุ่มคนเหล่านั้นออกมา คือชายคนเดิมที่มีใบหน้าเหมือนกับเขาทุกประการ ร่างนั้นไม่ได้ดูเลือนลางเหมือนครั้งก่อน แต่เขาสวมชุดสูทสีเข้มเรียบหรู นัยน์ตาสีทองคู่นั้นกวาดมองมาที่รินด้วยความเหยียดหยาม ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา "ในที่สุดเราก็ได้พบกันสักที... ต้นฉบับที่แสนอ่อนแอ" ชายที่เหมือนรินเอ่ยขึ้น เสียงนั้นทรงอำนาจจนทำให้กิ่งไม้รอบข้างร่วงหล่นลงมาตามแรงกดดัน เซนอสคำรามในลำคอเตรียมจะพุ่งออกไป แต่ชายคนนั้นเพียงแค่ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ร่างของเซนอสก็ถูกตรึงไว้ด้วยโซ่เวทมนตร์สีดำสนิทที่โผล่ขึ้นมาจากรากไม้ "เซนอส!" รินพยายามวิ่งเข้าไปหา แต่เขากลับพบว่าร่างกายของตัวเองขยับไม่ได้ ราวกับถูกแรงโน้มถ่วงมหาศาลกดทับไว้กับพื้น "อย่าดิ้นรนเลย" ชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมของอัลมอนด์อบอวลจากตัวเขา กลิ่นที่รินมักจะใช้ในขนม แต่ในตอนนี้มันกลับรู้สึกอันตรายจนน่ากลัว "นายทำขนมเพื่อเยียวยาคนอื่นไปก็เท่านั้น... เพราะความลับที่ซ่อนอยู่ในเลือดของนาย มันมีค่ามากกว่าแค่การเปิดคาเฟ่เล็กๆ ในที่ซ่อนตัวแบบนี้" เขายื่นมือออกมาสัมผัสใบหน้าของริน ปลายนิ้วนั้นเย็นจัดจนรินสั่นสะท้าน "ถึงเวลาที่นายต้องเลือกแล้ว ริน... จะยอมมอบพลังนั้นให้ฉันดีๆ หรือจะให้ฉันทำลายทุกอย่างที่นายรัก... รวมทั้ง 'เพื่อน' คนนี้ด้วย" เขาปรายตามองไปยังเซนอสที่กำลังกระอักเลือดออกมาจากความพยายามฝืนเวทมนตร์ รินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีทองคู่นั้น ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ภาพความทรงจำที่เขาเคยลืมเลือนไปก็ย้อนกลับมา ความจริงที่ว่าเหตุใดเขาถึงต้องหนีจากโลกของเขามาอยู่ที่นี่ ความลับที่ถูกปิดตายไว้หลังม่านหมอกกำลังจะถูกเปิดเผยออกมาในที่สุด... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรินและเซนอสในตอนที่เข้มข้นที่สุดตอนนี้ แล้วพบกันในตอนหน้าค่ะ