เมื่อความทรงจำถูกขุดคุ้ย

“ถ้าคุณไม่เลิกกำมีดนั่นแน่นจนสั่นแบบนั้น เค้กเนยสดถาดนี้คงจบลงที่ถังขยะแน่ค่ะ ริน” เสียงทุ้มต่ำของเซนอสแทรกผ่านความเงียบงันภายในห้องครัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเนยละลาย เขาไม่ได้ขยับเข้าไปใกล้ แต่ยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางผ่อนคลาย ดวงตาสีอำพันคมกริบคู่นั้นจับจ้องอยู่ที่มือของริน ซึ่งกำลังสั่นเทาขณะพยายามจะหั่นเนยแข็งก้อนโต รินชะงัก มีดในมือร่วงกระทบเขียงไม้ดัง ‘ปัง’ เสียงนั้นก้องกังวานในความรู้สึกของเธอราวกับเสียงปืนที่ดังขึ้นในความทรงจำที่เธอพยายามลบเลือน เธอมองเห็นภาพห้องครัวที่เคยคุ้นเคยในโลกเดิม ควันไฟสีดำทมิฬที่ม้วนตัวอยู่บนเพดาน และเสียงกรีดร้องที่ดังแว่วมาตามสายลมแห่งความเจ็บปวด “ขอโทษค่ะ...” รินพึมพำ น้ำเสียงขาดห้วง เธอรีบสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แต่กลิ่นไหม้จางๆ ที่เธอมโนขึ้นมาเองกลับทำให้ลมหายใจสะดุด เซนอสเดินเข้ามาใกล้ เขาถือวิสาสะหยิบผ้ากันเปื้อนออกจากมือเธออย่างนุ่มนวล ก่อนจะวางมือหนาหนักลงบนไหล่เธอเบาๆ “ฝันร้ายนั่น... มันยังตามมาหลอกหลอนคุณอยู่หรือเปล่า” รินไม่ตอบ เธอทำเพียงแค่หลับตาลง ภาพใบหน้าของคนที่เธอรักในอดีตที่สูญเสียไปพร้อมกับกองเพลิงนั่นเด่นชัดขึ้นมาอีกครั้ง มือที่สั่นเทาของเธอถูกกดทับด้วยความเย็นเยียบของความผิดพลาดในใจ เธอเลือกที่จะหนีมายังโลกใบนี้เพื่อซ่อนตัวภายใต้กลิ่นหอมของแป้งและน้ำตาล แต่ความเงียบสงัดของคาเฟ่ในยามค่ำคืนกลับกลายเป็นเครื่องมือชั้นดีที่ขุดคุ้ยบาดแผลที่ยังไม่ปิดสนิทออกมา “ฉันแค่... กลัวว่าทุกอย่างที่สร้างมาที่นี่ จะหายไปเหมือนที่เคยเกิดขึ้น” รินสารภาพออกมาในที่สุด ความรู้สึกลึกๆ ที่เธอเก็บกดไว้เริ่มเอ่อล้น “ฉันสร้างที่นี่ขึ้นมาเพื่อเยียวยาคนอื่น แต่ดูเหมือนตัวฉันเองนี่แหละค่ะที่ต้องการการเยียวยามากที่สุด” เซนอสเงียบไปครู่หนึ่ง เขาหยิบถ้วยกาแฟดริปที่ค้างอยู่บนเคาน์เตอร์มาวางตรงหน้าเธอ กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วกลางช่วยดึงสติของเธอให้กลับมาสู่ปัจจุบัน “ในโลกของผม คนที่อ่อนแอมักจะถูกกำจัด แต่ในโลกของคุณ ความอ่อนแอคือรอยร้าวที่แสงสว่างจะลอดผ่านเข้ามาได้ ริน... คุณไม่ได้อยู่คนเดียว” รินเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้า แววตาของเขาไม่มีความสงสารที่น่าสมเพช มีเพียงความเข้าใจที่ลึกซึ้งราวกับเขาก็ผ่านความแตกสลายมาไม่ต่างกัน เธอหยิบถ้วยกาแฟขึ้นจิบ ความอุ่นร้อนไล่ความหนาวเหน็บออกจากปลายนิ้ว “ขอบคุณนะคะ เซนอส” เธอยิ้มบางๆ ซึ่งเป็นครั้งแรกในรอบวันที่เธอดูผ่อนคลายลง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะคลี่คลายลง เสียงกระดิ่งหน้าร้านที่ควรจะเงียบสนิทในยามวิกาลกลับส่งเสียงกังวานขึ้นมาอย่างผิดจังหวะ รินและเซนอสต่างชะงักไปพร้อมกัน ทั้งคู่หันไปมองยังประตูหน้าร้านที่ควรจะล็อกไว้อย่างแน่นหนา ประตูบานนั้นค่อยๆ แง้มเปิดออกอย่างช้าๆ ท่ามกลางหมอกหนาทึบที่ไหลทะลักเข้ามาในร้านราวกับสายน้ำที่ไร้ตัวตน พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ยืนเด่นอยู่หน้าประตู คนผู้นั้นสวมชุดคลุมยาวสีเทาหม่นที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด กลิ่นอายความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาทำให้ถ้วยกาแฟในมือรินสั่นสะท้าน เธอมองเห็นดวงตาคู่นั้นผ่านฮู้ดที่คลุมไว้ ดวงตาที่เป็นสีเดียวกับความทรงจำที่เธอเกลียดชังที่สุดในโลกใบเก่า “ในที่สุดก็เจอตัวสักทีนะ... ริน” เสียงทักทายนั้นราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนทำให้พื้นร้านสั่นสะเทือน ก่อนที่บุคคลปริศนาจะก้าวเข้ามาและวางบางอย่างลงบนเคาน์เตอร์เบเกอรี่ มันคือจดหมายที่มีตราประทับขี้ผึ้งสีแดงสดราวกับหยดเลือด ซึ่งเป็นตราสัญลักษณ์ที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นอีกในชีวิตนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรินและเซนอสในตอนที่เข้มข้นที่สุดตอนนี้ แล้วพบกันในตอนหน้าค่ะ