ความจริงเกี่ยวกับเซนอส

“สร้อยเส้นนี้… คุณไปเอามันมาจากไหนคะ เซนอส” รินเอ่ยถาม เสียงของเธอสั่นเครือแต่ทว่าแฝงความเยือกเย็นอย่างประหลาด เธอวางถาดอบขนมลงบนเคาน์เตอร์ไม้โอ๊คจนเกิดเสียงดังสนั่น กลิ่นหอมของคุกกี้เนยที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ อบอวลไปทั่วร้าน แต่ในนาทีนี้ บรรยากาศภายใน ‘คาเฟ่ลับหลังม่านหมอก’ กลับเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก เซนอสในชุดผ้ากันเปื้อนสีมอซอที่เขาใส่ประจำดูเล็กลงถนัดตา ร่างกายกำยำที่เคยสง่างามสั่นสะท้านเล็กน้อย มือที่หยาบกร้านจากการจับจอบเสียมและอุปกรณ์ทำครัวสั่นเทาขณะที่เขายังคงยื่นสร้อยคอเส้นนั้นค้างไว้—สร้อยเงินที่มีจี้รูปหยดน้ำซึ่งรินทำหายไปในวันที่เธอก้าวข้ามผ่านประตูมิติมายังโลกใบนี้ วันที่เธอสูญเสียทุกอย่างในโลกเดิมไปตลอดกาล “ข้าตามหาเจ้า... ไม่ใช่สิ ข้าตามหา ‘สิ่งนี้’ มาตลอดสามร้อยปี” เสียงของเซนอสเปลี่ยนไป มันไม่ใช่เสียงทุ้มต่ำที่แสนอบอุ่นที่รินคุ้นเคย แต่มันคือเสียงที่เต็มไปด้วยความแค้น ความโหยหา และความทรงจำที่แตกสลาย ทันใดนั้น หน้ากากโลหะเย็นเฉียบที่ชายปริศนาหน้าประตูปรากฏตัวขึ้นพร้อมแรงกดดันมหาศาล เขาก้าวเข้ามาในร้าน กลิ่นอายของสงครามและเลือดคละคลุ้งจนลูกค้าในร้านที่ส่วนใหญ่เป็นเผ่าพันธุ์ชั้นต่ำต่างพากันหมอบกราบด้วยความหวาดกลัว สัญชาตญาณสัตว์ป่าของพวกเขาสั่งให้หนี แต่ขากลับไม่ยอมขยับ ชายปริศนากระชากหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่สลักเสลาด้วยรอยแผลเป็นรูปกรงเล็บพาดผ่านดวงตาสีอำพันที่วาวโรจน์ เขาคือ ‘แม่ทัพมังกรผู้ถูกสาป’ บุคคลที่ประวัติศาสตร์จารึกไว้ว่าสิ้นชีพไปแล้วในสงครามแห่งเปลวเพลิงเมื่อหลายศตวรรษก่อน “ดูให้เต็มตาเสียสิ ริน” เขากล่าวพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “บุรุษที่เจ้าเห็นว่าแสนอ่อนโยน ช่วยเจ้าหั่นผลไม้ ช่วยเจ้าดริปกาแฟให้ลูกค้านั่งจิบอย่างสำราญใจ แท้จริงแล้วคือผู้อยู่เบื้องหลังการล่มสลายของอาณาจักรเอลฟ์ และเป็นคนเดียวกับที่สังหารกษัตริย์มังกรอย่างเลือดเย็น!” รินถอยกรูดไปชนกับชั้นวางขวดโหลแก้วจนมันหล่นแตกกระจาย เธอมองดูเซนอสด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม เธอเห็นเขาชะงักไป ดวงตาที่เคยเป็นสีน้ำตาลอ่อนอบอุ่น บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดุจโลหิตที่ไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนัง เขาไม่ได้ปฏิเสธ... เขากลับเพียงแค่ก้มหน้าลงต่ำจนเส้นผมปรกตา “เซนอส... บอกฉันสิคะ ว่ามันไม่ใช่ความจริง” รินกระซิบ ลมหายใจของเธอติดขัด ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง เซนอสเงยหน้าขึ้น ท่าทีของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความโง่เขลาและความซื่อตรงที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงแววตาของผู้ผ่านศึกที่ผ่านการฆ่าฟันมานับไม่ถ้วน เขาหันไปมองชายปริศนาตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน “เจ้ามาได้ไกลถึงเพียงนี้เชียวหรือ สุนัขรับใช้ที่จงรักภักดีเกินเหตุของข้า... เจ้าคิดว่าการเปิดเผยตัวตนของข้าจะทำลายสิ่งที่ข้าเพิ่งค้นพบได้งั้นหรือ?” เขาก้าวผ่านรินไปอย่างเชื่องช้า ร่างกายของเขาสูงใหญ่ขึ้น ผิวหนังมีเกล็ดมังกรสีนิลโผล่ออกมาตามแนวสันกราม พลังอำนาจที่เขาปิดผนึกไว้ค่อยๆ ปะทุออกมาจนทำเอาแก้วกาแฟบนชั้นสั่นสะเทือนและแตกละเอียดเป็นผุยผง “ริน เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องอดีตของข้า” เซนอสกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจจนอากาศโดยรอบบิดเบี้ยว “สิ่งที่เจ้าควรรู้คือ ตั้งแต่ข้ามาอยู่ที่นี่ ในคาเฟ่แห่งนี้... ข้าไม่เคยเป็นแม่ทัพของใคร ข้าเป็นเพียงชายที่ทำขนมอร่อยให้เจ้าทาน และนั่น... คือความจริงเพียงอย่างเดียวที่ข้าจะยอมรับ” แต่ก่อนที่รินจะทันได้เอ่ยอะไร พื้นร้านก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินแยก ประตูร้านที่เคยปิดสนิทถูกกระแทกจนพังยับเยินด้วยฝีมือของกองทัพอัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่ล้อมรอบร้านไว้จนมืดฟ้ามัวดิน ผู้นำกองทัพก้าวเข้ามาพร้อมชี้ปลายดาบสีเงินมาที่อกของเซนอส “เซนอสแห่งแดนทมิฬ เจ้าถูกตัดสินให้รับโทษทัณฑ์ฐานกบฏต่อจักรวรรดิและสังหารเหล่าทวยเทพ!” รินยืนนิ่งอยู่ตรงกลางระหว่างอดีตที่มืดมิดและปัจจุบันที่พังทลาย เธอเห็นเซนอสค่อยๆ ดึงดาบมังกรที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของครัวออกมา รัศมีสีดำทมิฬปกคลุมไปทั่วร่างของเขาจนน่าสะพรึงกลัว เขาหันมามองเธอเพียงแวบเดียว แววตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับเป็นแววตาเดียวกับที่เคยสังหารคนนับหมื่น “ริน... หลบไป” เขาเอ่ยเสียงเรียบพลางก้าวไปเผชิญหน้ากับกองทัพอัศวิน “ขนมที่เหลือในตู้นั้น... อย่าให้มันไหม้เชียวนะ เพราะข้ายังไม่ได้ชิมรสชาติของมันเลย” ทว่า ในวินาทีที่ดาบของอัศวินและดาบของเซนอสกำลังจะปะทะกัน จู่ๆ สร้อยคอที่รินถืออยู่ในมือก็ส่องแสงสีขาวนวลตาออกมา มันไม่ได้สว่างธรรมดา แต่กลับทำให้กาลเวลาโดยรอบหยุดนิ่งสนิท ทุกอย่างกลายเป็นสีเทา ยกเว้นสร้อยในมือของรินที่มีเงาร่างของหญิงสาวคนหนึ่งปรากฏขึ้น... หญิงสาวที่มีใบหน้าเหมือนกับรินทุกประการ แต่สวมอาภรณ์ของเทพธิดาแห่งมิติ! เธอกระซิบข้างหูรินด้วยน้ำเสียงที่ทำให้โลกทั้งใบแทบแตกสลาย “ริน... สิ่งที่เขาปิดบังเจ้าไว้ ไม่ใช่แค่เรื่องที่เขาเป็นใคร... แต่คือความจริงที่ว่าเจ้าเองก็เป็นคน ‘อัญเชิญ’ เขามาสังหารตัวเจ้าเองในอดีตชาติอย่างไรล่ะ!” เบเกอรี่มิติต่างโลกขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันแสนขมขื่นและหวานล้ำในครั้งนี้ด้วยใจจริงค่ะ