การปกป้องร้านสำคัญที่สุด

“คำพูดของปีศาจนั่น... เจ้าเชื่อมันจริงๆ หรือ ริน?” น้ำเสียงของเซนอสนิ่งสนิท ทว่าแววตาที่เคยอบอุ่นยามมองเตาอบกลับสั่นไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมกรรโชก มือหนาของอดีตแม่ทัพเผ่ามังกรกำด้ามดาบไม้ที่เขาใช้ฝึกฝนจนแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาไม่ได้หันมามองฉันที่ยืนนิ่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์กาแฟ แต่กระแสลมรอบกายเขากลับกรีดร้องราวกับจะพังทลายทุกอย่างให้สิ้นซาก ฉันวางดริปเปอร์ในมือลงเบาๆ กลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วบดที่อบอวลอยู่เต็มร้านกลับไม่ได้ช่วยให้จิตใจที่เต้นระรัวในอกสงบลงแม้แต่น้อย ความจริงที่เพิ่งได้รับรู้เมื่อครู่ยังคงกรีดลึกในความทรงจำ ‘คนอัญเชิญเขามาเพื่อสังหารตัวเอง’ งั้นหรือ? แล้วรอยยิ้มของเขาตลอดเวลาที่ผ่านมาล่ะ... มันคือการเสแสร้งเพื่อรอจังหวะเผด็จศึก หรือเป็นเพียงเศษเสี้ยวของบาปที่เขาแบกรับไว้คนเดียว? “เซนอส... ไม่ว่าอดีตจะเป็นอย่างไร สิ่งที่ข้าสัมผัสได้ในร้านนี้ คือความจริงที่ว่าเจ้าเป็นคนช่วยข้าชงกาแฟทุกเช้า เป็นคนที่ช่วยข้าขุดดินปลูกสตรอว์เบอร์รีจนมือเปื้อนโคลน...” ฉันเอ่ยเบาๆ ก้าวเท้าเข้าไปหาเขาช้าๆ ทว่าเสียงฝีเท้าหนักๆ จากนอกร้านก็ขัดจังหวะทุกอย่างลง *ปัง!* ประตูไม้โอ๊กของร้านถูกถีบจนเปิดออก เสียงแก้วเซรามิกกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งอย่างน่าเวทนา ชายฉกรรจ์ในชุดเกราะสีดำทมิฬหลายสิบคนก้าวเข้ามา กลิ่นอายของเลือดและความตายโชยเข้าปะทะจมูก แทนที่กลิ่นหอมของแป้งขนมปังอบใหม่ “คาเฟ่ไร้ค่าแห่งนี้ ถึงเวลาปิดฉากถาวรเสียที” หัวหน้ากลุ่มชายชุดดำกล่าวพลางกวาดสายตามองร้านด้วยความรังเกียจ เซนอสขยับตัวบังหน้าฉันไว้ทันควัน ร่างกายของเขาสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะพลังอำนาจที่เขาพยายามกดทับไว้กำลังปะทุขึ้น “ออกไปให้พ้นจากที่นี่... ก่อนที่ข้าจะลืมไปว่าปัจจุบันข้าเป็นเพียงแค่คนอบขนม” “โอ้โห ดูสิ! แม่ทัพมังกรผู้ยิ่งใหญ่ กลายเป็นคนรับใช้คอยเสิร์ฟเค้กให้คนชั้นต่ำไปเสียแล้ว!” กลุ่มคนร้ายหัวเราะเยาะเย้ย ทว่าก่อนที่เหตุการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นจากนอกร้าน เสียงของกลุ่มลูกค้าประจำ—เหล่าเผ่าพันธุ์ที่รินเคยเยียวยาใจด้วยรสหวาน—ดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียง “ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคนถ่อยอย่างพวกเจ้า!” เสียงของท่านเอลเดอร์แห่งเผ่าเอลฟ์ดังกังวาน พร้อมกับไม้เท้าที่แผ่ไอเวทสีเขียวอ่อน ขนาบข้างด้วยเหล่าทหารหน่วยอารักขาที่วางมือจากงานไร่มาจับอาวุธปกป้องร้าน ไม่เพียงเท่านั้น พ่อค้าแคระผู้มั่งคั่งที่เคยได้รับคุกกี้สูตรพิเศษยามสิ้นหวัง ต่างชักอาวุธคู่ใจออกมาจ่อที่คอของกลุ่มผู้บุกรุก บรรยากาศภายในร้านเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความกดดันมหาศาล ไม่มีใครยอมให้ร้านกาแฟที่เปรียบเสมือน ‘บ้าน’ หลังที่สองของพวกเขาถูกทำลาย “พวกเราอาจจะเป็นแค่คนธรรมดาที่ท่านดูถูก” หญิงสาวเผ่าสัตว์ป่าที่รินเคยช่วยรักษาแผลใจเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “แต่ความหวานที่รินมอบให้... มันคือสิ่งที่เติมเต็มชีวิตที่เคยว่างเปล่าของพวกเรา ใครที่คิดจะทำลายมัน ต้องก้าวข้ามศพพวกเราไปก่อน!” เซนอสหันกลับมามองฉัน สายตาคู่นั้นสะท้อนภาพฉันที่เปื้อนแป้ง—เปื้อนความไร้เดียงสาที่พยายามรักษาไว้—เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะยื่นมือมาแตะไหล่ฉันแผ่วเบา “ริน... ถ้าหากความจริงในอดีตมันน่าเกลียดน่ากลัว... ข้าขอให้เจ้าเชื่อแค่สิ่งที่เจ้าทำในปัจจุบันก็พอ” “เซนอส... เจ้าหมายความว่ายังไง?” เขาไม่ตอบ เพียงแค่หันไปเผชิญหน้ากับศัตรู ท่ามกลางเสียงโห่ร้องของชาวเมืองที่ยืนหยัดปกป้องร้านอย่างกล้าหาญ การต่อสู้เริ่มขึ้นอย่างดุเดือดท่ามกลางกลิ่นหอมของกาแฟที่ยังคงกรุ่นอยู่ในอากาศ แต่แล้ว สายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อของชายชุดดำที่ล้มลงใกล้ๆ—ตราประทับสีเลือดที่มีลวดลายเหมือนกับสร้อยคอที่ฉันสวมอยู่ตั้งแต่เกิด! ความสั่นสะเทือนในใจรุนแรงยิ่งกว่าตอนที่ได้ยินความจริง เพราะนั่นหมายความว่า กลุ่มคนที่บุกมาทำลายร้านในวันนี้ ไม่ใช่ศัตรูของเซนอส... แต่เป็นคนที่ถูกส่งมาเพื่อ ‘กำจัดริน’ โดยเฉพาะ ในจังหวะที่หัวหน้ากลุ่มชุดดำแสยะยิ้มและควักมีดอาคมพุ่งตรงมาที่ฉัน เซนอสกำลังติดพันกับคนอื่นอยู่ เขาเอื้อมมือไม่ถึง... ทันใดนั้น ร่างเงาสีดำที่คุ้นเคยในฝันร้ายของฉันก็ก้าวออกมาจากเงามืดหลังร้าน! เขาสวมชุดพ่อครัวสีขาวสะอาดสะอ้านเหมือนกับฉันเป๊ะ แต่ใบหน้านั้นกลับเป็นใบหน้าของฉันเอง—ในเวอร์ชันที่ดวงตาเต็มไปด้วยหยดเลือด “ในที่สุด... เจ้าก็เริ่มสงสัยแล้วสินะ ว่าทำไมขนมถึงเยียวยาคนอื่นได้ แต่กลับไม่เคยเติมเต็มช่องโหว่ในใจเจ้าได้เลย” ผู้หญิงคนนั้นกระซิบข้างหูฉัน ในขณะที่มือเย็นเฉียบของเธอกุมมีดอาคมของศัตรูไว้ แล้วหันปลายมีดนั้นกลับมาที่ลำคอของฉันแทน! ด้วยรักและขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "เบเกอรี่มิติต่างโลก" จนถึงบรรทัดนี้นะคะ