แปลงผักหลังร้านกับเมล็ดพันธุ์ปริศนา

“เซนอสคะ ถ้าคุณยังถอนรากหญ้าพวกนั้นด้วยแรงมหาศาลขนาดนั้น อีกเดี๋ยวเราคงได้ตกลงไปในนรกขุมที่สองของมิตินี้แน่ๆ ค่ะ” ดิฉันเอ่ยขึ้นขณะใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ซึมบนขมับ สายตามองชายร่างสูงใหญ่ที่ดูเหมือนจะลืมตัวไปว่ากำลัง ‘ทำสวน’ ไม่ใช่การฉีกกระชากเกราะอกศัตรูในสนามรบ เซนอสหยุดชะงัก ฝ่ามือหนาที่เปรอะเปื้อนดินดำสนิทนิ่งค้างอยู่กลางอากาศ เขาสบตาฉันด้วยแววตาที่ยังคงติดค้างความระแวงจากอดีตแม่ทัพมังกรผู้ไร้บัลลังก์ ก่อนจะถอนหายใจยาวแล้ววางรากไม้ลงเบาๆ อย่างประดักประเดิด “ผมแค่คิดว่า... ถ้าดินตรงนี้มันแข็งนัก ก็ควรถอนมันออกไปให้หมด เพื่อให้ที่เหลือสะอาดขึ้น” เขากล่าวเสียงเรียบ ทว่ามีร่องรอยของความกระอักกระอ่วนชัดเจนในน้ำเสียง ดิฉันวางช้อนปลูกในมือลง แล้วก้าวเข้าไปใกล้บริเวณแปลงดินที่เขาเพิ่งจัดการไป สัมผัสของดินที่นี่แตกต่างจากโลกเดิมของฉันอย่างสิ้นเชิง มันเย็นเฉียบและมีประกายระยิบระยับคล้ายละอองเวทมนตร์เล็กๆ ที่หมุนวนอยู่ใต้ชั้นผิวดิน ฉันคุกเข่าลง แผ่ฝ่ามือแตะบนพื้นดินนั้นอย่างแผ่วเบา รสชาติของขนมที่ฉันตั้งใจจะรังสรรค์ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับฝีมือการตีแป้งเพียงอย่างเดียว แต่มันอยู่ที่ ‘วัตถุดิบ’ ที่ซึมซับไอวิญญาณของผืนดินแห่งนี้เข้าไป “คุณไม่เข้าใจหรอกค่ะเซนอส ดินที่นี่ไม่ใช่แค่ที่สำหรับปลูกพืช แต่มันคือผืนผ้าใบ ถ้าเราถอนทิ้งทุกอย่างที่ขวางหน้า เราก็จะไม่เหลืออะไรให้สร้างสรรค์... และที่สำคัญ” ดิฉันหยิบถุงผ้าใบเล็กๆ ที่ห่อหุ้มด้วยกระดาษไขสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าผ้ากันเปื้อน “เมล็ดพันธุ์พวกนี้ต่างหาก คือเหตุผลที่ฉันต้องจ้างบอดี้การ์ดที่แข็งแกร่งที่สุดในเขตชายแดนมาช่วยงาน” เซนอสขมวดคิ้วแน่น เขาก้าวเข้ามาใกล้ เงาร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงสีม่วงหม่นจากท้องฟ้าของมิตินี้เสียมิด “เมล็ดพันธุ์อะไรครับ... นั่นมันไม่ใช่เมล็ดของพืชปกติที่คุณเคยใช้ในร้านนี่” ดิฉันคลี่กระดาษไขออก เผยให้เห็นเมล็ดพันธุ์สีครามเข้มที่มีรูปร่างคล้ายหยดน้ำเล็กๆ แต่มันกลับส่งเสียงแว่วออกมาคล้ายเสียงกระซิบของสายลม มันสั่นไหวอยู่บนฝ่ามือฉันราวกับมีชีวิต “นี่คือ ‘เมล็ดวานิลลาจันทรา’ ค่ะ ถ้าปลูกสำเร็จ กลิ่นหอมของมันจะทำให้คนที่มีความทรงจำที่แตกสลายสงบลงได้... รวมถึงตัวคุณด้วย” เซนอสเงียบไป ครู่หนึ่งที่ดวงตาสีอำพันคู่นั้นวูบไหวราวกับเปลวไฟที่ถูกลมพัดแรง เขารู้ดีว่าฉันหมายถึงอะไร ปมหลังที่กัดกินใจเขาจนแทบจะกลายเป็นคนไร้ความรู้สึก ฉันไม่ได้ต้องการแค่ผู้ช่วย แต่ฉันต้องการคนที่จะมาช่วยฟื้นฟูหัวใจที่ตายด้านไปพร้อมกับแปลงผักแห่งนี้ เราใช้เวลาตลอดช่วงบ่ายไปกับการพรวนดินและวางตำแหน่งเมล็ดพันธุ์ตามทิศทางของกระแสลมเวทมนตร์ ดิฉันคอยกำกับให้เขาใช้แรงอย่างนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ บรรยากาศเงียบสงบมีเพียงเสียงจอบกระทบดินและเสียงฮัมเพลงเบาๆ ของฉัน จนกระทั่งตอนที่ฉันหยิบเมล็ดสุดท้ายลงหลุม ดินตรงหน้าก็เกิดการสั่นสะเทือนขึ้นกะทันหัน ไม่ใช่แผ่นดินไหว แต่มันเหมือนบางสิ่งที่ ‘ตื่นขึ้น’ จากการหลับใหล ทันใดนั้นเอง พืชสีครามเริ่มงอกเงยขึ้นมาด้วยความเร็วผิดปกติ กิ่งก้านของมันพุ่งขึ้นสูงปานสายฟ้าแลบ แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่านั้นคือละอองเกสรสีเงินที่กระจายตัวออกมาดั่งพายุหิมะ มันโอบล้อมฉันและเซนอสไว้ภายในม่านหมอกแห่งกลิ่นหอมที่เข้มข้นจนแทบจะมึนเมา “ระวัง!” เซนอสคว้าตัวฉันดึงเข้าสู่อ้อมอกกว้างของเขา สัญชาตญาณนักรบของเขาตื่นตัวถึงขีดสุด เขาชักดาบสั้นที่พกติดตัวออกมาในเสี้ยววินาที แต่ดาบในมือเขากลับต้องลดลงเมื่อได้ยินเสียง ‘เคาะ’ ประตูหน้าร้านที่ดังแทรกผ่านม่านกลิ่นหอมเข้ามา... ไม่ใช่เสียงเคาะธรรมดา แต่มันคือเสียงเคาะตามจังหวะที่ฉันเคยสอนให้คนสำคัญคนหนึ่งจำได้แม่นยำ หัวใจดิฉันกระตุกวูบ เมื่อมองลอดผ่านหมอกจางๆ ไปยังหน้าต่างกระจกหน้าร้าน ฉันเห็นเงาร่างของใครบางคนยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น... คนที่ฉันเชื่อมั่นว่าไม่มีวันตามหาฉันเจอในมิตินี้ได้ เซนอสชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาของเขาสั่นระริกขณะจ้องมองไปยังเงาร่างนั้น “ริน... นั่นมัน...” “อย่าเพิ่งขยับค่ะ” ฉันกระซิบเสียงสั่น พลางหยิบผ้าเช็ดมือเปื้อนแป้งขึ้นมากำแน่น “ถ้าเขามาที่นี่ แสดงว่าข้อตกลงเรื่องที่อยู่ของฉันถูกทำลายแล้ว” บานประตูหน้าร้านค่อยๆ ถูกผลักเปิดออก กลิ่นหอมของเบเกอรี่อบใหม่ถูกกลบด้วยกลิ่นอายเย็นเยียบของเหล็กกล้าและอำนาจมืดที่คุ้นเคย เงาร่างปริศนานั้นก้าวเข้ามาภายในร้าน พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้ดิฉันรู้ตัวทันทีว่า ชีวิตที่เงียบสงบในคาเฟ่ลับแห่งนี้... กำลังจะสิ้นสุดลงในค่ำคืนนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับกลิ่นหอมกรุ่นและความลับที่เพิ่งเริ่มต้นในมิตินี้ไปกับเบเกอรี่มิติต่างโลกนะคะ