กลิ่นกาแฟท่ามกลางไอหมอก

“ถ้าเจ้ายังไม่เลิกทำหน้าเหมือนคนกำลังจะไปงานศพแบบนั้น ข้าจะโยนถุงแป้งพวกนี้ทิ้งลงแม่น้ำซะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดระคนเหนื่อยหน่ายดังขึ้นกลางความเงียบงัน รินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากเคาน์เตอร์ไม้โอ๊กเก่าที่ฝุ่นเกาะหนาเตอะ ดวงตาของเธอพร่ามัวไปชั่วขณะเมื่อความทรงจำสุดท้ายที่แสนขมขื่นแล่นผ่านเข้ามา—ภาพของเปลวไฟที่เผาผลาญร้านเบเกอรี่ในโลกใบเดิมจนไม่เหลือชิ้นดี “คนเรามันก็มีวันอยากไว้ทุกข์ให้ความฝันที่เพิ่งพังพินาศบ้างไม่ใช่หรือไงคะ คุณเซนอส” รินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย เธอพยายามปัดฝุ่นออกจากผ้ากันเปื้อนสีครีมที่ดูหม่นหมองไปตามกาลเวลา เซนอสในชุดเสื้อเชิ้ตที่ดูใหญ่กว่าตัวและรอยแผลเป็นจางๆ บนสันกรามเบือนหน้าหนี เขาไม่ได้ตอบโต้ด้วยกำลังเหมือนอย่างที่อดีตแม่ทัพเผ่ามังกรเคยทำ หากแต่หยิบเอาถุงเมล็ดกาแฟที่เหลือเพียงก้นถุงขึ้นมาเขย่าเบาๆ “ที่นี่ไม่ใช่บ้านที่เจ้าจากมา และข้าก็ไม่ใช่ลูกน้องของเจ้า... แต่ถ้าเราไม่เริ่มทำอะไรสักอย่าง พรุ่งนี้พวกเราคงไม่ได้กินแม้แต่เศษขนมปังแข็งๆ เป็นมื้อเช้า” รินนิ่งไป เธอปล่อยให้สายตาสำรวจไปรอบๆ ร้าน ‘คาเฟ่ลับหลังม่านหมอก’ แห่งนี้ บรรยากาศภายในถูกปกคลุมไปด้วยม่านหมอกสีเทาจางที่เล็ดลอดเข้ามาทางหน้าต่างไม้ที่ปิดไม่สนิท กลิ่นอายของไม้เก่า ความชื้น และความโดดเดี่ยวโอบล้อมทุกตารางนิ้วในร้าน ราวกับว่าที่นี่คือจุดอับสายตาของโลกใบนี้ที่ถูกทอดทิ้งให้หลงลืม เธอเดินไปที่เครื่องชงกาแฟโบราณที่ตั้งอยู่อย่างสงบนิ่งบนเคาน์เตอร์ มือของเธอสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเครื่อง โลหะที่เคยเงางามตอนนี้กลับด้านสีเหมือนโล่ที่ผ่านศึกมานับไม่ถ้วน เธอสูดหายใจลึก กลิ่นหอมจางๆ ของกาแฟคั่วเข้มที่ค้างอยู่ในอากาศราวกับวิญญาณของอดีตเจ้าของร้านยังคงวนเวียนอยู่ “ช่วยดริปกาแฟให้ฉันทีได้ไหมคะ” รินเอ่ยขึ้นเบาๆ โดยไม่หันไปมอง “เราอาจจะไม่มีลูกค้า แต่เราต้องการความชัดเจนในการคิดเรื่องก้าวต่อไป” เซนอสแค่นหัวเราะในลำคอ แต่เขาก็ยอมก้าวเข้ามาใกล้ เขาขยับตัวด้วยท่วงท่าที่ยังคงความสง่างามแบบนักรบแม้จะสูญเสียพลังไปแล้ว มือหนาหยิบกาน้ำทองแดงขึ้นมาอย่างทะนุถนอม สายน้ำร้อนค่อยๆ ไหลผ่านผงกาแฟที่รินเพิ่งจะบดใหม่ กลิ่นหอมกรุ่นที่อบอวลขึ้นมานั้นราวกับปาฏิหาริย์ มันเตะจมูกและปลุกเร้าความรู้สึกที่เคยตายด้านให้กลับมาเต้นเป็นจังหวะอีกครั้ง รินมองการเคลื่อนไหวของเขาเงียบๆ เธอพบว่าความขัดแย้งระหว่างเขากับเธอนั้นเป็นเพียงเกราะป้องกันตัวที่พวกเขาสร้างขึ้นมา เพื่อซ่อนความเปราะบางที่เกิดขึ้นจากการถูกเนรเทศและสูญเสียตัวตน “เจ้าคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างเราจะอยู่รอดในเมืองชายแดนที่ห่างไกลจากความเจริญแบบนี้ได้” เซนอสถามขณะประคองแก้วกาแฟส่งให้เธอ “ที่นี่มีแต่กลิ่นของความตายและลมหายใจของมอนสเตอร์ในป่าลึก” “ความตายกับความหอมหวานมันอยู่ห่างกันแค่เส้นบางๆ ค่ะ” รินรับแก้วกาแฟมา ความร้อนจากถ้วยเซรามิกถ่ายทอดผ่านปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ “ถ้าเราทำให้ที่นี่หอมไปด้วยกลิ่นของขนมอบและกาแฟ บางทีสิ่งน่ากลัวที่อยู่ข้างนอกนั่นอาจจะอยากเข้ามานั่งพักแทนที่จะจ้องจะฆ่าเราก็ได้” คำพูดของรินทำให้เซนอสชะงักไป ดวงตาสีอำพันของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับกำลังค้นหาความบ้าคลั่งหรือความไร้เดียงสาที่ซ่อนอยู่ภายใน ก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาอย่างยอมจำนน ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูไม้หน้าร้านก็ดังขึ้น... ไม่ใช่เสียงเคาะที่สุภาพหรือรอคอย แต่เป็นเสียงกระแทกที่รุนแรงจนบานพับประตูสั่นสะเทือนไปทั้งร้าน หมอกหนาภายนอกม้วนตัวกลายเป็นรูปร่างแปลกประหลาด และก่อนที่รินจะได้ขยับตัวไปถึงประตูกลอนประตูเหล็กขึ้นสนิมก็บิดเบี้ยวราวกับถูกพลังมหาศาลบีบอัดจนขาดสะบั้น ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามาหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์ ภายใต้ฮู้ดที่ปิดบังใบหน้า รินสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของไอเย็นและเลือดที่โชยออกมาพร้อมกับเสียงแหบพร่าที่เอ่ยขึ้นว่า... “ข้าเดินทางผ่านหมอกมาสามวันเพื่อตามหากลิ่นกาแฟที่หายไป... บอกข้าสิ ว่าเจ้ามี ‘สิ่งนั้น’ ที่จะถอนคำสาปในคอของข้าได้หรือไม่” รินเผลอถอยหลังชนชั้นวางของ เซนอสรีบก้าวมาบังเธอไว้ทันที แต่มือของชายในชุดคลุมกลับวางลงบนโต๊ะไม้ และสิ่งที่ปรากฏอยู่ใต้ถุงมือที่ขาดวิ่นนั้นไม่ใช่ผิวหนังมนุษย์ แต่เป็นเกล็ดสีเงินวาววับที่สั่นระริกด้วยความเจ็บปวด ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับกลิ่นหอมกรุ่นในมิตินี้ไปกับเบเกอรี่มิติต่างโลกนะคะ