ความลับของสวนหลังบ้าน

"ถ้าเจ้าคิดจะถอนรากต้นมูนฟลาวเวอร์นั่นทิ้งตอนนี้ บอกได้เลยว่าเราสองคนคงไม่ได้อยู่ดูพระอาทิตย์ตกดินกันอีกต่อไป" เซนอสไม่ได้หันมามอง แต่ปลายมีดทำสวนในมือเขากำลังสั่นเล็กน้อย ขณะที่เขาปักมันลงบนผืนดินที่แผ่ไอเย็นเยียบออกมา รินชะงักมือที่กำลังจะคว้าก้านดอกไม้สีขาวนวลที่เรืองแสงรำไรท่ามกลางความมืดมิดของสวนหลังบ้าน เธอรับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างที่วิ่งผ่านฝ่าเท้าขึ้นมา มันไม่ใช่แค่พลังงานธรรมชาติ แต่เป็นแรงกดดันที่หนาแน่นจนลมหายใจติดขัด "เซนอส... นายเห็นเหมือนที่ฉันเห็นใช่ไหม?" รินถามเสียงแผ่ว พลางขยับถอยหลังหนึ่งก้าว อดีตแม่ทัพเผ่ามังกรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงจากดวงจันทร์ที่ลอดผ่านม่านหมอกลงมา สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบรั้วไม้ที่กั้นเขตสวนแห่งนี้ไว้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่พืชพรรณในสวนของรินเติบโตงอกงามผิดปกติ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่กลิ่นหอมของวานิลลาและแป้งอบจากคาเฟ่จะเข้มข้นกว่าที่ควรจะเป็นเมื่ออยู่ใกล้กับผืนดินผืนนี้ "มีคนกำลังดมกลิ่นจากภายนอก ริน" เซนอสลดเสียงต่ำลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ "ไม่ใช่สัตว์ป่า ไม่ใช่พวกนักเดินทางหลงทาง แต่เป็น... ผู้ล่าที่มาพร้อมกับความหิวกระหายเวทมนตร์" รินก้มลงมองมือตัวเอง ปลายนิ้วของเธอเปื้อนเศษดินสีดำสนิทที่ดูคล้ายผงโกโก้คุณภาพเยี่ยม แต่มันกลับส่งกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ สั่นสะท้านอยู่ในกระดูก นี่คือความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้มาตลอดนับตั้งแต่เปิดคาเฟ่... สวนหลังบ้านแห่งนี้ไม่ใช่แค่ที่ปลูกสมุนไพรทำขนม แต่มันคือแหล่งกำเนิดพลังงานที่หายสาบสูญไปจากมิตินี้ "เราทำขนมหวานเพื่อให้คนมีความสุข ไม่ใช่เพื่อล่อให้ใครบางคนมาขุดรากถอนโคนชีวิตของเรา" รินพึมพำ ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลัง "ฉันแค่ต้องการใช้ชีวิตเงียบๆ... แค่ได้อบพายแอปเปิ้ลให้คนกิน แค่นั้นเองนะ เซนอส" "โลกนี้ไม่เคยปล่อยให้คนเงียบๆ ได้มีที่ยืนหรอก โดยเฉพาะเมื่อเจ้าครอบครอง 'เมล็ดพันธุ์แห่งการคืนชีพ' เอาไว้" เซนอสเอื้อมมือมาคว้าไหล่เธอไว้แน่น กระแสความอบอุ่นจากอุ้งมือหนาแผ่ซ่านเข้ามา ช่วยดึงสติของรินให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน รินเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าด้านข้างที่เปี่ยมไปด้วยร่องรอยแห่งอดีตของเซนอส เขาไม่ใช่คนเดิมที่หยิ่งทะนงในพลัง แต่เป็นคนที่เรียนรู้ความสำคัญของการปกป้องสิ่งที่เปราะบาง การทำฟาร์มร่วมกันตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาทำให้เขารู้ดีว่า การจะให้ต้นไม้สักต้นเติบโต ต้องใช้ความรักและความอดทนเพียงใด... และการทำลายมันก็ง่ายเพียงแค่พริบตา "ฉันจะไม่ยอมให้ใครทำลายสวนนี่" รินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป ความอ่อนโยนที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นดุจหินผา เธอหันไปหยิบถุงผ้าลินินที่บรรจุเมล็ดพันธุ์พิเศษที่เธอคัดแยกไว้ "ถ้านั่นคือสิ่งที่พวกมันต้องการ ฉันก็มีวิธีที่ทำให้พวกมันอิ่มจนจุกตายไปข้างหนึ่ง" เซนอสเลิกคิ้วมองหญิงสาวที่มักจะยอมคนเสมอ บัดนี้ในตาคู่สวยของเธอมีประกายที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นประกายของเชฟผู้ไม่ยอมให้ใครมาทำลายสูตรลับของตนเอง "เจ้าจะทำอะไร?" "ทำขนมต้อนรับแขกที่ไม่ได้เชิญไงคะ" รินเผยรอยยิ้มที่ทำให้เซนอสถึงกับชะงักไป "แต่ก่อนอื่น... นายต้องช่วยฉันเตรียมเครื่องเทศสำหรับสูตร 'เค้กกำแพงหมอก' สักถาด มันเป็นสูตรที่ต้องใช้ความอดทนสูง และถ้าแขกคนนั้นยังไม่เลิกแอบมองจากหลังรั้ว ฉันจะทำให้เขาได้รู้ว่าขนมที่ทำจากพลังเวทเข้มข้นน่ะ มันกินยากกว่าที่คิด" ทั้งสองเร่งฝีเท้ากลับเข้าสู่ภายในครัวที่อบอวลด้วยกลิ่นกาแฟดริปที่ยังคงความอุ่นอยู่ รินจัดเตรียมอุปกรณ์อย่างคล่องแคล่ว ท่ามกลางความตึงเครียดภายนอกที่ดูเหมือนจะทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานประหลาดตา ในจังหวะที่รินกำลังหยิบถาดอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากหน้าประตูปิดตายของคาเฟ่ ไม่ใช่เสียงเคาะ แต่เป็นเสียงดึงประตูจนกลอนสั่นสะท้าน ทั้งที่ร้านปิดไปนานแล้ว รินหยุดมือลงทันที หัวใจเต้นรัวจนแทบจะได้ยินเสียงสะท้อน เซนอสขยับไปขวางหน้าเธอโดยสัญชาตญาณ มือของเขาเตรียมพร้อมสำหรับสงครามที่เขานึกว่าจะจบสิ้นไปแล้วตั้งแต่วันที่ถูกเนรเทศ "ริน... อย่าขยับ" เซนอสกระซิบ เสียงประตูด้านหน้าค่อยๆ แง้มออกช้าๆ พร้อมกับไอหมอกสีเงินยวงที่ไหลทะลักเข้ามาภายในร้าน กลิ่นอายของเวทมนตร์โบราณที่รุนแรงจนทำให้น้ำตาลในโหลแก้วบนชั้นวางสั่นไหวและกลายเป็นผลึกแก้วใส เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นม่านหมอกเข้ามา ดวงตาคู่นั้นเย็นชาและดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด "ข้าอุตส่าห์เดินทางข้ามเขตแดนมาไกล เพียงเพื่อจะได้ลิ้มลองขนมที่เจ้าเคยสัญญาไว้ในอดีต... ริน หรือข้าควรจะเรียกว่า 'ผู้พิทักษ์เมล็ดพันธุ์' ดีล่ะ?" รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมสีดำสนิทนั้น ความทรงจำที่เธอพยายามฝังกลบไว้ผุดขึ้นมาดุจฟองอากาศในน้ำเดือด แขกคนนี้ไม่ใช่มนุษย์ ไม่ใช่สัตว์อสูร แต่เป็นหนึ่งในผู้ที่เคยร่วมโต๊ะน้ำชากับเธอเมื่อร้อยปีก่อน... คนที่เธอคิดว่าตายไปแล้วในสงครามแห่งกาลเวลา เบเกอรี่มิติต่างโลกขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางครั้งนี้ไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ