จดหมายจากอดีต

“ถ้าคุณเปิดอ่านมันจริงๆ ชีวิตที่คุณสร้างไว้ที่นี่... ก็จะพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี” เสียงของเซนอสดังขึ้นเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนบางอย่างที่ทำให้มือของรินชะงักค้างอยู่เหนือซองจดหมายสีขาวสะอาดตา ซึ่งวางสงบนิ่งอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊คตัวโปรด กลิ่นหอมจางๆ ของเมล็ดกาแฟเอธิโอเปียที่รินเพิ่งดริปเสร็จยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ แต่กลับไม่มีใครในห้องนี้สนใจรสสัมผัสของมันอีกต่อไป รินมองซองจดหมายที่มีตราประทับขี้ผึ้งสีแดงสดคุ้นตา ตราสัญลักษณ์ของ 'ห้องครัวแห่งความฝัน' ร้านเก่าที่เธอเคยทิ้งไว้เบื้องหลังในโลกที่แสนไกล รอยประทับนั้นเหมือนแผลเป็นที่เพิ่งตกสะเก็ด แต่กลับถูกดึงให้เปิดออกอีกครั้งด้วยสัมผัสเพียงแผ่วเบา “ฉันรู้ค่ะ เซนอส” รินตอบพลางแค่นยิ้มบางๆ ที่ไปไม่ถึงดวงตา “แต่การหนี... ไม่ใช่การแก้ปัญหาที่ฉันเลือกตั้งแต่แรกใช่ไหมคะ?” รินไม่ได้เงยหน้ามองคู่สนทนา เธอปล่อยให้ปลายนิ้วไล้ไปตามขอบซองจดหมาย ความเย็นของกระดาษเสียดสีกับผิวหนังจนรู้สึกถึงกระแสความเย็นที่แล่นผ่านหัวใจ เธอจำลายมือหวัดๆ ของ 'อาจารย์' ได้แม่นยำ ลายมือที่เคยสอนให้เธอจับตะกร้อตีไข่ ลายมือที่เคยบอกให้เธอจำไว้ว่า *ขนมหวานไม่ใช่แค่แป้งกับน้ำตาล แต่มันคือลมหายใจของผู้รับ* เซนอสเดินเข้ามาใกล้ เขาหยุดยืนอยู่ข้างหลัง มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับดาบและพรวนดินวางลงบนพนักเก้าอี้ของเธอ น้ำหนักมือนั้นแทนความมั่นคงที่รินโหยหาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา “โลกนั้นลืมคุณไปแล้ว ริน” เซนอสพูดเสียงต่ำ “แต่พวกเขากำลังต้องการ 'สูตรลับ' ของคุณ... เพื่อผลประโยชน์บางอย่างที่ไม่บริสุทธิ์ใจ ถ้าคุณตอบรับจดหมายฉบับนี้ ความสงบสุขในคาเฟ่หลังม่านหมอกแห่งนี้จะจบลงทันที” “ถ้าฉันไม่ตอบรับ ความสูญเสียในอดีตที่ฉันแบกไว้... ก็จะไม่มีวันถูกชำระล้าง” รินสวนกลับ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ก่อนจะสูดลมหายใจลึกเพื่อรวบรวมสมาธิ เธอฉีกซองจดหมายออกช้าๆ กระดาษแผ่นบางถูกคลี่ออก บรรทัดแรกที่ปรากฏแก่สายตาทำให้รินต้องกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ *‘ริน... หากเธอยังมีชีวิตอยู่ จงกลับมาที่งานประชันขนมหวานแห่งจักรวรรดิ... เพื่อกู้ชื่อเสียงของร้านเราคืนมา หรือไม่ก็... รับรู้ความจริงเรื่องวันที่เกิดเหตุเพลิงไหม้ที่เธอคิดว่าเธอเป็นคนก่อ’* ความเงียบเข้าปกคลุมคาเฟ่ราวกับถูกมนต์สะกด มีเพียงเสียงกาแฟหยดสุดท้ายที่ตกลงกระทบก้นเหยือกแก้วดัง 'ติ๋ง' รินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง ความจริงที่เธอฝังไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจว่าเธอเป็นต้นเหตุทำให้คนสำคัญเสียชีวิตจากเหตุการณ์วันนั้น... กำลังถูกสั่นคลอนด้วยจดหมายเพียงไม่กี่บรรทัด “เพลิงไหม้นั่น... อุบัติเหตุไม่ใช่หรือคะ?” รินพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนหน้ากระดาษจนน้ำหมึกเริ่มเลอะเลือน เซนอสโน้มตัวลงมา ใบหน้าคมคายอยู่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่หนักหน่วงของเขา “ผมเคยเห็นสมรภูมิมานับไม่ถ้วน และผมบอกได้เลยว่า... ไม่มีอะไรเป็นอุบัติเหตุในโลกที่เต็มไปด้วยความโลภหรอก ริน คุณจะอยู่เฉยๆ ในฐานะเจ้าของคาเฟ่ที่ปรุงขนมด้วยความสุข หรือจะลุกขึ้นไปทวงถามความยุติธรรมในดินแดนที่พยายามจะทำลายคุณ?” รินกวาดสายตาอ่านเนื้อหาที่เหลือ ข้อมูลในจดหมายระบุถึงชื่อบุคคลที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะเกี่ยวข้อง... ชื่อนามสกุลที่เธอพยายามลืมไปพร้อมกับความทรงจำอันขมขื่น จู่ๆ เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง ราวกับถูกใครบางคนผลักเข้ามาด้วยความเร่งรีบ กลิ่นไอดินและกลิ่นกำมะถันจางๆ พัดผ่านเข้ามาแทนที่กลิ่นหอมของวานิลลาในร้าน รินสะดุ้งสุดตัวและรีบเก็บจดหมายเข้ากระเป๋าผ้ากันเปื้อนทันที ร่างสูงโปรดของชายแปลกหน้าในชุดคลุมสีดำสนิทเดินตรงมาที่เคาน์เตอร์ เขาไม่ได้มองไปที่เซนอสที่ขยับตัวเข้าสู่โหมดระวังภัย แต่ดวงตาที่คมกริบราวกับเหยี่ยวคู่นั้นจ้องเขม็งมาที่รินเพียงคนเดียว “ในที่สุด... ก็หาตัวพบ” ชายคนนั้นเอ่ยเสียงแหบพร่าพลางวางเหรียญตราทองคำที่มีรอยบิ่นลงบนโต๊ะ “ท่านหญิง... พวกเขาบอกว่าคุณตายไปแล้วในกองเพลิง แต่นี่คือสิ่งที่พิสูจน์ว่าคุณยังอยู่... และนี่คือสิ่งที่ท่านอาจารย์ฝากมาให้คุณตัดสินใจขั้นสุดท้าย” เขาผลักกล่องไม้ใบเล็กที่มีคราบเขม่าสีดำติดอยู่มาตรงหน้าเธอ รินมือสั่นระริกเมื่อเห็นสัญลักษณ์ที่สลักอยู่บนฝากล่อง... มันไม่ใช่สัญลักษณ์ของร้านขนมหวาน แต่เป็นตราประทับของราชวงศ์ที่ล่มสลายไปเมื่อสิบปีก่อน รินเงยหน้าขึ้นมองชายคนนั้นด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่ความสับสนอีกต่อไป แต่เป็นความเย็นเยียบที่น่ากลัว “คุณหมายความว่ายังไง... ที่บอกว่านี่คือการตัดสินใจขั้นสุดท้าย?” ชายคนนั้นแสยะยิ้มที่มุมปาก “คุณต้องเลือกว่าจะเผาคาเฟ่นี้ทิ้ง แล้วไปกับผมตอนนี้... หรือจะปล่อยให้คนบริสุทธิ์ทุกคนในหมู่บ้านนี้ กลายเป็นเครื่องสังเวยความลับที่คุณกำลังถือครองอยู่ในกระเป๋านั่น” ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงยืนหยัดและร่วมรับรู้ความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่หลังสูตรขนมหวานของรินนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ