ทิฐิพังทลาย

ความเงียบงันในห้วงเวลานั้น หนักอึ้งเสียยิ่งกว่าแผ่นเหล็กกล้าที่หล่นทับลงกลางอก คณินรู้สึกราวกับว่าออกซิเจนรอบตัวถูกสูบหายไปจนหมดสิ้น ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ที่ลำคอ ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววหยิ่งทะนงและเยือกเย็นมาตลอดชีวิต บัดนี้กำลังเบิกกว้างสั่นระริกอย่างไร้การควบคุม ภาพของเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบที่มีดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งรั้นถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เดียวกัน กำลังเอียงคอมองเขาด้วยความไร้เดียงสา มันไม่ใช่แค่ความคล้ายคลึง แต่มันคือกระจกเงาที่สะท้อนเงาของเขาในวัยเด็กออกมาได้อย่างน่าตกใจ "คุณ... คุณน้าขา ทำไมมองหน้าหนูแบบนั้นล่ะครับ หน้าหนูมีอะไรติดอยู่เหรอ?" เสียงใสแจ๋วของน้องพีทดังขึ้นทำลายความตายซากของบรรยากาศ ร่างเล็กๆ ขยับจะก้าวเข้าไปใกล้ชายแปลกหน้าผู้มีใบหน้าคล้ายคลึงกับตนเอง แต่ทว่า... พรึบ! พิมพ์มาดาพุ่งตัวเข้ามาคว้าแขนเล็กของลูกชายเข้าหาตัวอย่างแรง สัญชาตญาณความเป็นแม่ผลักandดันให้เธอดึงร่างป้อมของเด็กน้อยมาซ่อนไว้ข้างหลังทันที แรงกระชากนั้นมากพอที่จะทำให้เด็กชายร้องประท้วงเบาๆ ด้วยความตกใจ แต่มือเรียวบางของพิมพ์มาดากลับสั่นเทาขณะที่เธอกอดร่างของลูกไว้แน่นราวกับกลัวว่าจะมีใครมาพรากแก้วตาดวงใจนี้ไปจากอก ดวงตาคู่นคมที่เคยอ่อนโยนเวลาอยู่กับลูก บัดนี้ตวัดกลับมามองอดีตสามีด้วยประกายไฟแห่งความเกรี้ยวกราดและหวาดระแวงสุดขีด "อย่าเข้ามาใกล้ลูกฉัน คณิน!" เสียงของพิมพ์มาดาแหบพร่าแต่เฉียบคมราายใบมีดโกน เธอถอยหลังกรูดโดยไม่สนสายตาของผู้คนที่เริ่มหันมามองความผิดปกติบริเวณนั้น หัวใจของเธอเต้นรัวเร็วจนแทบทะลุออกมานอกอก ความลับที่เธอพยายามปกปิด ยื้อยุด และซ่อนเร้นมาตลอดสามปี บัดนี้กลับถูกเปิดเผยออกมาต่อหน้าเจ้าของสายเลือดโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว คณินยังคงยืนนิ่งค้างดั่งรูปปั้นหินอ่อน สมองของเขาขาวโพลน คำพูดนับร้อยนับพันที่เคยเตรียมไว้จะเอ่ยปากขอโทษถูกแช่แข็งไว้ด้วยความจริงอันน่าตกตะลึงที่กระแทกเข้าใส่หน้าอย่างจัง ลูก... นั่นคือลูกของเขา เด็กชายคนนั้นคือสายเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาที่เกิดจากผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอย่างไร้เยื่อใย ผู้หญิงที่เขาเคยเซ็นใบหย่าให้ด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์เมื่อสามปีก่อน! "พะ... พิมพ์..." คณินเค้นเสียงออกมาได้เพียงเท่านั้น ลำคอของเขาแหบแห้งผาก ขาทั้งสองข้างรู้สึกไร้เรี่ยวแรงจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ความจริงที่ปรากฏอยู่ตรงหน้ามันหนักหนาเกินกว่าที่ผู้ชายผู้เคยคิดว่าตนเองยิ่งใหญ่คนนี้จะแบกรับไหว ภาพในอดีตย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับภาพยนตร์ซ้ำซาก วันที่เธอกลั้นน้ำตาเซ็นชื่อลงบนกระดาษหย่า วันที่เธอเดินออกจากคฤหาสน์หลังโตโดยไม่เอาอะไรติดตัวไปเลยนอกจากความช้ำระกำตรึงใจ และในตอนนี้... เธอกลับต้องมาเผชิญหน้ากับเขา พร้อมกับเด็กชายที่เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญว่าเขาได้ทำลายครอบครัวของตัวเองด้วยมือของเขาเอง "คุณรู้... คุณรู้มาตลอดใช่ไหม?" คณินพึมพำออกมา น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดร้าวลึกที่เจ้าตัวก็ไม่คาดคิดว่าจะรู้สึกได้มากขนาดนี้ "ทำไม... ทำไมคุณถึงไม่บอกผม?" "บอกคุณเหรอ?" พิมพ์มาดาแค่นหัวเราะออกมา น้ำตาใสๆเอ่อคลอเบ้าตาคู่สวยแต่ไม่มีวันไหลร่วงลงมาให้เขาได้เห็นความอ่อนแอ เธอยืดอกขึ้นปกป้องลูกชายด้วยท่าทีที่เด็ดเดี่ยวไม่ยอมก้มหัวให้ใครอีกต่อไป "ในวันที่ฉันอุ้มท้องลูกคนนี้แล้วเดินไปบอกคุณว่าฉันท้อง คุณทำยังไงกับฉันล่ะคณิน? คุณบอกว่าฉันมันก็แค่ผู้หญิงหน้าเงินที่กุเรื่องขึ้นมาเพื่อเกาะคุณกิน คุณฉีกเอกสารตรวจครรภ์ทิ้งต่อหน้าต่อตาฉัน แล้วก็ไล่ฉันออกจากบ้านราวกับหมูเหมือนหมา!" ถ้อยคำเหล่านั้นกรีดแทงลงบนหัวใจของคณินราวกับมีคนเอามีดนับพันเล่มมากระหน่ำแทงซ้ำๆ ที่แผลเดิม เขาจำได้... เขาจำคำพูดใจร้ายที่ตัวเองเคยพ่นใส่เธอในวันนั้นได้ทุกคำ มันคือบาปหนาที่เขาก่อขึ้นด้วยความเย่อหยิ่งและทิฐิอันไร้สาระ "ผม... ผมขอโทษ..." คณินก้าวเท้าเข้าไปหาเธอช้าๆ แต่พิมพ์มาดากลับถอยหนีพร้อมกับส่งสายตาเตือนภัยที่เด็ดเดี่ยว "หยุดอยู่ตรงนั้น!" เธอกระชากเสียงกร้าว "อย่าก้าวเข้ามาใกล้ฉันกับลูกอีกแม้แต่ก้าวเดียว! สิ่งที่คุณทำกับฉันในอดีต ฉันอโหสิกรรมให้หมดแล้ว แต่จำไว้... อย่าได้แม้แต่จะคิดมาแย่งลูกไปจากฉันเด็ดขาด เพราะถ้าคุณทำ ฉันนี่แหละที่จะสู้กับคุณจนตัวตาย!" สิ้นคำพูดนั้น พิมพ์มาดาก็ก้มลงอุ้มร่างป้อมของน้องพีทขึ้นแนบอก หันหลังให้กับเขาแล้วสาวเท้าเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่แม้แต่จะเหลียวหลังกลับมามองผู้ชายที่กำลังยืนทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าผู้คนมากมาย ตุบ! เข่าทั้งสองข้างของคณินกระแทกกับพื้นคอนกรีตแข็งๆ อย่างแรง ความเจ็บปวดที่หัวเข่าเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดร้าวรานในอก น้ำตาของผู้ชายที่หยิ่งทะนงมาทั้งชีวิตไหลทะลักออกมาอย่างไร้เสียงสะอื้น เขายกมือขึ้นปิดใบหน้าของตัวเอง ไหล่หนาสั่นเทิ้มด้วยแรงสะอื้นไห้ ทิฐิ กำแพงเงินตรา และความเย่อหยิ่งที่เขาสั่งสมมานานนับปี บัดนี้ได้พังทลายลงไม่เป็นท่า เหลือไว้เพียงเศษซากของความน่าสมเพชที่ไม่อาจย้อนเวลากลับไปแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว เขาสูญเสียทุกอย่างไปแล้ว... สูญเสียภรรยาที่รัก และกำลังจะสูญเสียลูกชายผู้เป็นดั่งดวงใจไปตลอดกาล "พิมพ์... ได้โปรด..." เสียงครางต่ำอย่างหมด Alway พรั่งพรูออกมาพร้อมกับความรู้สึกผิดที่กัดกินวิญญาณ ทว่า ในขณะที่คณินกำลังจมดิ่งอยู่กับความมืดมนและคราบน้ำตาแห่งความสำนึกผิดนั้นเอง เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็หยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา พร้อมกับเงาร่างสูงโปรดที่ทอดทับลงมาบังแสงไฟจากเพดาน คณินชะงัก เงยหน้าขึ้นทั้งที่น้ำตานองหน้า เพื่อจะมองว่าใครคือผู้มาขัดจังหวะความเจ็บปวดนี้ แต่ทว่า... เมื่อดวงตาคู่แดงก่ำมองเห็นใบหน้าของผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าชัดเจน ลมหายใจของเขาก็ต้องสะดุดกึกอีกรอบ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษยืนมองเขาด้วยรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและชัยชนะอย่างปิดไม่มิด มือข้างหนึ่งถือเอกสารปึกหนาที่ถูกพับครึ่งเอาไว้ "ดูท่าทางคุณจะตกใจมากสินะครับ... คุณคณิน" น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น ก่อนที่ชายคนนั้นจะโยนเอกสารปึกดังกล่าวลงตรงหน้าคณิน "อ่านเสียสิ... แล้วคุณจะรู้ว่าเกมนี้ ระหว่างคุณกับผม ใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายถือไพ่เหนือกว่าตั้งแต่เริ่มต้น!" ขอบพระคุณที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับ "บันทึกคนจร" ครับ