โอกาสที่ยังมาไม่ถึง

เอกสารแผ่นนั้นถูกแรงปะทะจากนิ้วมือที่สั่นเทาของคณินจนปลิวร่อนลงไปกองกับพื้น พรมราคาแพงในห้องทำงานส่วนตัวไม่ได้ช่วยซับเสียงลมหายใจที่ขาดหฝ้วงของเขาให้เบาลงเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบที่เคยใช้มองผู้คนราวกับเป็นเพียงเบี้ยในกระดานธุรกิจ บัดนี้กำลังเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงระคนหวาดหวั่น สิ่งที่ปรากฏอยู่บนกระดาษแผ่นนั้นไม่ใช่แค่ตัวเลขผลกำไรขาดทุน แต่มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่บ่งบอกว่า อาณาจักรที่เขาสร้างมากับมือ กำลังถูกสั่นคลอนจากคนที่เขาเคยเหยียบย่ำอย่างไม่ใยดี "คุณ... คุณทำแบบนี้ทำไม?" เสียงของคณินแหบพร่า รAวกับคนใกล้หมดลมหายใจ ชายผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า—อดีตคู่ค้าที่เขาเคยหักหลังเมื่อหลายปีก่อน—แย้มยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นเยียบเย็นจนน่าขนลุก เขาก้าวเข้าไปใกล้คณินช้าๆ ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ดังพอให้ได้ยินกันเพียงสองคน "เพราะความโลภมันบังตาคุณไงครับ... คุณคณิน คุณคิดว่าเงินซื้อได้ทุกอย่าง ซื้อแม้กระทั่งความภักดีและความรู้สึกของคน แต่คุณลืมไปว่า มีบางสิ่งบนโลกนี้ที่ต่อให้คุณมีเงินล้านล้านบาท ก็ไม่มีวันซื้อกลับคืนมาได้... โดยเฉพาะ 'ความเชื่อใจ' ที่คุณเป็นคนทำลายมันด้วยมือของคุณเอง" คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจของคณิน ภาพความทรงจำเก่าๆ ย้อนกลับมาหลอกหลอน ภาพวันที่พิมพ์มาดาเดินหิ้วกระเป๋าใบเล็กออกจากบ้านหลังนั้น แววตาของเธอในวันนั้นไม่ได้มีความโกรธเกลียดเหลืออยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่าและความตายทางความรู้สึก ซึ่งนั่นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด เขากำลังจะสูญเสียทุกอย่าง... ไม่ใช่แค่บริษัท ไม่ใช่แค่เงินทอง แต่รวมถึงโอกาสสุดท้ายที่จะได้ไถ่บาปในสิ่งที่เขาเคยทำผิดพลาดไว้ รถยนต์สีดำสนิทแล่นเข้ามาจอดสนิทหน้าอพาร์ตเมนต์ย่านชานเมือง คณินก้าวลงจากรถด้วยสภาพที่ต่างจากอดีตอย่างสิ้นเชิง สูทราคาแพงยับยี่ย 질สิ่ เสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ย ดวงตาแดงก่ำจากการอดนอนมาหลายคืน เขามาที่นี่ไม่ใช่เพื่อเจรจาธุรกิจ แต่มาเพื่อทวงคืนสิ่งที่เขาสมควรได้รับ... หรืออย่างน้อยที่สุด ก็เพื่อขอโอกาสจากผู้หญิงคนเดียวที่เขาเคยผลักไสไล่ส่ง มือหนาสั่นเทาเมื่อยกขึ้นเคาะประตูห้องพักห้องเดิมที่เขาจำได้แม่นยำ ผ่านไปเกือบนาที เสียงปลดล็อกกลอนประตูก็ดังขึ้น ประตูค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นร่างเพรียวบางของพิมพ์มาดา เธอยังคงดูงดงามในชุดเรียบง่าย แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงคือแววตา... มันไม่ใช่แววตาของอดีตภรรยาที่เคยอ่อนแอและรอคอยความเมตตาจากเขาอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือแววตาที่นิ่งสนิท เยชา และเต็มไปด้วยกำแพงสูงชันที่ไม่อาจปีนข้าม "คุณมาทำไมอีก?" พิมพ์มาดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก หรือแม้แต่ความโกรธเคือง เธอมองเขาเหมือนมองคนแปลกหน้าคนหนึ่งบนท้องถนน "พิมพ์..." คณินเค้นเสียงออกมาได้เพียงเท่านั้น หัวใจของเขารู้สึกเหมือนถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็นเมื่อเห็นใบหน้าของเธอชัดๆ "ผม... ผมขอร้องล่ะ ขอเวลาคุยกับผมหน่อยได้ไหมครับ" "เราไม่มีเรื่องอะไรต้องคุยกันอีกแล้วค่ะ... อ้อ ขอโทษที ผมชินปาก" พิมพ์มาดาแก้คำพูดด้วยรอยยิ้มเยาะหยันเล็กน้อย "ฉันหมายถึง... เราหมดธุระต่อกันทางกฎหมายและทางความรู้สึกไปนานแล้วนี่คะ คุณคณิน" "ผมรู้ว่าผมเคยเลว ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันให้อภัยไม่ได้..." คณินก้าวเท้าเข้าไปใกล้หมายจะคว้ามือเธอมาจับ แต่พิมพ์มาดาเบี่ยงตัวหลบได้อย่างทันท่วงที ปฏิกิริยานั้นทำให้เขารู้สึกเจ็บแปลบที่อกข้างซ้ายยิ่งกว่าโดนมีดกรีด "แต่ได้โปรด... ให้โอกาสผมได้แก้ตัว ได้ทำหน้าที่พ่อ ได้ชดเชยเวลาที่เสียไป... สักนิดก็ยังดี" พิมพ์มาดาหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไม่มีความสุขเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย เธอมองหน้าอดีสามีด้วยความสมเพชเวทนา "โอกาสเหรอคะ?" เธอย้อนถาม เสียงของเธอนุ่มนวลแต่เฉียบคมเหมือนใบมีดอาบน้ำผึ้ง "คุณคณินคะ... คุณพูดคำว่าโอกาสกับคนที่ตายทั้งเป็นมาแล้วกี่ครั้ง คุณจำได้ไหมวันที่ฉันอุ้มท้องลูกแล้วเดินไปขอร้องคุณที่บริษัท คุณไล่ฉันเหมือนหมูเหมือนหมา คุณบอกว่าเด็กในท้องอาจจะไม่ใช่ลูกของคุณด้วยซ้ำ... วันนั้น ฉันคุกเข่าอ้อนวอนคุณอยู่หน้าโต๊ะทำงานของคุณ คุณจำได้ไหม?" คณินชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ภาพในอดีตย้อนกลับมาตบหน้าเขาฉาดใหญ่ จนเขาพูดไม่ออก น้ำตาของผู้ชายที่หยิ่งทะนงที่สุดในวงการธุรกิจค่อยๆ เอ่อคลอเบ้า "ความเชื่อใจน่ะ... มันไม่ได้ตายจากไปเพราะกาลเวลาหรอกนะคะคุณคณิน แต่มันตายด้วยน้ำมือของคุณเองต่างหาก" พิมพ์มาดากล่าวต่อ น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือด้วยความอัดอั้นที่เก็บกดมานานหลายปี แต่เธอก็ยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคง "คุณมาขอร้องตอนนี้มันสายเกินไปแล้วค่ะ สิ่งที่คุณควรทำไม่ใช่การมาขอความเห็นใจจากฉัน แต่คือการยอมรับผลกรรมที่คุณเป็นคนก่อขึ้นซะ!" "พิมพ์... ได้โปรด..." "แม่ครับ! ใครมาเหรอครับ?" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสามขวบดังขึ้นจากด้านในห้อง พร้อมกับร่างเล็กป้อมที่วิ่งดุ๊กๆ ออกมาเกาะชายกระโปรงของพิมพ์มาดา ดวงตากลมโตสีดำขลับคู่นั้นกะพริบปริบๆ ด้วยความสงสัย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองชายแปลกหน้าแปลกหน้าที่ยืนอยู่หน้าห้อง คณินแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน เมื่อสายตาของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กชายตัวน้อย... ใบหน้านั้นถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เดียวกันราวกับส่องกระจก ทั้งสันจมูก รอยยิ้มบางๆ และโดยเฉพาะประกายในดวงตาคู่นั้น โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน เสียงรอบข้างเงียบสนิทลงในพริบตา "น้องพีท..." คณินพึมพำชื่อลูกชายออกมาโดยไม่รู้ตัว มือหนาสั่นเทาอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม เขากำลังจะก้าวเท้าเข้าไปหาเด็กน้อยด้วยความโหยหาที่ระเบิดออก แต่ทว่า... พิมพ์มาดากลับก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว พร้อมกับยื่นมือโอบไหล่ลูกชายเข้ามาแนบลำตัวอย่างปกป้อง สายตาที่เธอมองเขานั้นเปลี่ยนจากความเย็นชา เป็นความแข็งกร้าวที่พร้อมจะแลกด้วยชีวิต "อย่าเข้ามาใกล้ลูกฉัน..." พิมพ์มาดาเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงที่เหี้ยมเกรียมและเด็ดเดี่ยวที่สุดเท่าที่คณินเคยได้ยินมา "เพราะเด็กคนนี้... ไม่มีพ่ออย่างคุณ และไม่มีวันต้องการผู้ชายสารเลวแบบคุณมาเป็นพ่อด้วย!" ยังไม่ทันที่คณินจะเอ่ยคำแก้ตัวใดๆ ออกมา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครอีกคนก็ดังขึ้นจากทางบันไดหนีไฟ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดสูุตลำลองของชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งที่คณินคุ้นตาเป็นอย่างดี—รวินทร์ ทนายความหนุ่มชื่อดัง และเพื่อนสนิทของพิมพ์มาดาที่คอยช่วยเหลือเธอมาตลอด รวินทร์เดินตรงเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างพิมพ์มาดาอย่างสนิทสนม ก่อนจะยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลอีกซองหนึ่งให้คณินด้วยรอยยิ้มสุภาพแต่แฝงความนัยอันตราย "ยินดีที่ได้พบกันอย่างเป็นทางการนะครับ คุณคณิน..." รวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึก "พอดีผมเพิ่งยื่นคำร้องต่อศาล... เรื่องสิทธิ์การปกครองบุตรแต่เพียงผู้เดียว และการฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจากการละเมิดสิทธิ์ครอบครัวในอดีต หวังว่าคุณจะเตรียมทนายเก่งๆ ไว้สู้คดีนะครับ เพราะพวกเรา... ไม่มีวันยอมให้คุณเข้าใกล้แม่ลูกคู่นี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับตัวละครทุกตัว ณ ที่นี้ด้วยนะครับ