บทเรียนจากความใจดำ

“ว่าไงครับคุณคณิน... กล้าพอที่จะรู้ความจริงไหม?” ประโยคคำถามนั้นสั่นประสาทคณินจนเกือบจะเสียอาการ ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่กลางห้องทำงานที่หรูหรา หากแต่ในวินาทีนี้มันกลับดูแคบและอึดอัดเหมือนกรงขัง พิมพ์มาดาไม่ได้ก้มหน้าหลบสายตาเหมือนวันที่เธอยังเป็นภรรยาผู้อ่อนแอคนเดิม ดวงตาของเธอในวันนี้คมกริบและเย็นชา ราวกับใบมีดที่ผ่านการเจียระไนจากความเจ็บปวดจนกลายเป็นอาวุธที่อันตรายที่สุด คณินขยับตัวเล็กน้อย พยายามรวบรวมอำนาจที่เขามีอยู่ในมือมาเป็นเกราะกำบัง “ความจริงอะไรที่คุณพูดถึง พิมพ์? ถ้าเรื่องบริษัทหรือเรื่องที่ดินผืนนั้น ผมบอกคุณไปแล้วว่าผมทำตามกติกาของธุรกิจ” พิมพ์มาดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันแฝงไปด้วยความสมเพชอย่างปิดไม่มิด เธอวางแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ เสียง 'ปัง' เบาๆ นั้นก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของคณิน “ธุรกิจเหรอครับ?” เธอทวนคำด้วยน้ำเสียงเนิบช้าแต่บาดลึก “คุณเอาคำว่าธุรกิจมาบังหน้าความใจดำของคุณมาตลอดกี่ปีครับคณิน? คุณทำลายชีวิตคนอื่นมานับไม่ถ้วนเพียงเพราะคุณเชื่อว่าเงินและอำนาจจะทำให้คุณอยู่เหนือทุกคนได้ แต่เชื่อผมเถอะ... บนจุดสูงสุดที่คุณยืนอยู่น่ะ มันหนาวจนคุณอาจจะลืมไปแล้วว่า 'หัวใจ' ของมนุษย์น่ะ เขาวัดกันที่ตรงไหน” คณินก้าวเท้าเข้าหาเธอหนึ่งก้าว ดวงตาคมเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตภรรยา “ผมเป็นคนอย่างไร คุณก็น่าจะรู้ดีที่สุด เราอยู่ด้วยกันมานานพอที่จะไม่ต้องสวมหน้ากากใส่กัน พิมพ์... ถ้าคุณมีเรื่องจะพูด ก็พูดออกมา อย่ามาเล่นเกมจิตวิทยากับผม” “ผมไม่ได้เล่นเกมครับคณิน... ผมแค่กำลังเปิดพจนานุกรมให้คุณดู” พิมพ์มาดาขยับตัวเข้าประชิดโต๊ะทำงาน แววตาของเธอวาวโรจน์ด้วยไฟแค้นที่พุ่งพล่าน “บทเรียนจากความใจดำน่ะ มันไม่มีวันจบลงแค่คำว่าขอโทษ แต่มันคือการที่คุณต้องตระหนักว่า สิ่งที่คุณทิ้งไปอย่างไม่ใยดีในวันนั้น มันคือสมบัติชิ้นเดียวที่เงินพันล้านของคุณไม่สามารถซื้อคืนมาได้” บรรยากาศในห้องเงียบงันลงจนได้ยินเสียงลมหายใจ คณินรู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักอึ้งกดทับลงที่หน้าอก มือของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะเริ่มกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาไม่เคยแพ้ใคร ไม่เคยต้องก้มหัวให้ใคร แต่ทำไมเวลาที่อยู่ต่อหน้าผู้หญิงคนนี้ ความมั่นใจที่เขาสั่งสมมาตลอดชีวิตกลับสั่นคลอน “ผมเคยทิ้งอะไรไปบ้างล่ะ?” คณินถามเสียงต่ำ “ความรักเหรอ? หรือว่าความไว้วางใจ? ของพวกนั้นมันไร้ค่าเกินกว่าจะเอามาเป็นข้อต่อรองนะ พิมพ์” “ถ้ามันไร้ค่า แล้วทำไมวันนี้คุณถึงพยายามมองหาเศษเสี้ยวของมันจากผมล่ะ?” พิมพ์มาดาสวนกลับทันควัน ประโยคนั้นเหมือนแส้ที่ฟาดลงบนหน้าของชายหนุ่มอย่างจัง “ความใจดำของคุณมันส่งผลกระทบมากกว่าที่คุณคิด คณิน ความเลวร้ายที่คุณเคยทำไว้กับผมและคนรอบข้าง มันไม่ใช่แค่ตราบาป แต่มันคือนิสัยที่ฝังรากลึกจนคุณมองไม่เห็นความสุขที่แท้จริง” เธอเว้นจังหวะ ก่อนจะขยับตัวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ท่าทางของเธอสงบนิ่งดุจผิวน้ำที่ไร้กระแสลม “จำวันที่คุณเซ็นใบหย่าให้ผมได้ไหม? วันที่คุณบอกว่าผมไม่มีค่าอะไรเลยนอกจากภาระ... วันนี้ผมมาที่นี่เพื่อบอกคุณว่า ภาระชิ้นนั้นน่ะ มันเติบโตขึ้นมากแล้ว และมันก็ไม่ต้องการอะไรจากคุณเลยแม้แต่นิดเดียว” คณินรู้สึกเหมือนหัวใจถูกกระชากออกจากอก ประโยคที่ว่า 'เติบโตขึ้นมากแล้ว' กระแทกเข้าสู่โสตประสาทของเขาอย่างรุนแรง เขารีบก้าวเท้าตามเธอไปที่ประตู “คุณหมายความว่ายังไง พิมพ์! หยุดเดี๋ยวนี้! อย่าเดินหนีผม!” พิมพ์มาดาหยุดฝีเท้า เธอหันกลับมามองเขาด้วยรอยยิ้มที่ทำเอาคณินชาไปทั้งตัว เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความโกรธแค้นหลงเหลืออยู่ มีเพียงความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า “คุณอยากรู้ความจริงไม่ใช่เหรอ?” เธอหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าถือแล้ววางลงบนโต๊ะข้างๆ แฟ้มเล่มนั้น “ลองเปิดดูสิครับ... ถ้าคุณกล้าพอจะเผชิญหน้ากับบาปที่ตัวเองสร้างไว้” คณินรีบปรี่เข้าไปที่โต๊ะ มือสั่นเทาหยิบรูปถ่ายนั้นขึ้นมา หัวใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลองศึกทันทีที่สายตาจับจ้องไปยังภาพเด็กน้อยหน้าตาน่ารักที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด เด็กชายคนนั้นมีนัยน์ตาคมเข้มดุจเดียวกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน ขณะที่เขากำลังตกตะลึงจนพูดไม่ออก เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นพร้อมกับข้อความจากเลขาฯ ส่วนตัวที่ส่งมาว่า: *“ท่านครับ... ผลตรวจ DNA ที่เราสั่งให้ทำลับๆ กับเด็กชายในรูป ออกแล้วครับ... ยืนยันตรงกัน 99.9% ครับท่าน”* คณินเงยหน้าขึ้นมองพิมพ์มาดาที่ยืนตัวตรงสง่างาม แต่ทว่า... พิมพ์มาดาไม่ได้อยู่ในห้องนั้นแล้ว ประตูกระจกบานใหญ่เลื่อนปิดลงช้าๆ ทิ้งให้คณินยืนเคว้งคว้างอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความเงียบที่ดังจนแทบจะกลบเสียงหัวใจที่กำลังแตกสลายของเขาให้แหลกลาญลงไปเสียตรงนั้น ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะครับครับผม