ความลับในครรภ์

กลิ่นอับชื้นของกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาลรัฐบาล เป็นสิ่งที่พิมพ์มาดาไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้จะต้องมาคุ้นเคย แต่มันกลับกลายเป็นสถานที่เดียวในเวลานี้ ที่ให้ความรู้สึกปลอดภัยจากสายตาพิพากษาของคนตระกูลวสุธา นิ้วเรียวบางที่เคยสวมแหวนเพชรกะраットโต บัดนี้ว่างเปล่า รอยพิมพ์จางๆ บนนิ้วนางข้างซ้ายคือเครื่องเตือนใจถึงสถานะที่ถูกปลดเปลื้อง เธอยกมือขึ้นลูบท้องแบนราบของตัวเองอย่างทะนุถนอม สัญชาตญาณของความเป็นแม่บอกเธอว่า มีอีกหนึ่งชีวิตกำลังเติบโตขึ้นท่ามกลางซากปรักหักพังของชีวิตแต่งงานที่เพิ่งพังทลายลง “คุณพิมพ์มาดาครับ เชิญห้องตรวจที่สามครับ” เสียงเรียกของพยาบาลสาวดึงเธอกลับสู่โลกความเป็นจริง พิมพ์มาดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วย2ขาของตัวเอง แม้ว่าหัวใจข้างในจะสั่นคลอนจนแทบยืนไม่อยู่ก็ตาม บนเตียงตรวจสีขาวสะอาด เสียงเครื่องอัลตราซาวด์หัวใจทารกดังขึ้น *ตึ๊บ... ตึ๊บ... ตึ๊บ...* มันเป็นเสียงที่เล็กจิ๋วแต่วิ่งวนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท พิมพ์มาดากลืนก้อนสะอื้นลงคอ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนหลังมือที่กำผ้าปูเตียงแน่น ภาพของคณิน อดีตสามีผู้เย็นชาที่เคยตวาดใส่เธอด้วยถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามผุดขึ้นมาในหัว *“เธอคิดว่าตัวเองมีค่าพอที่จะมาเรียกร้องอะไรจากฉันอีกงั้นเหรอ พิมพ์มาดา ความสัมพันธ์ของเรามันจบลงตั้งแต่วันที่เซ็นใบหย่าแล้ว”* คำพูดใจร้ายพวกนั้นยังคงบาดลึก แต่ในวินาทีนี้ เมื่อมองภาพขาวดำบนจอภาพมอนิเตอร์ที่มีจุดเล็กๆ กำลังกะพริบ เธอกลับพบความเข้มแข็งชนิดที่ตัวเองไม่เคยรู้มาก่อนว่ามี เด็กคนนี้ไม่ใช่เครื่องมือต่อรอง ไม่ใช่สะพานเชื่อมความสัมพันธ์อันเน่าเฟะ แต่คือเลือดเนื้อเชื้อไข และเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้เธอต้องมีชีวิตอยู่ต่ออย่างศักดิ์ศรี "เด็กแข็งแรงดีครับคุณแม่ อายุครรภ์ประมาณสัปดาห์ที่ห้าแล้วครับ ช่วงนี้ต้องระวังเรื่องความเครียดและพักผ่อนให้มากๆ นะครับ" แพทย์หญิงเจ้าของไข่กล่าวด้วยรอยยิ้มอบอุ่น "ขอบคุณค่ะคุณหมอ" พิมพ์มาดาตอบรับด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงกว่าที่คิด ขณะเดียวกัน ที่อาคารสำนักงานใหญ่ใจกลางเมือง วสุธากรุ๊ป คณินกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานหินอ่อนราคาแพง สายตาคมกริบกวาดมองตัวเลขผลประกอบการไตรมาสล่าสุดที่พุ่งทะยาน แต่ไม่รู้ทำไม... ความว่างเปล่าในอกกลับยิ่งขยายวงกว้างขึ้นอย่างไร้สาเหตุ เอกสารใบหย่ายังคงวางอยู่ลิ้นชักชั้นบนสุด มันถูกเซ็นชื่อด้วยลายมือหวัดๆ ของพิมพ์มาดาอย่างไร้เยื่อใย ผู้หญิงคนนั้นกล้าดียังไงถึงเป็นฝ่ายเดินออกไปจากชีวิตของเขา? ผู้หญิงที่เคยเกาะชายผ้าเหลือง ขอความรักและความสนใจจากเขามาตลอดหลายปี จู่ๆ ก็กลายร่างเป็นคนแปลกหน้าที่แข็งกระด้างและเด็ดเดี่ยวจนน่าตกใจ "คุณคณินครับ เอกสารโอนกรรมสิทธิ์บ้านพักตากอากาศที่ภูเก็ตเรียบร้อยแล้วครับ ส่วนเรื่องที่คุณพิมพ์มาดาขนของออกจากบ้านเมื่อวานนี้... ทางแม่บ้านรายงานว่าเธอไม่ได้เอาอะไรไปนอกจากเสื้อผ้าส่วนตัวและสมุดบันทึกเล่มเดียวครับ" เลขาส่วนตัวรายงานด้วยท่าทีระมัดระวัง คณินขมวดคิ้วมุ่น นิ้วเรียวเคาะโต๊ะทำงานเป็นจังหวะ "แล้วเรื่องหนี้สินเก่าของครอบครัวเธอทางฝั่งนั้นล่ะ จัดการเรียบร้อยดีไหม" "เรียบร้อยตามคำสั่งครับ เราตัดความช่วยเหลือทุกช่องทางตามที่คุณคณินต้องการแล้วครับ" คณินพยักหน้ารับเบาๆ แต่ในใจกลับมีความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างสะกิดอยู่ลึกๆ ความรู้สึกที่ว่า... เขาอาจจะทำอะไรพลาดไปอย่างมหันต์ แต่นักธุรกิจผู้ทะนงตนอย่างเขาไม่มีวันยอมรับความผิดพลาดนั้นง่ายๆ หรอก ในเมื่อเธอเลือกที่จะเดินออกไปเอง เธอก็ต้องเผชิญหน้ากับโลกภายนอกที่ไม่มีเงินตราของตระกูลวสุธาหนุนหลังด้วยตัวเอง ตกเย็น พิมพ์มาดาย้ายตัวเองมาอยู่ในอพาร์ตเมนต์ขนาดกะทัดรัดนอกเมือง มันไม่ใช่ที่พักที่สะดวกสบายเหมือนคฤหาสน์หลังใหญ่ แต่กลิ่นอายของอิสรภาพทำให้เธอยอมแลกทุกอย่าง เธอวางกระเป๋าเดินทางใบเดียวลงบนพื้น ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาเก่าๆ พร้อมกับวางมือทาบท้องอีกครั้ง "แม่จะปกป้องหนูเองนะลูก... เราจะไม่กลับไปก้มหัวให้ใครอีกแล้ว" เธอกระซิบกับความว่างเปล่า แววตาที่เคยอ่อนแอแปรเปลี่ยนเป็นประกายแห่งความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะแผดเผาทุกคนที่กล้าเข้ามาทำลายชีวิตของพวกเขาแม่ลูก ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจัดเตรียมข้าวของอยู่นั้น เสียงเคาะประตูห้องพักก็ดังขึ้นกะทันหัน... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* พิมพ์มาดาชะงัก ขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจเพราะที่นี่ไม่มีใครล่วงรู้ที่อยู่ใหม่ของเธอเลยแม้แต่คนเดียว เธอค่อยๆ เดินไปที่หน้าประตูผ่านตาแมวเพื่อมองออกไปด้านนอก... และวินาทีนั้น ลมหายใจของเธอก็แทบสะดุดกكن ร่างสูงสง่าของคณินยืนอยู่หน้าประตูห้องพักโทรมๆ ของเธอ ดวงตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยร่องรอยของการค้นหา และใบหน้าเรียบเฉยที่แฝงไปด้วยความระอุของอารมณ์บางอย่างที่เธอบอกไม่ถูก เขารู้ได้อย่างไรว่าเธออยู่ที่นี่? หรือนี่คือจุดจบของความสงบสุขที่เธียรพยายามไขว่คว้ามาตลอดทั้งวัน? หัวใจของพิมพ์มาดากระหน่ำเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่นผสมผสานกับความโกรธเกรี้ยวที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาอีกครั้ง มือบางกำลูกบิดประตูแน่น ขณะที่เสียงเคาะครั้งที่สองดังขึ้นซ้ำอย่างไร้ความปรานี... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและอินไปกับเรื่องราวของ "บันทึกคนจร" นะครับ