แผนการร้ายของผู้หวังดี

"ถ้าคุณคิดว่าจะใช้เงินฟาดหัวผมเพื่อให้ถอยออกจากพิมพ์มาดาได้ล่ะก็... ผมเกรงว่าคุณคงต้องเปลี่ยนวิธีคิดใหม่ทั้งหมดแล้วล่ะครับ คุณคณิน" เสียงทุ้มต่ำแต่เปี่ยมด้วยรอยเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องรับรองส่วนท้ายของภัตตาคารหรู คณินปรายตามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาดุจใบมีดโกน ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปขยับตัวเล็กน้อยเพื่อแสดงออกถึงความรำคาญ ความกรุ่นโกรธแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนบรรยากาศรอบกายลดอุณหภูมิลงอย่างเห็นได้ชัด ชวินท์... อดีตคู่หมั้นเก่าของพิมพ์มาดา และปารฉัตร หญิงสาวผู้เคยอยู่เบื้องหลังการทำลายครอบครัวของเขาในอดีต บัดนี้ ทั้งสองกลับร่วมมือกันอย่างสนิทสนมราวกับเงากับตัว เพื่อขัดขวางไม่ให้เขาได้มีโอกาสเข้าใกล้พิมพ์มาดาและลูกชาย แม้แต่ก้าวเดียว คณินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร ชวินท์ ถึงมีสิทธิ์มาสั่งสอนผมเรื่องวิธีซื้อใจคน? หรือลืมไปแล้วว่าในอดีต คุณก็เป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่แพ้กระดานธุรกิจของผม จนต้องหอบผ้าหนีออกนอกประเทศไปอย่างไร้ศักดิ์ศรี?" คำพูดนั้นบาดลึกตรงจุดเปราะบาง ชวินท์หน้าเผือดสีลงชั่วขณะ ก่อนจะกัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นนูน ปารฉัตรที่นั่งไขว่ห้างอยู่ข้างกันรีบยื่นมือมาแตะแขนเตือนสติ พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษมาให้คณิน "ใจเย็นก่อนสิคะ... เอ๊ย ขออภัยครับ คุณคณินขา" ปารฉัตรเปลี่ยนสรรพนามแทบไม่ทันเมื่อสบเข้ากับดวงตาดุคมที่จ้องมองมาอย่างเหยียดหยาม "เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อรื้อฟื้นเรื่องเก่าหรอกค่ะ... อะแฮ่ม! เรื่องเก่าหรอกนะครับ สิ่งที่เราอยากจะบอกคุณในฐานะ 'ผู้หวังดี' ก็คือ พิมพ์เขาเกลียดคุณเกินกว่าจะเยียวยาแล้ว การที่คุณพยายามตามตื๊อ หรือแม้แต่ส่งคนไปสืบเรื่องน้องพีท มันมีแต่จะทำให้พิมพ์เขาเกลียดคุณฝังรากลึกมากขึ้นไปอีก" "พิมพ์จะเกลียดผมหรือไม่นั้น... มันเป็นเรื่องระหว่างผมกับเธอ" คณินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะที่คนทั้งสองนั่งอยู่จนเงาทะมัดทะแมงทาบทับลงไป "ไม่ใช่ธุระปะปังอะไรของพวกคุณ สองคนที่เคยเหยียบย่ำความรู้สึกของเธอมาด้วยกันทั้งคู่ มีหน้ามาอ้างตัวเป็นผู้หวังดีงั้นหรือ? ช่างกล้าเสียสละความหน้าหนาของตัวเองเสียจริงนะครับ" คำว่า 'หน้าหนา' ถูกพ่นออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่มันกลับสร้างความเจ็บแสบให้กับคนฟังราวกับถูกตบด้วยฝ่ามือไร้เงา ปารฉัตรหน้าเจื่อนลงทันที นางจิกเล็บลงบนกระเป๋าแบรนด์เนมราคาแพงจนแทบปริแตก ขณะที่ชวินท์ผุดลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับคณินอย่างไม่เกรงกลัว แม้ส่วนสูงและบารมีจะด้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัด "คุณมั่นใจนักเหรอว่าพิมพ์เขาจะยอมรับคนอย่างคุณกลับเข้าไปในชีวิต?" ชวินท์แค่นเสียงหัวเราะ กลบเกลื่อนความหวั่นไหวในแววตา "จำไม่ได้หรือไงว่าใครที่เป็นคนเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใย? ใครที่เป็นคนผลไสไล่ส่งเธอออกไปจากบ้านคฤหาสน์หลังนั้นในวันที่เธอกำลังตั้งท้องอย่างไร้ที่พึ่ง? ความผิดบาปที่คุณทำไว้กับเธอมันหนาเตอะเสียยิ่งกว่ากำแพงเมืองจีน ต่อให้คุณเอาเงินมากองท่วมหัวพิมพ์ เธอรังแต่จะรู้สึกสะэพยสและขยะแขยงเท่านั้นแหละ!" ราวกับมีคมมีดกรีดลงกลางใจ คณินชะงักไปชั่ววินาที ภาพของพิมพ์มาดาในวันที่เปียกปอนไปด้วยหยาดน้ำตาและสายฝน วันที่เธอเอ่ยคำว่า 'หมดรัก' ออกมาด้วยน้ำเสียงที่ตายด้านไร้ความรู้สึก ยังคงตามหลอกหลอนเขาในยามค่ำคืนเสมอมา แต่กระนั้น อาการชะงักงันก็เกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาที คณินดึงสีหน้ากลับมาเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็งได้อย่างรวดเร็ว "ผมทำผิด ผมยอมรับ และผมกำลังชดใช้" คณินก้าวเข้าไปประชิดชวินท์ สายตาคมกริบกดต่ำลงมองอีกฝ่ายราวกับมองมดปลวก "แต่จำใส่กะโหลกไว้ให้ดีว่า ต่อให้ทางข้างหน้ามันจะนรกภูมิหรือมีพวกคุณคอยขวางหูขวางตาอยู่แบบนี้... ผมก็จะไม่มีวันยอมปล่อยมือจากลูกและอดีตภรรยาของผมเด็ดขาด หากใครหน้าไหนยังกล้าเข้ามาแส่หาเรื่องยุ่งเกี่ยวกับครอบครัวผมอีก... อย่าหาว่าผมไม่เตือน" บรรยากาศในห้องรับรองตึงเครียดจนแทบระเบิด คณินไม่รอฟังคำตอบใดๆ อีก เขาหมุนตัวเดินสาวเท้าออกจากห้องนั้นด้วยความมั่นคง ทิ้งให้ชวินท์และปารฉัตรยืนกำหมัดแน่นด้วยความแค้นเคืองที่สุมอก ทางด้านพิมพ์มาดา... ในเวลาเดียวกัน ณ คาเฟ่เล็กๆ ย่านชานเมือง หญิงสาวกำลังนั่งมองลูกชายตัวน้อยที่กำลังเพลิดเพลินกับการระบายสีลงบนกระดาษวาดรูป รอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่บนใบหน้าเรียวสวยที่ผ่านมรสุมชีวิตมาอย่างโชกโชน ความสงบสุขเรียบง่ายเช่นนี้คือสิ่งที่เธอแลกมาด้วยหยาดน้ำตาและคราบเลือดในอดีต เธอไม่อาจยอมให้ใครหน้าไหน โดยเฉพาะคณิน กลับเข้ามาทำลายมันลงได้อีกเป็นอันขาด "แม่ครับ... พี่หมีตัวนี้ระบายสีฟ้าสวยไหมครับ?" เสียงใสแจ๋วของน้องพีทเอ่ยถามขึ้น พร้อมกับชูภาพวาดในมือขึ้นมาให้มารดาดู พิมพ์มาดายิ้มรับ ก้มลงหอมแก้มยุ้ยๆ ของลูกชายด้วยความรักท่วมท้น "สวยมากครับคนเก่ง ลูกชายของแม่เก่งที่สุดเลย" แต่ความสุขสงบนั้นช่างสั้นนัก เมื่อหางตาของเธอเหลือบไปเห็นเงาร่างสูงโปร่งของใครบางคนกำลังเดินตรงเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่โต๊ะ พิมพ์มาดาเงยหน้าขึ้นเตรียมจะเอ่ยปากปฏิเสธลูกค้าหรือคนที่เข้ามาวุ่นวาย แต่ทว่า... เมื่อดวงตากลมโตสบเข้ากับใบหน้าของแขกผู้ไม่invited รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็แข็งค้างไปในทันที "สวัสดีครับ... พิมพ์" เสียงทุ้มที่คุ้นเคยจนน่าใจหายเอ่ยทักทายอย่างแผ่วเบา คณินยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาคมปลาบจ้องมองมาที่เธอและเด็กชายตัวน้อยสลับกันไปมาด้วยประกายแสงที่สั่นไหวอย่างรุนแรง หัวใจของพิมพ์มาดากระตุกวูบ ความหวาดระแวงผสมผสานกับความโกรธเกลียดพวยพุ่งขึ้นมาจุกอก เธอดึงร่างเล็กของน้องพีทเข้าสู่อ้อมกอดทันทีโดยสัญชาตญาณ ป้องกันลูกชายราวกับแม่นกปกป้องรัง "คุณมาทำไมที่นี่ คณิน?" พิมพ์มาดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาและแข็งกร้าวที่สุดเท่าที่เคยทำมา "แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่... หรือว่าคุณส่งคนสะกดรอยตามฉันอีก!" คณินไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที สายตาของเขาเลื่อนต่ำลงไปมองเด็กชายวัยสามขวบที่ซบอยู่บนอกของอดีตภรรยา ดวงตากลมโตคู่นั้น จมูกโด่งรั้นรอยยิ้มที่ยังค้างอยู่บนใบหน้าเล็กๆ... มันคือพิมพ์เขียวของตัวเขาเองในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน มือหนาของคณินสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่เอื้อมมือออกไปหวังจะสัมผัสตัวเด็กน้อย แต่กลับถูกพิมพ์มาดาปัดปัดป้องไว้อย่างรุนแรง "อย่ามาแตะต้องลูกฉัน!" เธอกล่าวเสียงสั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว นัยน์ตารื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้น "คุณไม่มีสิทธิ์! ไปให้พ้นหน้าเราสองคนแม่ลูกเดี๋ยวนี้!" คณินชะงักมือค้างกลางอากาศ หัวใจของเขาเจ็บปวดร้าวราญราวกับถูกค้อนทุบซ้ำๆ แต่สิ่งที่ทำให้เขาแทบสิ้นสติในวินาทีนี้... ไม่ใช่ท่าทีเกียจชังของอดีตภรรยา หากแต่เป็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ร่วงหล่นลงมาจากกระเป๋าเสื้อสูทของน้องพีท มันคือซองเอกสารสีน้ำตาลประทับตราลับของโรงพยาบาลชื่อดัง ด้านหน้าซองระบุชื่อผลตรวจ DNA อย่างชัดเจน และวินาทีนั้นเอง... สายตาสองคู่ก็ประสานกันในความเงียบงันที่น่ากลัว เมื่อพิมพ์มาดาก้มลงมองซองเอกสารในมือลูกชาย ขณะที่คณินก้มลงอ่านชื่อบนซองนั้นพร้อมๆ กัน! *** ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดและการเติบโตของตัวละครมาด้วยกันเสมอนะครับ