คำโกหกที่ไม่มีน้ำหนัก

"คุณคิดว่าความเงียบของคุณ จะลบความจริงในอดีตได้งั้นเหรอ, พิมพ์มาดา" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของคณินดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมภายในห้องรับรองส่วนตัวของร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง มันไม่ใช่คำถามที่ต้องการคำตอบ แต่มันคือการประกาศกร้าวของผู้ชายที่เคยคิดว่าตัวเองกุมอำนาจเหนือทุกสิ่งไว้ในกำมือ แต่กลับพบว่ามีบางสิ่งที่หลุดลอยออกไปจนยากจะคว้ากลับคืน พิมพ์มาดายังคงนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะไม้เนื้อดี แผ่นหลังของเธอยืดตรง ไหล่บางไม่ได้ห่อเหี่ยวลงแม้แต่น้อยเหมือนในวันที่เธอเคยเดินถือใบหย่าออกจากบ้านหลังนั้น สายตาที่เธอมองตรงไปยังอดีตสามีเต็มไปด้วยความว่างเปล่า เย็นชา และแข็งกร้าวเสียจนคณินต้องเป็นฝ่ายเบือนสายตาหนีความอึดอัดนั้นชั่วขณะ "ถ้าคุณเชิญฉันมาเพื่อจะพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้อีก ฉันขอตัวค่ะ... อ้อ, ขอโทษที ฉันหมายถึง *ขอตัวครับ*" พิมพ์มาดาจงใจเน้นเสียงประชดประชันเล็กน้อย ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กระเป๋าถือแบรนด์เนมราคาแพงถูกยกขึ้นคล้องแขนอย่างไม่ใส่ใจ "นั่งลง!" คณินตวาดลัดฟ้า มือหนาทุบลงบนโต๊ะเบาๆ แต่แรงพอจะทำให้แก้วน้ำสั่นสะเทือน ความเย่อหยิ่งที่เคยมีพังทลายลงต่อหน้าผู้หญิงคนที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอย่างไร้เยื่อใย "ผมถามว่า เด็กคนนั้น... ลูกของเราใช่ไหม ทำไมคุณถึงปิดบังผม!" พิมพ์มาดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันช่างบาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจของคนที่กำลังร้อนรน เธอก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มอีกนิด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระคนกับความเย็นชาจากตัวเธอทำให้คณินรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก "ลูกของคุณเหรอคะ? น่าขันสิ้นดี..." พิมพ์มาดาเหยียดยิ้มหยัน "วันที่ฉันอุ้มท้อง ป่วยเจียนตาย แพ้ท้องจนแทบสิ้นสติ คุณอยู่ที่ไหนคะ, คุณคณิน? วันที่ฉันต้องเซ็นชื่อรับทราบการผ่าตัดโดยไม่มีใครเคียงข้าง คุณยังจำได้ไหมว่าคุณกำลังควงผู้หญิงคนไหนอยู่บนหน้าหนังสือพิมพ์สังคม?" คณินชะงัก ริมฝีปากหนาเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ความจริงที่ถูกตบหน้าฉาดใหญ่ทำให้เขาพูดไม่ออก คำว่า *พ่อ* ที่เขาพยายามจะทวงคืนในวันนี้ มันช่างไร้ค่านักเมื่อเทียบกับหยาดน้ำตาและรอยแผลเป็นในอดีตที่เขาเป็นคนฝากไว้บนตัวเธอ "ผมยอมรับว่าผมเคยโง่... ผมเคยผิดพลาด แต่ผมเป็นพ่อเด็กนะ พิมพ์! ผมมีสิทธิ์ที่จะรู้!" คณินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยความอัดอั้น "สิทธิ์เหรอ?" พิมพ์มาดาทวนคำด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น เธอมองหน้าเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา "คุณไม่มีสิทธิ์นั้นตั้งแต่ฉีกใบหย่าทิ้งใส่หน้าฉันแล้วค่ะคณิน เด็กคนนี้ไม่มีพ่อ... และต่อให้มี เขาก็ไม่มีวันเป็นผู้ชายเห็นแก่ตัวอย่างคุณ" "พิมพ์มาดา! อย่าท้าทายความอดทนของผมนะ!" คณินพุ่งพรวดเข้าไปคว้าข้อแขนเรียวเอาไว้โดยสัญชาตญาณ แรงบีบไม่ได้ตั้งใจจะทำร้าย แต่ความร้อนรนทำให้เขาขาดความยั้งคิด พิมพ์มาดาไม่แม้แต่จะสะดุ้งสะเทือน เธอก้มลงมองมือหนาที่กุมข้อมือเธอไว้ด้วยสายตาสمเพช ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ "ปล่อยค่ะ... ถ้าคุณยังไม่อยากให้ฉันแจ้งข้อหาอนาจารและทำ The Star Group ของคุณพังคามือในวันพรุ่งนี้" คำขู่ที่เรียบเฉยแต่เด็ดขาดราวกับคมมีดกรีดลงบนเนื้อสด ทำให้คณินต้องค่อยๆ คลายมือออกอย่างจำใจ เขายืนมองอดีตภรรยาหมุนตัวเดินหันหลังให้ด้วยท่าทางมั่นคง หัวใจของเขารู้สึกเหมือนถูกควักออกไปสดๆ ความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้กำลังย้อนกลับมาลงทัณฑ์เขาอย่างสาสม แต่ทว่า... ในวินาทีที่พิมพ์มาดากำลังจะผลักประตูกระจกเพื่อก้าวออกไปสู่ด้านนอก เสียงฝีเท้าเล็กๆ พร้อมกับเสียงใสแจ๋วก็ดังแทรกบรรยากาศตึงเครียดขึ้นเสียก่อน "หม่าม้าครับ! น้องพีทหิวน้ำจังเลย ทำไมคุณป้าคนสวยใจดีเขาซื้อไอติมให้กินตั้งสองแท่งแน่ะ!" ร่างป้อมของเด็กชายวัยสามขวบในชุดเอี๊ยมยีนส์วิ่งดุ๊กๆ เข้ามาโอบกอดขาอดีตภรรยาของเขาไว้ ดวงตากลมโตใสแป๋วและจมูกโด่งรั้นที่ถอดแบบพิมพ์มาเป๊ะๆ ทำให้คณินที่ยืนอยู่เบื้องหลังถึงกับเข่าทรุดลงไปครึ่งหนึ่ง ลมหายใจของเขาติดขัด ดวงตาเบิกโพ้างوงงกับภาพตรงหน้า และยิ่งไปกว่านั้น... หญิงสาวอีกคนที่เดินตามจูงมือเด็กน้อยเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ คือเลขาฯ ส่วนตัวของเขาเอง ที่กำลังถือถุงไอศกรีมและมองหน้าคณินด้วยความตกใจสุดขีด "บอส..." เลขาฯ สาวหน้าซีดเผือด เอ่ยเสียงสั่น "คือ... ดิฉันพาหลานมาเดินเล่น... แล้วบังเอิญเจอคุณพิมพ์มาดาเข้า... ค่ะ..." คณินหันขวับกลับไปมองหน้าเด็กชายสลับกับเลขาฯ และหยุดอยู่ที่ใบหน้าของพิมพ์มาดาที่ยืนนิ่งสนิท สีหน้าของเธอไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงรอยยิ้มมุมปากที่เย้ยหยันราวกับจะบอกว่า *'เกมนี้... คุณแพ้ราบคาบแล้วคณิน'* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ดื่มด่ำความเจ็บปวด และสนับสนุนผลงานของ "บันทึกคนจร" เสมอมานะครับ