โชคชะตาเล่นตลก

เสียงปรบมือเกรียวกราวในห้องจัดเลี้ยงหรูหราใจกลางย่านธุรกิจระดับประเทศไม่ได้ดึงดูดสายตาของคณินเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีเทาเข้มยืนพิงเสาหินอ่อนอย่างไร้อารมณ์ แก้วทรงสูงในมือบรรจุของเหลวสีอำพันที่เขาหมุนวนไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับต้องการฆ่าเวลาในงานอีเวนต์เปิดตัวโปรเจกต์อสังหาริมทรัพย์ที่เขาจำต้องมาร่วมในฐานะแขกรับเชิญกิตติมศักดิ์ สำหรับคณินแล้ว งานสังคมเหล่านี้ไม่ต่างอะไรกับตลาดนัดหน้ากาก ทุกคนต่างเข้าหาเพื่อผลประโยชน์และสวมรอยยิ้มจอมปลอมเข้าหากัน และเขาก็เก่งกาจเหลือเกินในการทำตัวเป็นศูนย์กลางความเย่อหยิ่งนั้น จนกระทั่ง... ปลายสายตาของเขาปะทะเข้ากับร่างระหงในชุดสูทกระโปรงเข้ารูปสีขาวบริสุทธิ์ที่กำลังก้าวขึ้นสู่เวที พิมพ์มาดา ชื่อนั้นกระแทกเข้ากลางอกของเขาอย่างจังจนลมหายใจสะดุด แก้วในมือแทบจะหลุดร่วงลงพื้น เกือบสองปีแล้วที่เขาไม่ได้พบเธอ... หรือพูดให้ถูกคือ เกือบสองปีที่เขาเพิ่งตระหนักว่าโลกใบนี้ไม่ได้หมุนรอบตัวเขาคนเดียวอีกต่อไป ภาพอดีตภรรยาผู้เคยเงียบงัน เจียมเนื้อเจียมตัว และรอคอยเขาอย่างน่าสมเพชในบ้านหลังใหญ่หลังนั้นถูกลบเลือนหายไปจนหมดสิ้น หญิงสาวบนเวทีเวลานี้สง่างาม เด็ดเดี่ยว และเต็มไปด้วยพลังอำนาจที่สะกดทุกสายตาในห้องประชุมใหญ่ให้หยุดนิ่ง เธอไม่ใช่พิมพ์มาดาคนเดิมที่ยอมก้มหัวให้ความเย็นชาของเขาอีกต่อไปแล้ว "และในลำดับถัดไป ขอเรียนเชิญ คุณพิมพ์มาดา ประธานกรรมการบริหารแห่ง PM Group ขึ้นกล่าวถึงวิสัยทัศน์ในการร่วมทุนครั้งสำคัญนี้ครับ" เสียงพิธีกรกล่าวแนะนำดังขึ้นเรียกเสียงปรบมือเกรียวกราวอีกครั้ง คณินยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน สมองของเขาขาวโพลน ข้อมูลที่ว่าบริษัทคู่ค้ารายใหม่ที่กำลังเติบโตอย่างก้าวกระโดดนี้บริหารโดยผู้หญิงเก่งคนหนึ่ง ไม่เคยเฉียดเข้ามาในหัวสมองเขาเลยจนกระทั่งวินาทีนี้ เขารู้แค่ว่าบริษัทนี้ชื่อ PM Group... ซึ่งย่อมาจากชื่อของเธอเอง พิมพ์มาดากล่าวสุนทรพจน์ด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่มั่น 3 ภาษาอย่างไร้ที่ติ ทุกถ้อยคำคมคายและเฉียบคมสะท้อนถึงมันสมองอันเป็นเลิศที่เขาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อนในยามที่เשยังอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน เธอยืนอยู่ตรงนั้น เปล่งประกายเจิดจ้าโดยไม่ต้องพึ่งพาเงาของตระกูลใหญ่หรืออำนาจเงินของใครหน้าไหนทั้งสิ้น สายตาของคณินไล่สำรวจเรือนร่างระหงนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตะลึงงัน หวงแหน และ... เจ็บปวดแปลบที่ขั้วหัวใจ ทุกย่างก้าว ทุกรอยยิ้ม และความมั่นใจที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้านั้นคือหลักฐานชั้นดีว่า การหย่าร้างในวันนั้นไม่ได้ทำให้เธอพังทลายลงอย่างที่เขาเคยปรามาสไว้ในใจ ตรงกันข้าม... มันคือการปลดปล่อยเธอให้บินสูงขึ้นไปในที่ที่เขาไม่มีวันเอื้อมถึง เมื่อพิธีการบนเวทีเสร็จสิ้นลง พิมพ์มาดาเดินลงมาเพื่อรับคำ ทักทายจากบรรดาผู้บริหารระดับสูงและนักลงทุนที่พากันรุมล้อมราวกับแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ รอยยิ้มธุรกิจถูกคลี่ออกอย่างพอเหมาะพอเจาะ เธอรับนามบัตรและสนทนากับทุกคนด้วยความสุภาพแต่ทิ้งระยะห่างไว้อย่างชัดเจน คณินก้าวเท้าออกไปโดยไม่รู้ตัว แรงผลักดันบางอย่างในใจมันเรียกร้องให้เขาต้องเดินเข้าไปหา เข้าไปพิสูจน์ว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นยังคงเป็นอดีตภรรยาที่ครั้งหนึ่งเคยร้องขอความรักจากเขา "ยินดีด้วยนะ... พิมพ์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเมื่อเขาแทรกตัวผ่านกลุ่มนักลงทุนเข้ามาประชิดตัวเธอได้สำเร็จ บรรยากาศรอบข้างราวกับถูกดูดกลืนเสียงลงไปชั่วขณะ เมื่อพิมพ์มาดาหันมาสบตากับเขา รอยยิ้มทางการค้าบนใบหน้านั้นไม่ได้จางหายไป แต่มันถูกแทนที่ด้วยความเรียบเฉยเยือกเย็นจนน่ากลัว ดวงตากลมโตคู่นั้นมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้าข้างถนน ไม่มีความโกรธแค้น ไม่มีความตัดพ้อ และที่สำคัญที่สุดคือ... ไม่มีเยื่อใยเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย "ขอบคุณค่ะ... คุณคณิน" เธอเน้นเสียงเรียกคำนำหน้าชื่อเขาอย่างเป็นทางการ พร้อมกับผายมือออกเล็กน้อย "หวังว่าการมาร่วมงานในวันนี้ จะทำให้คุณมองเห็นศักยภาพของ PM Group มากพอนะคะ" สรรพนามและน้ำเสียงที่ห่างเหินบาดลึกเข้ามาในความรู้สึกของคณินราวกับใบมีดโกน เ ขาขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา พยายามควบคุมอารมณ์กรุ่นโกรธที่ตีตื้นขึ้นมาในอก "เธอเปลี่ยนไปเยอะนะ... พิมพ์" "คนเราต้องเติบโตค่ะ ถ้ายังอยู่ที่เดิม... ก็คงไม่มีวันได้เห็นโลกกว้างอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้" พิมพ์มาดายิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า ก่อนจะหันไปสบตากับเลขานุการส่วนตัวที่เดินเข้ามาสะกิดพอดี "ขอตัวนะคะ พอดีฉันมีธุระต้องรีบไปเคลียร์ต่อ" "เดี๋ยวสิพิมพ์..." คณินเอื้อมมือไปคว้าข้อศอกเธอไว้ตามสัญชาตญาณ แต่พิมพ์มาดาไม่ได้สะดุ้งตกใจ เธอกลับหยุดเดินแล้วก้มลงมองมือที่เกาะกุมแขนเธออยู่ด้วยสายตานิ่งสนิท ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ "รบกวนปล่อยมือด้วยค่ะ การกระทำแบบนี้ไม่ให้เกียรติทั้งตัวฉัน... และสามีใหม่ของฉันในอนาคตนะคะ" คำว่า *สามีใหม่ในอนาคต* พุ่งชนประสาทสัมผัสของคณินเข้าอย่างจัง เลือดในกายสูบฉีดจนร้อนผ่า ใบหน้าคมคายตึงเครียดขึ้นมาทันที ความหึงหวงอย่างไร้เหตุผลตีรวนขึ้นมาในอกจนหายใจแทบไม่ออก เขากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ แต่ก่อนที่คณินจะได้เอื้อnคำพูดใดออกไปเพื่อรั้งเธอไว้ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของพิมพ์มาดาก็สั่นขึ้นมาเสียก่อน หญิงสาวหยิบมันขึ้นมาดูหน้าจอ แววตาที่เคยราบเรียบเย็นชาพลันเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงทันทีจนคณินสังเกตเห็นได้ "ค่ะ... ลูกชายเหรอครับ? แม่กำลังจะกลับแล้วครับคนเก่ง... คิดถึงแม่เหรอครับ? เดี๋ยวคุณแม่ซื้อของโปรดไปฝากนะ" น้ำเสียงที่พิมพ์มาดาใช้พูดคุยกับปลายสายช่างอ่อนหวานและเต็มไปด้วยความรักล้นปรี่ ซึ่งเป็นน้ำเสียงแบบเดียวกันกับที่เธอไม่เคยใช้มันกับเขาเลยสักครั้งตลอดเวลาที่ใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน คณินยืนนิ่งงัน หัวใจเต้นกระหน่ำรัวด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ลูกชายเหรอ? พิมพ์มาดามีลูกแล้วอย่างนั้นหรือ? กับใคร? หรือว่า... พิมพ์มาดาวางสายตาลงเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า แล้วหันมามองอดีตสามีเป็นครั้งสุดท้ายด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ไร้ความหมายใดๆ "ลาก่อนค่ะ คุณคณิน หวังว่าเราคงไม่ต้องบังเอิญพบกันอีกในที่แบบนี้" ร่างบางหมุนตัวเดินจากไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้คณินยืนเคว้งคว้างอยู่กลางงานเลี้ยงที่ผู้คนพลุกพล่าน ความรู้สึกว่างเปล่าและหวาดกลัวบางอย่างเริ่มกัดกินจิตใจของเขาอย่างช้าๆ แต่ทว่า... ในจังหวะที่พิมพ์มาดากำลังก้าวเดินเลี้ยวผ่านเสาหินอ่อนเพื่อไปยังลิฟต์ผู้บริหารส่วนตัว เสียงฝีเท้าเล็กๆ วิ่งตึงตังพร้อมกับเสียงใสแจ๋วก็ดังสวนขึ้นมาเสียก่อน "คุณแม่ครับ! น้องพีทมารับแล้ว!" เด็กชายตัวน้อยวัยประมาณสามขวบในชุดเอี๊ยมยีนส์น่ารักวิ่งเข้าไปสวมกอดขาของพิมพ์มาดาไว้แน่น ใบจิ้มลิ้มแหงนมองมารดาด้วยรอยยิ้มร่าเริง ดวงตากลมโตสุกใส จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะโครงหน้าด้านข้างที่ถอดแบบพิมพ์สลักออกมาจากใครบางคน... ทำให้โลกทั้งใบของคณินหยุดหมุนลงในวินาทีนั้นเอง ร่างสูงใหญ่ทรุดฮวบลงในใจเมื่อสมองประมวลผลภาพตรงหน้า เด็กคนนั้น... อายุไล่เลี่ยกับช่วงเวลาที่เธอหายออกไปจากชีวิตเขาพอดี! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ดื่มด่ำความเจ็บปวด และสนับสนุนผลงานของ "บันทึกคนจร" เสมอมานะครับ